Een hoorn in het oog
Als laatste der Belgen ben ik nog steeds geen kabeltelevisie abonnee. Thuis mis ik het niet, maar bij vrienden op bezoek ga ik zapsgewijs door het volledige aanbod. En terug. De keuze blijkt dan doorgaans zo schraal -- the Nanny in het Frans gedoubleerd is niet mijn kop thee -- dat ik besluit: ik kan nog wel even zonder.
Gisteren lag dat even anders toen ik bij TVE aanbelandde. Op het menu stonden stierengevechten. Live te bekijken. In 2002.
Dat gaat dus zo: een stier, 589 kilo, zo melden mij de statistieken op het scherm, komt zijn hok uitgestormd. De genitaliën strak afgebonden, anders maakt zo'n kolos die sprongen niet. In de arena een menigte die roept om zijn afslachting. Een traditionele afslachting. Met veel bravoure uitgevoerd door een stel nichterig uitgedoste zuiderse macho's.
Het beest wordt eerst wat getreiterd door nerveuze mannetjes die met rode doeken staan te zwaaien en snel achter een omheining springen wanneer de stier hen in het vizier krijgt. Eenmaal de stier hiervan de nutteloosheid inziet en geen hoef meer voor de andere zet, komen de zwaar bepantserde picadors op de proppen. Vanop een paard gezeten, bestaat hun job eruit een paar speren tussen de schouderbladen van de stier te planten. Na enkele rake steken gutst het bloed over de schouders van de stier, die nu in weerwil van de afgebonden genitaliën al lang niet meer dartel in de rondte springt. Vervolgens wordt een ander groepje clowneske figuren ten tonele gevoerd. Zij planten om beurten een paar puntige stokken met weerhaken in de gapende wonde die de picadors hebben aangebracht. Applausje bij elke stok. De torro wordt hierdoor voldoende geïrriteerd om nog even aandacht te schenken aan de nieuwe doekenzwaaier. De laatste doekenzwaaier. Die met de degen achter het doek. Kaarsrecht, want hij is de opperstierenvechter. Triomfantelijk laat hij het gevaarte nog een paar rondjes draaien. Zijn vergulden schouderstukken en zijn tanden schitteren om het hardst wanneer hij de sabel tussen de schouderbladen van de stier heeft geplant. Die nog even bloed overgeeft en dan door de knieën gaat. Onder tromgeroffel en luid applaus.
Ik vind niet dat Spanje bij de EU thuishoort.
En ik neem nog eventjes geen kabel.
Reakties
Tsja, als ik zou schrijven hoe walgelijk ik dit alles vind dan wordt het een gastlog. Ik beperk me dus even tot "goed stuk, en mooi dat je er aandacht aan geeft."
In Pamplona doen de stieren even wat terug. Ik ben een vredelievend mens, maar als ik hoor: "zes gewonden" denk ik "jammer, maar zes....."
Dat gezeik altijd om die paar stieren per jaar... Dat staat toch in geen verhouding met de behandeling van vee in Nederland (of in België voor mijn part).
JQN: gefeliciteerd, wat bent u erg stoer met uw reactie.
het is misschien maar een povere troost, maar op de kabel zijn er nog een dertigtal andere zenders waarop geen stierengevechten te zien zijn.
Zo te lezen heeft Patrick daar vorige week toch een paar kansen laten liggen ;-))