Andere duivels
Màrquez doet het voortdurend sinds zijn Nobelprijs. Claus doet het af en toe in loze verwachting van zijn Nobelprijs. En Boontje deed het nog voorbij de illusie van de Nobelprijs. En nu doet zelfs logfenomeen Mike het, zonder aanspraak te kunnen maken op wat voor prijs dan ook!
Maar ik vertik het. Geen geheid woord erover. Heiligschennis! Het laatste vijgeblad.
Kijk, wat mij betreft: alles moet kunnen mogen. Voor mijn part schrijft u over uw dwangmatige obsessie met hoogzwangere vrouwen die op het toilet zitten. Post u een stukje over de braakselresten die u op uw hoofdkussen aantrof deze ochtend. Of zingt u daarentegen de lofzang van uw homerische daden tussen de lakens met een Playboy model. Of drie. U schrijft maar! Wat u ook maar belieft! Alles mag.
Maar u heeft het niet over het L-woord!
Besef: elke keer u het L-woord zegt of schrijft, doet u af aan de kracht en de heerlijkheid ervan. U bent dan de papa in het meligere Amerikaanse feuilleton. Papa vertrekt daar steevast naar het werk en gaat nog even langs de slaapkamers van zijn schattige kindertjes. Hij aait hen over de bol en zegt dan dat hij hun L-woordt. En dan worden die kindertjes geheid en in close-up wakker met de allerbetoverendste glimlach en ze antwoorden dan zachtjes dat ze hem ook wel L-woorden, die paps van hun. Dat is dan het moment waarop ik de aandrang voel om de vinger in de keel steken.
Laten we 't daarom op een akkoordje gooien: of u wint de Nobelprijs voor literatuur of u zweert plechtig het publiek gebruik van het woord af. Goed? Dan beschouwen we dat vanaf nu als afgesproken. U heeft nog wel andere duivels te geselen dacht ik zo.
http://druppels.be/movableType/mt-tb.cgi/494
Reacties (6)
Weg met dat vijgeblad! Ofschoon het beeld van een over het tapijt brakende frédéric, naar aanleiding van een sitcom of een stukje van mij, mij deugd doet, heeft dat natuurlijk geen enkele invloed op dat wat ik schrijven zal. Mocht ik daarnaast al heilige huisjes intrappen, dan zijn het met name mijn eigen huisjes. U, frédéric, heeft daarin vanzelfsprekend geen stem. Desalniettemin zal ik het op het door U voorgestelde akkoordje gooien, door dan maar die Nobelprijs te winnen. Met een sitcom wens ik immers niet vergeleken te worden.
Verdund verdoofd overroepen beloofd
Deze zorgeloosheid
Die als de beste nederweed
Honing in mijn warme kopje melk giet
Een slapende voet die siddert
Een mozzarella streep die aan mijn lepel bibbert
Filmpjes dun en weinig elastisch
Herinnert het me aan de onbekwaamheid
Waarmee we volhouden
Zo wondermooi krampachtig
Ik ga met je mee! Met liefde zelfs!!
Hmm, nooit van gehoord. Ik moet me toch eens in de logfenomenologie gaan verdiepen kennelijk.
sprak verbal jam op 22 januari 2003 16:20Ik geloof dat ik de zonde nog niet begaan ben ...
"Silence is golden"?
Ik betwijfel het.
"Trop is trop"?
Precies.
Teveel praten is "trop".
Teveel verzwijgen is "trop".
Het woord nooit uitspreken kan ook veel kwaad doen. Daarom wil ik wel afspreken er hierover niets te zeggen ('k zeg sowieso al vrijwel niets) maar helemaal niets, niet publiekelijk? Neen hoor. No way. "Waar het hart van vol is, loopt de mond van over". Tja.
sprak Maanzaad op 23 januari 2003 20:59Plaats zelf een reactie
