Groene Gang-bang

La Vogels zou eens de hand in de eigen royale boezem moeten steken. Nog geen legislatuur geleden ging zij Michel pesten. Want Michel, die ging wapens leveren. De Groenen hadden die wapenlevering mee goedgekeurd, maar wisten dat eigenlijk zelf niet meer. "Ik hing toen aan de GSM en wist niet goed wat er beslist werd," klonk het toen uit de mond van Magda Aelvoet. Die historische flater kostte haar het hoofd: exit Aelvoet én goedkeuring van de wapenleveringen. Maar en revanche ging Agalev Michel dus wel 's goed pesten.

Daarnaast beschouwen de Groenen zich tot op heden als een nationale partij: zij verbinden hun lot aan dat van Ecolo. Met een madame als Durant aan de franstalige overkant een bijzonder gevaarlijke optie. De hemeltergende arrogantie — Durant weigerde botweg het besluit uit te voeren dat zij zelf mee had goedgekeurd — het onwaarschijnlijke geknoei en het zogezegd verontwaardigde ontslag van de Waalse minister vlak voor de verkiezingen kennen hun gelijke in de politieke geschiedenis van België niet. Dat maneuver onbetrouwbaar noemen is een zwaar understatement.
En wie zijn geheugen een beetje pijnigt, herinnert zich misschien dat wel meer Ecolo's last hebben van incompétence.

Last but not least, hebben de Groenen hun eigen achterban in de steek gelaten. Waar zij onder Dehaene nog de Ecotax afdwongen door de staatshervorming tegen te houden, hebben zij nu nooit echt dwarsgelegen. De kernenergie zal ooit worden afgebouwd, en de windmolens zullen vroeg of laat onze kustlijnen sieren. Veel meer groene punten staan er niet op het rapport. En dat is een mager beestje na vier jaar regeren.

Deze wereld heeft een groen beleid nodig. Dit land ook. Dat staat niet ter discussie. De echte vraag is of de huidige ploegen van Agalev en Ecolo rijp zijn om wat voor beleid dan ook te voeren.