Adembenemend: de Photos inédites van Aubade.
U kan er trouwens ook de kalender downloaden.
oktober 2001 Archieven
De hand van M voelt losjes aan. Het is pas de tweede keer dat hij komt trainen, maar ik ken hem al lang. Wij groeiden op in dezelfde buurt. M woog toen wij pubers waren al vijftien kilo meer dan ik en demonstreerde graag zijn kracht. Op een keer trapte hij zo hard in mijn ribben dat ik twee weken moeilijk ademede en een blauwe-dan-paarse-dan-groene-dan rode vlek meer dan een maand zichtbaar was. Ik vond M niet erg sympathiek. Vandaag ziet hij er moe uit.
-'Maar drie uur geslapen vandaag.'
-'Ik zie het. Nacht moeten kloppen?'
M knikt.
De training begint en bij het groeten van de sensei roept de dochter van M om haar papa. Wanneer papa niet direct reageert op de schreeuw van het kind begint het beurtelings te wenen en te krijsen en laat zich tot slot met veel pathos vallen op de tatami. De moeder reageert nauwelijks.
Wanneer ik met M train -- hij kijkt telkens wat onwennig wanneer ik hem groet -- voel ik niets meer van zijn jeugdige kracht. Wanneer hij slaat mis ik de overtuiging, van de vuisten van deze vroegere kolos gaat geen dreiging uit. Mijn triomf verschrompelt tot medelijden; wat in maakt van een bulldozer een futloos man?
-'Sorry, ik heb niet gezien wat we moesten doen. Mijn dochter ademde daarnet moeilijk.'
Vanaf dan bied ik geen weerstand meer wanneer M zijn technieken uitvoert. Ik val wanneer hij aanstalten in mijn richting maakt. Wanneer ik zelf de beweging uitvoer stop ik met de klem nog voor ik hem aangezet heb.
Na afloop van de training sta ik in recordtempo onder de douche. M komt even later de kleedkamers binnen, neemt de andere douche en haast zich er weer uit. Haast zich teveel. Zijn natte voet schuift eerst op de gladde tegels en schiet dan omhoog. Tot op ooghoogte. Even bevriest dat beeld en ik bevries mee. Een lang ogenblik stil...
Dan smakt zijn hoofd bruut tegen de grond. Ik hoor niets. Draai systematisch de kranen van de douche dicht en ga als een robot tot bij hem. Een straaltje speeksel loopt uit zijn mondhoek. G -- een andere aikidoka -- staart een ogenblik en schiet in aktie. Voelt dat er pols is. Legt zijn hand onder M's nek. Roept zijn naam. Na een eeuw komt M bij bewustzijn. Hij ziet de vingers niet die G opsteekt. Een ambulance wordt gebeld, zijn vrouw wordt erbij geroepen en wij vertellen M wat er gebeurd is. Tien keer. Vijftien keer. Hij vergeet het dadelijk en vraagt het opnieuw. Aan zijn linkerslaap zit een gigantische buil. Ik kan me geen houding geven en kleed me aan terwijl zijn vrouw bij hem komt. De ambulanciers zijn er snel en ik ga naar de cafetaria en daar vertel ik wat er gebeurd is.
'M is gevallen.'
U vroeg zich ook altijd lichtjes jaloers af wie de ontwerper was van de Mac-icoontjes van de eerste generatie? En de bitmap fonts op diezelfde Mac? Stel met mij tot uw verbazing vast: het is een dame. Susan Kare.
Ik ben net gepromoveerd tot een spelletjespersonnage! Helemaal onderaan in het grijs is uw dienaar. Vermoedelijke release van het spelletje: 12 november. Wij houden u nog op de hoogte.
De snelkassa of een andere? Van kassa 1 tot 25 lijken mij allemaal traagkassa's en ik moet ergens achteraan gaan aanschuiven voor die ene doos die ik in mijn handen heb. Wanneer ik uiteindelijk en naar gewoonte besluit om in het rijtje te gaan staan met de charmantste caissière ontwaar ik een bekend silhouet tussen de massa. Deze supermarkt heet dan ook niet toevallig kruispunt in het Frans.
Joeri schuift zijn kar behendig richting mij en wij vragen hoe ist en wij zeggen goed en ik kijk in zijn kar: een halfvolle kar etenswaren met onder andere een exotisch aandoend kruid erin.
- 'Mierikswortel,' Joeri kan koken -- zelfs goed koken. Ik nog steeds niet, nog net een steak en een ei.
Hij kijkt naar wat ik onder de arm draag en ziet de doos.
- 'XP, home edition.' Ik kan upgraden en ik vermoed Joeri ook.
- 'Blogje begint goed te worden, vond de post over jullie Risk spelletje goed.'
- 'Ik heb er een beetje reclame voor gemaakt. Als ik aan het einde van dit jaar geen honderd bezoekers per dag haal stop ik ermee.'
- 'Je doet dat toch niet voor de aantallen he.'
- 'Nee maar je wil toch een beetje gelezen worden. Toch?'
- 'Daar zit iets in. Heb Reblogger er bij mij afgegooid. Te traag.'
Ondertussen betaal ik mijn doos en daarna help ik Joeri met zijn boodschappen. Wij praten voort en ik lach tussendoor even naar de caissière. Zij lacht terug en even later nemen Joeri en ik afscheid op de parking.
- 'Kom nog maar 's af voor ne single malt he!'
- 'Doe ik!' en ik meen het want het is Joeri. En het is single malt.
In de auto bedenk ik dat ik vergeten vragen ben hoe het met Ilse is. En hij heeft niets gevraagd over Sarah. Is die kassa toch nog snel vooruitgegaan.
Ik kan geen XP draaien! Ah nee, want zo zegt MSN bij de systeemvereisten: "Een grafische kaart en scherm met een Super VGA (800 x 600 dpi) of hogere resolutie." En mijn grafische kaart -- en die van u ook als u een PC gebruikt -- heeft maar 72 dpi. Suckers! Overigens ligt de fout bij de vertaler, want op Microsoft.com hebben ze het gewoon over 800 bij 600 -- en wij weten dan dat het om pixels gaat natuurlijk :)
Hij verdient beter dan een post op vrijdagavond -- heb gemerkt dat de statistieken dan de slechtste resultaten geven, maar ik kan 'm niet stilhouden: Jacques Malchance. Trouwe lezers weten het: wij hebben het niet erg begrepen op het merendeel van de Flash sites, maar voor dit project/experiment/kunstwerk kan een mens niets dan lof hebben. Op zijn zachtst gezegd: Verfrissend.
Goed, het prinsenkind is daar: een melding daarvan tijdens het laatavondjournaal, daar kunnen wij nog mee leven. Dat Afghanistan, de staking in het onderwijs, het nakende faillissement van Sabena, de ontslagen bij KBC en Belgacom, de doden in de Gotthardtunnel dan allemaal plots irrelevant worden en het journaal omgetoverd wordt tot het banale soapverhaal dat de koninklijke familie nu al bijna twee eeuwen opvoert, dat is wraakroepend.
Toen de nieuwslezer er nog fijntjes aan toevoegde dat het hof vraagt geen geschenken te sturen, 'maar als u echt wil bijdragen' te storten op het rekeningnummer van de Koning Boudewijnstichting, riep ik vanuit mijn bed uit tot een algemene revolutie.
Overigens kan u hier een beetje lucht geven aan uw ergernis.
Met dank aan C-guru, Perl-god en Linux grootmeester Biot -- en wij gebruiken hier nog understatements.
Tot nu toe deden de bètabuilds van Mozilla vermoeden dat Mozilla 1.0 zowat het beste ging worden dat de browsermarkt tot op heden heeft mogen aanschouwen. Elke release was wel degelijk een vooruitgang op de vorige en ook nu weer waren onze verwachtingen hoog voor de kersverse 0.9.5. Wat blijkt? Het ding fuckt de eenvoudigste linebreak tussen images op door er een tiental pixels whitespace aan toe te voegen. *Dissapointed*
Typisch mij: ik link al van bij het begin naar Bieslog. Omdat ik hem zondermeer de best geschreven blog van het nederlandse taalgebied vind -- ik ken ze natuurlijk niet allemaal. En pas sinds gisteren weet ik dat Wim de Bie van de blog en Wim de Bie van Van Kooten én dezelfde zijn. Vandaar...
U mag mij nu gerust uitlachen.
The results are in. You are certifiably:
41% bastard!
23% of which is Tard
The worldwide average is 44% bastard.
Doe de bastard-test.
Heeft u Sigrid Spruyt al 's straalbezopen gezien?
En Reblogger -- overigens zeer onscuccesvol op dit blogje -- is niet meer, wegens niet langer naar behoren werkend gisteren. Overigens hadden totnogtoe nog maar twee mensen gebruik gemaakt van het gadget. Eentje voelde de behoefte om het lijstje met 'hoe noemen wij Frédéric?' aan te vullen met het woordje materialist, en ik vrees dat hij het als een verwijt bedoelde.
Ik draag iemand anders' blauwe regenjas. En die is niet zo lang als de mijne. En heeft een wolachtige voering waar ik niet aan kan wennen. En wie heeft initieel de verkeerde jas meegenomen? Ik of die illustere onbekende vanop café of op school of op het werk of waar dan ook? Hij uiteraard, ik vergat 'm al eens maar zou me nooit vergissen. Kledingsentiment. En wie mij dat verwijt: Leonard Cohen had er ook last van! Nah!
Nog 5 (vijf) bezoekers vandaag en ik zit aan een historsische 100 bezoekers op een dag. Ik reken op jullie :)
Ik vermoed overigens dat ik veel te danken heb aan de link die merel vandaag plaatste. Dank je daarvoor.
'Those are my principles! If you don't like them, I have others.'
en 'A child of five could understand this. Fetch me a child of five!'
Groucho Marx quotes.
Ik neem aan dat de Nederlandse lezers van dit blogje zich afvragen waar wij hier soms zo'n kouwe drukte over maken. Wel, over soep dus: Mechels rechter beraadt zich over cannabis-soep.
Een gedraaide meniscus, een stuk of wat verrokken enkels, een vijftal blauwe knieën en in een geval zelfs darmstoornissen zijn het netto resultaat van het partijtje zaalvoetbal dat wij gisteren met de collega's mochten ondergaan. Uitslag 6 - 4 voor ons team -- of wat dacht u -- waarmee het grootste deel van de grafische ploeg zich ongeslagen mag blijven noemen. En wij konden het weer niet laten; dat middenvingertje moest omhoog nadat we tussen de benen van de keeper door gescoord hadden. Al gebiedt de eerlijkheid ons om er onmiddellijk aan toe te voegen dat wij meer dan tien minuten op de bank zaten wegens schrijnend gebrek aan conditie. Sports, you gotta love it!
Graphical User Interfaces of kortweg GUI's door de jaren heen. Via Joeri.
Fuse is volgens Inside Internet de 'Design site of the year'. Het zegt wat over Inside Internet dunkt me.
Spring er eens uit.
Yves Desmet mocht gisteren in café Het Heerenhuys in zijn hoedanigheid van hoofdredacteur van De Morgen en 'geweten van Vlaanderen' komen antwoorden op de vragen: 'Wat is terrorisme?' en 'Is het gebruik van geweld ethisch te verantwoorden?'.
Wij daar dus naartoe, niet in het minst omdat mijn papa een van de twee interviewers van dienst was. Mijn papa maakte in een ver verleden deel uit van wat uit de losse pols kan omschreven worden als extreem links Mechelen. Extreem links Mechelen was ook niet onverdeeld, want er werd nogal 's gediscussieerd over de vraag of je nu Trotskist, Maoist of hardcore Stalinist moest zijn. Wij zijn nu meer dan twintig jaar verder en mijn papa komt niet zo vaak meer onder de mensen en hij is een stuk gematigder geworden in zijn politieke stellingname.
Ik probeer even samen te vatten en daarmee gaan een heleboel nuances verloren, maar het debat verliep ongeveer als volgt.
Yves Desmet opperde dat wanneer het gaat om wettige zelfverdediging, een staat het recht heeft om geweld te gebruiken.
Het grootste deel van de zaal -- extreem links Mechelen -- was het daar niet mee eens. Mijn papa wel en ik ook.
En naarmate het debat vorderde voelde ik mij zowat de fascist van dienst. En dat is gek, want in de meeste omgevingen is het omgekeerd. Wat bij mij de vraag oproept: als ik mij tussen leeftijdsgenoten de linkse rat voel en tussen de vorige generatie de fascist van dienst, is de samenleving dan echt verrechtst?
Ik ben terug toe aan koffie en laat u nog een mooie oneliner van Desmet ter overpeinzing:
'Wij zijn nog steeds Kaïn en Abel, maar in plaats van een ezelskaakbeen hebben we nu een paar kiloton om onze argumenten kracht bij te zetten.'
Nippend van het kopje versgezette Illy-espresso lees ik de blogjes die ik tegenwoordig dagelijks nakijk op nieuwe posts. Nummer een vergalt het meteen voor mijn humeur: Wim de Bie bericht over wentelteefjes en ik vraag me even af: hebben onze Noorderburen het over pannekoeken of zijn die teefjes nog iets anders? Even klikken op het recept en ik stel vast: wentelteefjes zijn wat wij gewonnen brood noemen. En de Fransen noemen het dan weer verloren brood. 't Is maar hoe je het bekijkt natuurlijk. Ik heb er nu zin in, maar heb de ingrediënten niet in huis en weet dat de zin over zal zijn als ik me was, aankleed en naar de winkel rijd om ze te gaan halen. Eerste dilemma van de dag :(
Ik betrap mezelf erop dat ik tegenwoordig niet veel verder meer kom dan 'mooi' wanneer ik een esthetische ervaring wil beschrijven die het bloed door mijn aderen sneller doet stromen. Gewoon door er naar te kijken. Dus even anders proberen: 'tijdloos, uit de kunst, zuiver, baanbrekend, compromisloos, innoverend, elegant, charmant, puur, snel, scherp maar toch ook zacht, vrouwelijk, godin of déesse of DS.' Van Citroën. Bien sûr.
Voor wie het wil weten: de mooiste nederlandstalige weblog mij bekend is die van Electric Luna. U kende hem waarschijnlijk al lang, maar ik heb 'm nog maar net gevonden op Whiskas.
J overkijkt fronsend de kaart. O blaast uitdagend een wolk sigarettenrook in de richting van S. F probeert de gemoederen te bedaren, want in het vooruitzicht van wat hij van plan is, is het vermijden van persoonlijke spanningen cruciaal.
'Ik zou 's van vrouw moeten veranderen,' werpt O in de groep, en tot S:'van Midden Amerika naar Nicaragua.'
Clash of the Titans.
S -- niet in het minst verbaasd over de daad van agressie:
'Blij dat ge 't zelf zegt, van uw vrouw.'
En haast zich dan snel:
'Dat was maar om te lachen he O.'
'Ik zei dat niet om te lachen, en ge zijt 2 legers kwijt jongen.'
F voelt dat het moment gekomen is voor een complimentje, want O is net een machtige buur geworden:
'Nochtans een schoon, die van u, en een toffe. Maar ja, eigenlijk waren al uw lieven zo. En de volgende zal nog wel knapper zijn he, ge gaat er altijd op vooruit gij.'
En:
'Ik pak nog effe een pint uit de koelkast he'
...
Onvergelijkbaar: onze donderdagse Risk avonden.
Ik vraag mij af: Wat bezielt een man als Arafat om dag in dag uit -- en ik vermoed met gevaar voor eigen leven -- te proberen een vredevolle oplossing te vinden voor het Palestijnse probleem? Zijn eigen volk steunt hem hierin niet, want zij zouden de Joden nog het liefst meteen en met de grofste borstel binnen handbereik uit Israël verdrijven en in de ogen van de Israëli's is hij persoonlijk verantwoordelijk voor elke terroristische aanslag binnen hun grondgebied.
In zijn plaats gaf ik het op, ging ik naar Jordanië onder de schaduw van een olijfboom genieten van een glas Ricard -- in zijn geval waarschijnlijk een alcoholvrije variant -- , en aanschouwde ik voldaan de tred van een gracieuze lichtgesluierde en toevallig passerende schone.
En dan zou ik eenmaal zuchten: Ik heb het geprobeerd.
En Joeri zegt me net dat de Reblogger niet werkt... vond al die nulletjes al zo zielig. We kijken er *nu* naar!
Vervolg Reblogger down?.
[...]
We waren naar een nieuwe koelkast gaan kijken en terwijl de man van de winkel mij inlichtte over de de voordelen van de duurste, was zij in een grote vrieskast gaan zitten. De man had haar streng toegesproken.
'Sommige mensen zijn lief,' zeg ik, 'andere niet.'
'Ja,' zegt ze, 'sommige mensen zijn lief en de mama is een sommig mens.'
'Dat is waar,' zeg ik.
Het blijft een tijdje stil en dan vanuit het niets:
'... en papa is een slechte mens.'
Ik schrik van zoveel inzicht.
'Ah ja... papa is een slechte mens want papa heeft toch slechte ogen?'
Blij met deze uitleg, doe ik er nog een schep bovenop:
'Papa is ook een vàlse mens,' zeg ik, 'want papa heeft valse tanden.'
'Ja,' zegt ze 'papa is een valse en een slechte mens... maar ook wel een beetje een sommige mens.'
[...]
Uit 'Werk' van Josse De Pauw
De kindertekeningetjes zijn een verademing tussen het slick design dat gewoonlijk bon ton is onder de Flashers. Heb wel een beetje een probleem met de naam: The Creative Club of Belgium... deeeuuuuhhh.
Merel bericht over een dame op leeftijd op de trein. Ik lees dit van thuis uit omdat ik aan het wachten ben op een collega die door de treinstakingen van de Belgische spoorwegen niet op het werk geraakt. In dat verband zag ik gisteren op de herhalingen het journaal een interview met een vakbondsafgevaardigde die zei dat ze staakten omdat de parallel met Sabena zich opdringt als zij het business plan van de directie aanschouwen. En inderdaad, die parallel dringt zich op denken wij dan... Hopelijk lees ik binnen vijf jaar op een Belgische blog nog 's een reisverslag uit een niet-geprivatiseerde trein.
Lars von Trier en Thomas Vinterberg richtten DOGMA 95 op met de bedoeling film te ontdoen van alle modieuze franjes en cosmetica, en terug te gaan naar de basics. Daarvoor schreven de regisseurs een manifest uit van 10 ondubbelzinnige regels. Het leverde minstens Festen en The Idiots op, twee ronduit schitterende films.
Of dat dan de verdienste is van getalenteerde regisseurs of hun dogma's, laten wij in het midden. Persoonlijk vind ik de discussie interessanter dan de regeltjes.
Ondertussen hadden we ook al 'Dogme95 for gamemakers' gehad en nu stelt ene Matt Jones ook een Dogmaset op voor websites. De meeste regeltjes lijken mij of voor de hand liggend of stompzinnig. Meneer Jones is trouwens te laat: als wij webdogma's willen lezen, gaan we bij Jacob te rade.
Zeven jaar cel voor het hebben van duistere fantasieën lijkt mij een zware straf. Als ik me niet vergis is ook de christelijke leer in die zin: "De zonde begint in de gedachte" of iets dergelijks is een citaat dat je minstens in het Oude Testament zal terugvinden. Overigens is deze straf niet uitgesproken door een Iman of een of andere duistere sekteleider, maar door een beëdigd rechter in Columbus, Ohio.
Deze Blog is vanaf nu ook voorzien van een contactformulier. Met een kleine surprise...
Net wederoptreden van Cas Goossens -- de echte en de namaakversie van Bart Peeters -- aanschouwd in Alles Komt Terug. En wat voor een comeback. Wanneer Peeters tot dochter Tura zeide: "Jaja, uwe papa, daar emekik nog mee in den troep gezeten. Samen op maneuvers in de Ardennen. Wij emme daar een everzwijn een bikinilijn geschoren.", wel toen, toen bescheurde ik het zowat. Ik ga d'r voor thuisblijven op zondagavond.
Volgende vrijdag mag mijn papa mijn look-a-like Desmet (anderen zeggen het: ik vind het geen compliment) interviewen. En daarmee voel ik zoiets als zoonlijke trots.
"Hoe heet u eigenlijk?" vroeg de student me deze ochtend. "Of liever: hoe moeten wij u noemen?"
Men heeft mij deze week al genoemd: "Frédéric, lieverd, macho, zoon, nerd -- moi?, meneer, klojo, geek, freak, schat, Fredje of Fred -- ik haat het al van kindsbeen, Free, zot -- hij was gehaast en ik ook, señor, baas."
En hoe ik dan wil heten? Wolfgang (de vrienden mogen daar dan Wolfie van maken) of Ayrton of Miles of Diego of Francis-Ford of Pablo of Morihei... Maar met Frédéric neem ik ruimschoots genoegen. Zolang het maar geen Fredje is.
Dit gebruik van Flash in combinatie die middeleeuws aandoende illustraties zien wij nog wel graag : My Pet Skeleton.
En deze is nog mooier!
Jonathan komt langs, al is de donderdagavondse Risk weer in het water gevallen. Hij drinkt een kop koffie gezet met de nieuwe expressomachine en verrast ons: een derde Cornille jr. is op komst, zij het pas binnen zeven maanden. De laatste fles van een schitterende reeks bordeaux flessen die ik me heb laten aanpraten op een jaarbeurs gaat open en we hebben het over Tobias en Annabel -- de kinderen -- en Marianne -- de mama -- en Jonathan klaagt niet maar is integendeel heel blij en Sarah ook en ik ook. En ik werp op dat ik niet weet of ik pampers zou kunnen verversen en Sarah en Jonathen zeggen dat dat vanzelf gaat wanneer het om je eigen kind gaat en het blijft gezellig tot Jonathan naar huis gaat want wij moeten morgen weer werken.
Wanneer ik Jonathan buitenlaat kijkt de hond me verwijtend aan want hij heeft nog geen eten gekregen. Zijn eten is op en het beest moet 't stellen met mijn noodvoorraad zwan-worsten en een portie delacrekoekjes die ongemerkt de houdbaarheidsdatum hebben overschreden.
Ben de eerste om te zeggen dat veel voetballers buitensporig veel geld verdienen, dat koning voetbal belachelijk veel media aandacht krijgt, dat zelfs een Champions league wedstrijd niet zelden uitermate slaapverwekkend blijkt te zijn. Voorts vind ik ook dat je geen hard drugs moet doen, dat je als publiek figuur inderdaad een bepaalde voorbeeldfunctie te vervullen hebt, dat je je vrouw niet mag slaan. Maar af en toe wordt er iemand geboren die je alles vergeeft omdat hij goddelijk is. En wanneer je de videofilmpjes bekijkt, zucht je, want je weet: zoals hij zien we niemand meer voetballen. Diego.
Net mijn eerste homepage (nuja, versie 1.03 of zo) teruggevonden! En was eigenlijk een beetje tevreden over mezelf wanneer ik hem terugzag. Heb 'm helaas nooit afgewerkt :(
Het eerste waar ik naarstig naar op zoek ga wanneer ik nog 's een Humo in de handen heb is Dwarskijker - die deze week een volledige bladzijde wijdde aan een Panorama reportage over de Taliban. Ik hield er een vrij ongenuanceerd gevoel aan over richting Taliban. Wat kan je denken over sujetten die overspelige vrouwen executeren in een voetbalstadion en wanneer daarover geïnterpelleerd door de journaliste van dienst, antwoorden: "Dat ze mij een execeutieplein bouwen, dan hoeft dat niet meer in een stadion". Ik weet, er is geen zwart en geen wit, maar hier spreken we toch van een pikdonker grijs.
Het andere stuk dat ik in dezelfde Humo aantrof, was het interview met Hugo Claus, naar aanleiding van zijn nieuwe film. En het is bedroevend om vast te stellen dat Claus op bijna elke vraag ernstig probeerde te antwoorden. Slechts af en toe een glimp van die heerlijk lichtvoetige maar hard bijtende Claus gelezen in het hele interview: "Dat het publiek mijn romans verkeerd begrijpt, vind ik triest [...] Dat de meeste mensen geen poëzie kunnen lezen stoort me niet. In Vlaanderen heb je d'r hooguit 15 rondlopen die dat wel kunnen." Voorts had hij het nog over de drang om nu nog zoveel mogelijk filmwerk te kunnnen doen. En dat hij niet meer opstaat om te schrijven. Claus wordt oud, en dat doet pijn.
Het einde van de tunnel is in zicht voor de omkat - en dan houden we 't minstens voor een jaartje of wat vol met deze vormgeving. Nog op de To-do:
- Mozilla en Netscape 6.1 compatibel maken
- Layoutkiezer met cookie, voor hen die een uitgesproken voorkeur hebben voor een van de 3 random kleuren- en fotoschema's
- Archief in de nieuwe look
- Betere contentpagina
En *dan* kunnen we ons 's serieus gaan toeleggen op de content - en zo hoort het natuurlijk.
Whouaaaah: perfecte W3C HTML 4.01 Compliance!
BTW: eergisteren voor het eerst Teamspirit gezien. En de outingscène met Landuyt hebben we zeker 5 keer teruggespoeld. Onwaarschijnlijk hilarisch. Ander extreem lachwekkend ogenblik: Dimitri Leue die zijn wraak neemt. Hier vindt u overigens een kutrecensie.
Als je deze Topstat ziet vraag je je af hoe Nedstat in godsnaam zo populair is kunnen worden. Met schermresoluties en al in de free-versie. Truely great man. En dat betekent trouwens ook dat we met { druppels } echt aan een propere lei beginnen want de teller staat op nul :)
Knight XIII's animated gif webcam - live vanuit Afghanistan
Wij vinden 'm minstens even goed als die van CNN. Of: wat dezer dagen nieuws heet.
En ja hoor, het kon niet uitblijven: 'U.N. workers killed near Kabul' en 'CNN sources said bombs also hit a populated area of Kabul near a military hospital, which has been used to treat civilians as well'. Ofte: chirurgische precisiebombardementen is een marketingterm.
En met deze blog is ook noTomatoeS vernieuwd. Plain simple html (alle grafiek die je ziet zit in een zware background-image), maar wij kunnen sommige van die graphics ten zeerste smaken.
Oh ja, en we zijn nog steeds druk bezig met deze pagina's, dus wanneer vervelende alerts etc.. op uw scherm getoond worden: dit is normaal en blijft niet lang meer duren.
Enkele dagen geleden waren wij nog 's in het ouderlijke huis alwaar wij quasi nonchalant op de 'play' toets van de CD-speler drukten. En van de noten die uit de boxen gleden kwam het haar op onze onderarmen recht te staan. Of: de Knight heeft Miles Davis op zeer late leeftijd ontdekt. Kristal.
Wat er nog veranderd moet worden: de mouseover staat van de buttons is niet je dat. De onderkant van de pagina heeft nog vulling nodig - de blogger button moet er ook nog ergens op en zou er graag nog een beetje fancy navigatie instoppen. We blijven eraan bezig. Daarnaast staan er nog 2 andere layouts in de steiger die at random zouden getoond moeten worden. ASAP, maar dat kan een paar dagen duren.
Nieuwe layout Preview here: problemen met links enzovoort hoeft u nog niet meteen te rapporteren aan de Knight: wij zijn ervan op de hoogte maar hebben in deze verhitte tijden behoefte aan een stapje in de wereld.
New layout coming up real soon now :)
Ben niet bepaald een fanaat van Windows Media Player, al was het maar omdat het zoals zovele MS-applicaties net iets te hard zijn best doet om een dominante positie op de figuurlijke desktop in te nemen. En noem mij gerust paranoia, maar ik denk niet dat het toeval is dat RealPlayer zo vaak crasht op mijn Windows 2000. Maar veel wordt vergeven wanneer je de nieuwe Beck-skin bekijkt van de Media Player. Mucho Cool indeed!
Voor de X-ste keer Raging Bull gezien, en na al die keren kan ik nog steeds niet zeggen wat het precies is, maar hij blijft beklijven. De Niro doet er zeker geen kwaad aan om het maar 's met een understatement te zeggen - hij kwam er zo maar eventjes 35 kilo voor aan én trainde het dan ook weer af voor de boksscènes - maar het is meer dan dat. Scorsese misschien? Don't know, vind bijvoorbeeld 'Casino' maar zo-zo. De intro van Raging De Niro is alleszins magistraal.
Een nieuwe designportal made in Belgium: Figoo. Bijzonder originele uitsnijding van die grote random image bovenaan.
Okee, het ding scoort waarschijnlijk rampzalig op usability testen, maar voor zo'n originele interface en achtergrondsound zien wij dat voor een keer met graagte door de vingers: Mirkwood.
Recente reacties