Wij hebben al gehad: een dertiende en sommigen zelfs een veertiende maand, een firmawagen, maaltijdcheques, bedrijfs-gsm, company-weekends, lap- en eventueel palmtop betaald door de baas, woning op kosten van de firma voor de verblijven ver van huis -- ondergetekende beschikt zelfs over een bedrijfs-espresso machine.
U merkt zelf de grote leemte: het is nog wachten op de bedrijfsvrouw.
Bij de loonsonderhandelingen levert dat ongetwijfeld verhitte discussies op tussen baas en werknemer:
-'Maar Jan toch, wees redelijk: naast dat niet onaardige bedrag op je loonbriefje gooien we er ook nog 's een Anita bij. Taille 36, D-cup... '
-'Ik wil Anita niet! Geert heeft die al twee jaar gehad. Naar het schijnt is ze volledig op!'
-'Hmmm, het is een feit: Geerts' eerste laptop heeft het ook geen jaar volgehouden. Wat stel je zelf voor?'
-'Ikzelf had een Isabelle in gedachten.'
-'Een Isabelle?! Nu overdrijf je toch wel een beetje. Weet je wat die kost aan onderhoud? Vijf paar panties per week, een halve kilo Mascara, twee zonnebankbeurten, en zo kan ik nog wel even doorgaan.'
-'Ah, draagt een Isabelle panties? Had ik even niet goed in de catalogus gekeken. Een Veroniekje dan: met de jarretels als optie.'
-'Daar valt misschien nog iets voor te zeggen... prima huid, volledig silliconevrij -- scheelt weer op de milieutax --, degelijke overnameprijs... Persoonlijk hou ik wel van een tikje meer temperament, maar dat is natuurlijk een kwestie van smaak.'
-'Tsja, ik ben eerder een man die valt voor soepelheid. En naar het schijnt wil je nadien geen ander meer.'
-'Da's dan geregeld. Ik bel meteen de leasingmaatschappij voor een offerte. Wat doe je trouwens met je privé exemplaar?'
-'Ben ik zelf nog niet helemaal uit... je raakt eraan gehecht he. Misschien stal ik ze nog voor een tijdje, zien of de kost draagbaar is op die manier. 't Is natuurlijk wel een beetje overbodige luxe.'
-'Deal!'
U merkt het. De bedrijfsvrouw: een incentive als geen ander. Wacht niet met het invoeren van de bedrijfsvrouw tot uw concurrent het doet!
november 2001 Archieven
Voor de enkelingen die hier tot vandaag links ( <-- ) gelinkt waren onder de rubrieken 'lezen', 'kijken' en 'leren': het is niet dat ik jullie nu minder sympathiek vind dan vroeger, maar er wordt hard aan het concept van deze blog gesleuteld. Ondermeer een aparte linkpagina staat op stapel.
Het vriest bijna: binnenkort weer dode oudjes door slechte verwarmingen.
Voor je Hufflepuf hebt gezegd is er waarschijnlijk weer een dot-com overkop gegaan.
Gevangenen bombarderen veronderstelt miljardenkostende spitstechnologie.
De paus verzendt een email. Rerum Novarum. Hallelujah ook.
Embryo's zijn vanaf nu aan de lopende band verkrijgbaar. De maandagproductie volgende week in steraanbieding?
Schrijvers der Lage Nederlanden vinden: een kinderverkrachter mag de prijs van zijn vriend komen ophalen. Bertje weent.
Boudewijn zat er voor niks tussen: Lumumba werd door zwarten vermoord.
Is vliegen nog altijd veiliger dan treinrijden?
Ik heb een kras in mijn auto!
Malone tuurde door de rook heen die hij voor zich uitblies en goot nog een halve liter Bourbon door de keel. Hij keek naar de schoenen aan zijn voeten, die hij languit op zijn bureau gelegd had: piekfijn gepoetst. D'r werd geklopt op de deur en wanneer dat zoals nu om half vijf in de nacht was, kon je d'r vanop aan dat 't onheil betekende. Boekhoudertjes en huismoeders kloppen andere uren. De lui met wie Dick Malone dagelijks te maken had, waren van een ander kaliber: dure deukhoeden hingen boven hun ongure smoelwerken en zijden maatpakken rond hun potige lijven. Zij heetten Baby Bullebak en Klotekop Kareltje of Breedsmoel Bart en zij werkten niet van 9 tot 5.
-'Open,' bromde hij naar de matglazen deur.
-'Hallo Dick, klonk een zwoele stem vanonder een hoed.'
-'Avond, Miss...'
Dick drukte zijn sigaret uit op zijn onderarm, titste met de wijsvinger tegen het voorhoofd en zijn linkerwenkbrauw fronste een halve millimeter hoger. Beleefder werd hij tegen niemand.
-'Geef je me geen vuurtje matroos?' vroeg de dame. Hij kon nu duidelijk de wulpse contouren van haar lichaam onderscheiden. Hij mocht haar wel. Vooral die heupen dan. Over haar gezicht kon hij nog niet veel vertellen, want dan moest hij zijn pupillen bewegen, en dat deed hij niet zo gauw.
Hij gooide haar zijn Zippo toe, die ze zonder opkijken opving.
-'Dank je, maat.'
-'Stop al maar met dat gezwam schatje, ik heb 't niet zo op ellenlange dialogen. Wat ben je kwijt: je roze poedel, je vent, je geld?'
-'Alle drie. Hoe weet je dat?'
-'Als er aan jouw lijf geen kerel hangt, ben je 'm nog maar net kwijtgeraakt. Jouw soort werkt niet voor geld, maar is wel te stom om te trouwen met een contract. De roze poedelharen en de leiband zonder keffer aan 't andere eind verraden de rest.'
-'Hoe... hoe durft u...' en haar vlakke hand vloog naar zijn gelaat. Zonder op te kijken greep hij haar pols, en gaf haar met zijn vrije hand een uppercut vol tegen de kin.
-'Ervaring,' mompelde hij, 'en lap jezelf op, je ziet er niet uit poes.' Hij gaf haar zijn zakdoek aan, tegenover vrouwen was hij geen smeerlap.
-'Overigens mag je me bedanken, een collega had al vol tarief aangerekend voor het constateren van de feiten en het fysieke werk d'r bovenop geteld,' hij streelde zijn knokels en bromde door, 'om van het bibbergeld nog maar te zwijgen. Ik reken je alleen die zakdoek aan, 1 dollar vijf cent als ik me niet vergis. En nee, je kan niet met me mee, je loopt me maar in de weg als de kogels om mijn oren fluiten. Doe het licht uit als je jezelf d'r uitlaat, ok?'
Hij haalde zijn lange regenmantel van de kapstok en zette zijn hoed op, stak een sigaret in zijn mondhoek, keek naar haar lichaam op de vloer en vertrok naar huis. 'Knap gezichtje ook,' dacht hij, 'stom van die dikke kin. Maar ja, nobody's perfect enzo.'
En dat speet hem.
Zij rolde zich nog een beetje verder in het deken, zodat zijn tenen ontbloot werden. In de verte hoorde hij de hond blaffen.
Hij kon nog net haar gesloten ogen zien, en het begin van haar neus, samen gevat in een kader van haar en deken.
Hij staarde naar de cocoon en wist haar veilig en warm en geborgen. Gelukkig? Maar moet je daar niet wakker voor zijn? Bij bewust-zijn?
Zij moet niet.
Zij kreunde genietend. Haar hand zocht zijn arm en greep hem, als om nooit meer los te laten.
Bevries dit ogenblik, wenste hij.
Met nog een zwaar hoofd van de kater die hij had opgelopen op een onbenullig orgietje gisteren, zat de Ridder achterstevoren op zijn strijdros. Hij moest zich wel op deze manier voortbewegen, daar zijn paard tijdens die orgie ook niet gespaard was gebleven van het een en ander en dientengevolge niet meer in staat was vooruit te lopen. De Ridder zelf had zich tegoed gedaan aan de mollige keukenmeid. Het overvloedige maal met als hoofdschotel een everzwijngebraad had hem daartoe geïnspireerd.
Een tikje misnoegd bekeek hij zijn spiegelbeeld in zijn schild. Met een vermoeid gebaar veedge hij de bruinrode vlekken van zijn gelaat en hoopte stilletjes dat dat de restanten waren van de saus bij het gebraad.
Veel tijd om hierover na te denken werd hem echter niet gegund.
Vanuit het niets scheerde een zwarte schim rakelings tussen de takken van het bos door, en de ridder kon zich nog net op tijd bukken om een frontale botsing te vermijden.
-'Sorriiiieeee!' piepte het zwarte dingetje nog voor het weer uit het gezicht van de ridder verdween.
-'Sorry! Sorry! Maak dat je hier bent, stuk laagvliegend ongeluk! Dat ik je over de kling jaag!'
De brutaliteit! En wat was dat nu in godsnaam geweest?
'Toch maar wat minderen met die brandewijn de volgende keer' nam de Ridder zich voor. Maar daar kwam het gevaarte weer van tussen de bomen gevlogen. Hij zag dat het gevaarte niets anders was dan een pubertje op een bezem gezeten. Met een cape om de hals, een verbrijzeld brilletje op de neus ('hij zal al wel een paar keren tegen de bomen gevlogen zijn,' wist de ridder) en een totaal gedemodeerde hoed op het hoofd.
-'Meneer, hebt u mijn Snaai niet gezien?'
-'Jouw snaai? Noemen jongetjes hun snikkel tegenwoordig zo? Hoe komen ze d'r op?' De Ridder krabde zich even door het haar.
-'Nee meneer, u begrijpt het niet. Ik ben Potter! En u moet mij helpen mijn Snaai te vinden!'
-'Wàt! Een potter!? Jongen, ik mag dan al vrijdenkend zijn en al wat je wil, maar jij gaat te ver! Stuk schandknaap van ja mijn voeten! Nog maar pas van onder moeders rokken vandaan en al een beetje aan het outen! Erger nog: aan het prostitueren! Onder mijn ogen uit! Halfwassen flikker die je bent!' en hij trok reeds zijn zwaard uit de schede.
-'Meneer de Ridder, past u maar op. Ik heb een stokje van zevenentwintig komma acht centimeter en daarmee kan ik een hele boel...'
Maar verder kwam het jongetje niet: met een wilde houw van zijn zwaard hakte de Ridder een stukje van de bezem. Het jongetje trok die vliegensvlug omhoog en na het uitvoeren van een paar halbrekende capriolen verdween het weer uit het zicht.
-'Mijn mooie Nimbus 2000', snikte het nog even na.
'Wat een gek ventje,' dacht de Ridder, 'stel je voor dat zoiets ooit een rolmodel voor de jeugd wordt.' Hij besloot zich er verder niet druk om te maken.
'Juu!' spoorde hij zijn ros aan, dat spoorslags vertrok. Maar daar de ridder nog steeds achterstevoren op het paard zat, viel hij er met een geweldige smak vanaf. Misnoegd klopte hij het stof van zijn maliënkolder en besteeg moeizaam zijn viervoeter. En tegen de oranje gloed van de ondergaande zon reed hij alweer een nieuw avontuur tegemoet.
Eentje zonder keukenmeiden hoopte hij vurig.
Net zeer acrobatisch -- want in volle vlucht tijdens het uitvoeren van een drievoudige achterwaartse salto mortale mét schroef -- het stokje opgevangen dat Joeri mij toesmeet. Welk zijn de drie laatste CD-tjes die ik heb opgelegd? Here we go:
1. Bob Dylan: Unplugged
Knart op dit eigenste moment door de boksen. Iemand die een tekst schrijft als 'All along the watchtower' verdient mijn eeuwig respect. Nog zeer de moeite op dit schijfje: 'John Brown' en 'With God on our side.' En het is waar: nobody sings Dylan like Dylan.
2. Manu Chao: Clandestino
Nog maar net en eigenlijk heel toevallig in mijn bezit gekomen, maar ten zeerste geapprecieerd tijdens de grieperige dagen die wij op dit ogenblik doormaken. Je gaat even languit in de zetel liggen, je zet 'Welcome to Tijuana op', en droomt dat je op zo'n eiland met palmbomen en exotische schoonheden bent. Tot die telefoon weer overgaat.
3. Nick Cave: Kicking against the pricks
Een echte verklaring heb ik er zo meteen niet voor, maar wanneer ik aan het PhotoShoppen ben, doe ik dat bijna steevast met 'Murder Ballads' van Nick Cave op, liefst knoerthard door de hoofdtelefoon. Dat ceedeetje ligt dan ook meestal op het werk, zo ook nu. En vermits ik thuis ook nog aan het aan de slag ben geweest de afgelopen dagen, was dat met de andere en bijna even macabere schijf van Cave in mijn bezit.
Dat was makkelijk zat. Nu het echte werk: aan wie gaan wij dat stokje in godsnaam doorgeven?
In de volgorde van de blogs die wij dagelijks lezen gaan we het rijtje af: Joeri kan niet, want die heeft het naar mij gegooid. De blog die ik het liefst lees -- bieslog -- gaat ook niet, want het emailadres van De Bie is me onbekend en ik vermoed niet dat hij dagelijks { druppels } leest. De volgende in het rijtje is de electrische Luna. En daar stelt zich een probleem. Wij riskeren het stokje met lichtsnelheid terug te krijgen, en la Luna een heel klein beetje kennend mogen we dan van geluk spreken als het in ons aangezicht terecht komt.
Maar onder het motto dat wie niet waagt ook kletsen krijgt... vàngen Luna!
-'Ge hebt er uwen tijd weer voor gepakt dunkt me. Zeker niet gezien hoe koud het is op uw thermometerke? Maar ja, voor u is dat geen probleem he, vier graden celsius, zo van den auto naar binnen... En dan zwijg ik nog over deze nacht, het heeft verdomme gevroren!
Voor ene keer hebt ge toch aan eten gedacht. Allez ja, eten is een groot woord... brokken van de carrefour. Een blik PAL kon er weer niet af zeker? En ge moet nu niet peizen omdat ik hier efkes kwispelend tegen u opspring dat ik u nen toffe vind he, laat staan ne goeien baas. 't Zijn mijn instincten, sterker dan mijzelf. En over instincten moet ik u niet teveel uitleggen zeker he, wanneer ik dat vrouwvolk hier over de vloer zie komen. Niet dat ge mij daarover hoort klagen he, de dees is een schoon, en ze riekt ook goed. Als ge haar nu nog kunt wijsmaken dat ze twee hondekoekskes moet meenemen in plaats van een als ze hier buitengaat, is ze zelfs helemaal in orde wat mij betreft.
Wat zijde daar nu aan 't sukkelen met uw sleutels? Dat krijgt nog niet eens zijn deur open! Jongjongjong toch... Mijn moeder kon het beter met haar achterpoten.
Wat scheelt er? Nog een beetje vies zien naar die put die ik vandaag gegraven heb of zo? Al 's vijf minuten gedacht hoe ge u warm moet houden in zo een hof? Ah, dat peisde ik ook ja. Allez, maakt nu maar dat ge binnen zijt.
Jahaa, die kom heb ik nu 's vijf meter verder gesmeten zie. Gewoon omdat ik daar goesting in had. Mag ik ook 's mijn plezierke? Stom dat ge uw schoenen al hebt uitgedaan he. Kunt ge die weer eerst aandoen, kom gaan halen, eten in doen. Ge gaat het nog leren. En mijn drinken niet vergeten bij te vullen he! En nu moet ge niet denken dat ge 't goed kunt maken met die strelekes he. Ja, doe toch maar voort.
En zie dat ge een fotooke bij dat stukse steekt dat ge van mij gaat schrijven! Als ge peist dat 't gemakkelijk is, 's man's beste vriend te zijn...
Doe die deur terug open! Open zeg ik! Toe... Allez baas, ge zijt nen toffe. Ik meende dat allemaal niet zenne... We zullen gaan wandelen samen! Om 't goed te maken. Al zijt ge dan ne slechten baas.'
Graag hadden wij u vrijdag beloond met een link naar een Lisa Bonet website, maar echt goeie schijnen er niet te bestaan -- zelfs www.lisabonet.com is onvindbaar. Evenwel een paar goede foto's van hare heerlijkheid gevonden, en dit was de mooiste.
Voor een verslagje van de NoTomatoeS fuif moet je op fredscape zijn.
Het heeft niet mogen zijn: Etienne Davignon is blijkbaar fervent lezer van deze blog. Wij hadden nog maar net onze ambitie publiek gemaakt om een coup op DAT te doen (zie het stukje van gisteren) toen de heer Davignon het idee van graaf Lippens 'onrealistisch' noemde.
Niet getreurd echter, in het licht van onze vliegangst was zo'n zitje in de raad van bestuur van een vliegmaatschappij toch niet meteen je dàt (hebt u'm, hebt u'm?).
Neen, niet de sky is the limit, zo beseften wij gisteren, maar Europa is de place to be. Vlakbij de deur -- het gebouw in de Belliardstraat in Brussel ligt op nog geen twintig kilometer van onze voordeur -- en een verloning die de aanschaf van een helikopter mogelijk maakt. Hebben we van dat parkeerprobleem ook geen last meer. En wedden dat we met ons businesskaartje fikse kortingen krijgen bij Agusta?
Bovendien is het een sociaal relevantere job, eentje met visie ook. Op maat gesneden koek met andere woorden. Sinds gisteren volgen wij het Europese nieuws dan ook op de voet. En daar worden interessante discussies gevoerd! Neem nu die discussie over privacy op het web. Geen halve maatregelen voor de EG: gewoon de cookies afschaffen! Voilà! U oppert dat dat waanzin is, dat zowat elke professionele website gebruik maakt van die dingen: in Europa heet zoiets gebrek aan visie. Zij weten immers dat het slecht gaat met het webwereldje en zwengelen op die manier de industrie een beetje aan: de duizenden die tewerkgesteld zullen moeten worden om een alternatief voor die cookies te programmeren. Revolutionair.
Ander voorbeeldje: de toetreding van Polen staat op dit eigenste ogenblik op de agenda. Uiteraard zou dat geen enkel probleem mogen zijn, maar wat zeggen de MP's van Europa? Ah, u raadt het: daar liggen de MP's dwars, wànt, zo zeggen ze: er is vorig jaar nog een corruptieschandaal geweest in Polen waarover de regering gevallen is. Uiteraard stoort geen redelijk mens binnen Europa zich daar aan, de Europese Commissarissen zijn vorig jaar zelf nog wandelen gestuurd door het Parlement voor zo'n akkefietje van wat smeergeld. En gastland België wordt wereldwijd als een autoriteit beschouwd wanneer het om omkoopaffaires gaat. Nah, waar de toelating van Polen echt om draait, zijn de kuisvrouwen. De Poolse vrouwen worden over gans Europa uitgezonden met een roeping: hou de huizen van Europa schoon! En daar vaart iedereen wel bij, ook al worden die vrouwen dan zogenaamd illegaal tewerk gesteld. Maar een roeping kan je moeilijk gaan belasten, toch? Wanneer Polen nu zou toetreden tot de Unie zou het daarmee wel 's kunnen afgelopen zijn met die kuisvrouwen: er komen dan sociale wetten en uitkeringsgelden waardoor die vrouwen hun roeping vergeten. En als Europarlementariër zie je zoiets aankomen.
Visie, daar draait het allemaal om. Wij beloven u nu plechtig. Eddy Wally is history! Voice of Europe.. Ha!
Vision of Europe! Dàt is een naam waar wij wel mee kunnen leven.
Vaarwel lieve webwereld, uw dienaar houdt er mee op. Geen webdesign meer voor ondergetekende, gedaan met het lesgeven ook. Vanaf vandaag maken wij ons debuut in de Belgische monde de la haute finance. Jawel, en dat zal u geweten hebben. Graaf Lippens verkondigde gisteren dat hij een Euro veil had voor DAT. Wel, meneer Lippens lijkt ons een goeie sparringpartner om even mee op te warmen. En we slaan hem meteen knock-out in de eerste ronde: wij verdubbelen zijn bod. U leest het goed: wij bieden twee (2) Euro voor de Antwerpse vliegmaatschappij.
Er kan geen twijfel over bestaan dat ondergetekende door de huidige aandeelhouders met open armen ontvangen zal worden. Immers, buiten honderd procent meer investeringskapitaal stellen wij ook onze kennis van de sector voorop. Wij verwedden er heel wat geld op met graaf Lippens dat wij persoonlijk meer airhostessen kennen dan hijzelf holdings heeft! Meteen willen wij er trouwens aan toevoegen dat de deur van ons bureau altijd open zal blijven staan voor die hostesjes, want een goede baas weet wat er leeft onder zijn personeel.
Toch zijn wij ook niet blind voor de tegenstand die we zullen ondervinden bij ons voorstel.
Wat de bedrijfswagen betreft bijvoorbeeld: zo'n glimmend zwarte Mercedes S zien wij echt niet zitten. Doe ons maar gewoon een Citroën, en als het dan toch een beetje sjiek moet zijn -- zo hoort dat in het wereldje -- een C5 met leren interieur. U merkt het: een compromis wanneer de toestand daar om vraagt. Onze bereidheid tot onderhandelen is groot, ons diplomatiek talent onmiskenbaar.
Als u ons nu even wil excuseren: Albert II hangt net aan de lijn. Hij wil weten wat wij van plan zijn met het drankaanbod op de DAT-vluchten.
-'Le compte Lippens had mij beloofd dat hij alles bij het oude zou laten. Cela est aussi votre intention je présume?'
-'Nope. Wij zorgen dat er nu ook de Hoegaarden Spéciale aan boord is in het seizoen. En dobbel Palm. Voor de rest moeten wij die wijnkaart even onder de loupe nemen he sire. Wij vernamen al dat een chateau Pétrus niet aan boord te verkrijgen zou zijn. En zo'n leemte kan eenvoudig niet, n'est-ce pas?'
-'Monsier De Vries, on compte sur vous!'
De koene ridder reed het machtig kasteel tegemoet dat zich nog helder aftekende tegen de ondergaande zon. Hij werd aldaar voor een avondfeest verwacht. In volle galop bekeek hij zijn spiegelbeeld in het speciaal voor de gelegenheid opgeblonken wapenschild. Nonchalant veegde hij de klodder bloed van zijn wang. Dat bloed was een rechtstreeks gevolg van zijn laatste schermutselingetje met de draak van een onbetekend graafschap. Het prinsesje dat dat wapenfeit hem had opgebracht, bleek na een korte inspectie minderjarig en met syfillis besmet te zijn, dus had hij dat stuk vuurspuwend reptiel eigenlijk evengoed in leven kunnen laten, bedacht hij achteraf.
Maar nu was hij onderweg naar een gothic party avant la lettre, en daar kon je al 's een gehalsketende has-been bourgeois trut tegen het lijf lopen. En die waren voor een ritje op zijn strijdros werkelijk tot alles bereid, zo had de ervaring hem al talrijke malen geleerd.
Bruusk werd de koene ridder echter gestoord in zijn nobele overpeinzingen.
-'Hela... ridder! Riiiiidddeeeeer! Hoooeeehoeee!' riep een krassende stem achter hem.
-'Beetje voor je kijken als je rijdt, ridder. Je had me niet eens gezien! Wegpiraat!'
Misnoegd gaf de ridder een snok aan de teugels om zijn ros tot stilstand te brengen. Hij draaide het hoofd en ontwaarde een laagbijdegrondse trol.
-'Zeg op mormel! Wat scheelt er? Ik ben gehaast!'
-'Wat er scheelt vraagt hij dan?! Dat passeert in dollemansvaart een trol gelijk een ander, gunt hem nog geen blik, laat staan dat hij ambras begint te maken en dat vraagt wat er scheelt! Meneer de Ridder heeft het blijkbaar te druk met andere dingen dan riddertje spelen!'
-'Wees dan blij, achterlijk onderkruipsel,' onderbreekt de ridder hem, 'nu moet ik je wel van kant maken. Want zo gaat dat: ridders maken korte metten met trollen. Ik zie mij op de volgende riddersmeeting al zitten tussen die andere ridders: Hey koene... gehoord dat gij tegenwoordig zelfs geen trollen meer aankunt jong! Ik wil nog tussen de mensen kunnen komen he.'
-'En ikke dan! Bij de volgende vergaderding van het trollensyndicaat hoor ik ze al afkomen: Haa onderkruiper, gij wordt tenminste niet meer gediscrimineerd. Gij wordt genegeerd! Dieper dan dat kunde niet vallen zou ik zo peinzen.'
Zo had de ridder het nog niet bekeken.
En vooral het feit dat hij nu bijna per ongeluk bezig was geweest met positieve discriminatie, stuitte hem danig tegen de ridderlijke borst. Dat een trol hem daarop had gewezen: het leven kan toch raar lopen. Zo schoon zijn: op je fouten worden gewezen door het laagste van het laagste. Even vocht hij tegen de opwelling om een traan te laten.
Dan trok hij zijn zwaard uit de schede en met een zwierige houw scheidde hij het trollenhoofd van de romp.
-'Dank je wel, om me te behoeden voor het slaan van een onvergeeflijke flater,' sprak hij nog tot het rompje, daar hij niet had gezien waar het hoofd was terechtgekomen.
Hij keek nogmaals naar de spiegeling in het schild en zag niks meer want ondertussen was die zon helemaal onder. Toch was hij tevreden met zichzelf. Spoorslags reed hij verder, een nieuw avontuur tegemoet.
Eentje met zo'n bourgeois trut, hoopte hij vurig.
Laat de foto's het maar vertellen.
Man speelt met poppen. Vrouw werkt met psychiater aan de post-traumatische ervaring van haar chimpansee. Man zoekt een echte job en start als archivaris op de zeven-en-een-halfde verdieping waar de plafonds maar een meter vijftig hoog hangen. Mand wordt daar verliefd op een kreng. Vrouw van de man wordt verliefd op kreng. Vrouw ziet haar liefde slechts beantwoord wanneer zij in de huid van John Malkovitch kruipt, en wordt zodoende tegelijk moeder en vader van het kind van beide vrouwen. U volgt nog? Dan heeft u 'm al gezien. In het andere geval: naar de videotheek snellen en niet weggaan zonder een exemplaar van Being John Malkovitch onder de arm, al moet u daarvoor een paar gijzelaars om zeep brengen.
Frédéricske, een jaar of tien. S komt spelen. Frédéric vindt het leuker wanneer hij bij S kan spelen, want zijn papa en mama wonen in een villa met een tuin waar je een uur in kan rondlopen zonder iemand tegen te komen. Of toch tenminste vijf minuten. Maar goed, S is nu bij Frédéric en zij besluiten samen naar het 'veldje' te gaan om aldaar een van hun heroïsche stokkengevechten te beslechten. S ligt duidelijk onder -- hij heeft géén broer als sparringpartner -- maar verzet zich heldhaftig tegen de overmacht. Frédéric bereidt zich voom om S de genadeslag toe te brengen, wanneer plots een derde strijder op het toneel verschijnt. Stief. Stief is een paar jaren ouder en in verkoopt iedereen van zijn leeftijd met gemak een pak slaag.
-'Genoeg gespeeld kindjes. Het veldje is nu van Stief.'
Frédéric laat de stok vallen, een minuut geleden nog een moordend Excalibur, nu een dor stuk hout. Hij is al op zoek naar een nieuw spelletje en wil zich omdraaien wanneer hij plots het vuur in de ogen van S ziet.
-'En waarom zouden wij hier weggaan? Dat plein is hier toch van iedereen zeker!'
Is hij nu helemaal geschift? Heb ik hem daarnet te hard geraakt met die stok?
-'Kom S, 't veldje is van Stief.' En tot de heerser van het veldje: 'Sorry hoor Stief, hij is niet van hier.'
-'Oh maar als hij wil kan ik hem wel leren hoe 't hier werkt he...' Een scheef lachje op de lippen. Hier geniet hij van en hij daagt verder uit.
-'Zo'n wit poloke onder een blauw pulleke... uwe maat is trouwens ne schrale he.'
-'Jep, dat is hij zeker, maar het spijt hem allemaal en wij zijn er 's mee weg he. Ik heb toch al gezegd dat het ons spijt he? Anders zeg ik het nu heStief: het spijt ons,' probeert Frédéric nog verwoed diplomatisch, maar het mag niet baten
-'Zo'n poloke kunt gij nog niet betalen, jeannet!'
Auch! Frédéric weet: hier is geen weg meer terug. D'r gaat er eentje pijn hebben, en nog niet zo'n klein beetje ook.
Nog voor S kan opkijken om te zien hoe Stief die rake opmerking incasseert, ligt S al op zijn knieën in het zand. Een droge vuistslag in de maagstreek. En nog voor hij zijn adem terugvindt, krijgt hij een trap op de kin waar hij pllat op zijn rug van achterover valt. Gevloerd in een tel.
-'Wat denkt ge, zou hij nu weten van wie het plein is?', vraagt de overwinnaar triomfantelijk.
Frédéric kijk hem door tranen van koleire heen in de ogen, spant alle spieren in zijn lijf, overweegt een fraktie van een seconde Stief voor eens en voor altijd een nageslacht te ontzeggen. Dan hoort hij het beurtelingse kermen, het naar adem happen, het geween van S. Hij draait zijn rug naar Stief en weet zich veilig zo. Helpt S overeind. Klein Frédéricske.
Frédéric, bijna dertig. Kijkt na een drukke werkdag naar Terzake en ziet een zelfvoldane minister Daems glimmen. Glimmen jawel, want serieuze mensen hebben hem daarnet nog vierhonderd miljoen euro beloofd voor een nieuwe vliegmaatschappij. En zoiets doet Daems al snel een beetje glimmen, ook al heeft hij daar dan geen enkele verdienste aan. Hebben we al gezien met die andere serieuze mensen uit Zwitserland: die hadden twaalf miljoen euro beloofd. Daems leek wel een hoogtezon toen. Eentje die er geen probleem mee heeft de achtduizend mensen die nu op straat staan in de ogen kijken, want zo verzekert hij hen: 'ik heb gevochten voor wat ik waard ben.'
En Frédéric vraagt zich af hoe lang hij op het veldje zou blijven staan zijn. Als hij daar al durfde komen.
Ergens hebben we een vaag vermoeden dat de resultaten van deze quizz niet betrouwbaar zijn.
Salma pas op de veertiende plaats? Nog achter Britney Spears? Wij kennen er een die er niet mee zal kunnen lachen... En u kent ons: wanneer de nood het hoogst is bellen wij tenminste om te horen hoe hoog precies. Even opzoeken: Salma thuis, nah, daar is ze nooit, Salma werk, ik dacht niet dat ze aan het draaien was, alleszins geen film -- ik moest maar 's wat meer interesse betonen in de aktiviteiten van mijn directe vriendenkring. Le voilà: Salma GSM... 'Yes' indrukken, zeven keer laten bellen -- ik wil juist afleggen als net op tijd:
-'Federico! Mi amor! Qué tal? Hay...', raast ze meteen en licht geïrriteerd probeer ik er een speld tussen te krijgen.
-'Salma mijn kind, ik weet het, maar ik ga direct dichtgooien. Bel jij mij even terug? 't Is internationaal en websites maken of schaars rondlopen in films betaalt nog altijd niet hetzelfde. Hasta sebiet he.'
Even sigaretje opsteken, want Salma wil het wel 's lang rekken. Daar vibreert dat celding als een aardbeving, en doet hij alleen bij haar.
-'Aj! Quiero morir! Nog niet eens de top tien!'
-'Ik weet het, 't is een schande', zucht ik, 'maar bedenk dat de Engelsen massaal zitten stemmen hebben op dat forum. En die hebben zelfs al 's op Thatcher gestemd.'
-'Ample bottom zeggen ze van die Lopez trees bij de foto. Cellulitis bottom zullen ze bedoelen! Maar ja, zij zingt he en zij komt op MTV en zij heeft haar eigen officiële website! Hoe staat 't trouwens met de mijne?'
-'Zeg kind, ik heb het druk hoor, op het werk blijven ze binnenlopen, ben dan nog met { druppels } begonnen, probeer Fredscape wat te onderhouden... en jij hebt die foto's van jou met Penelope Cruz nog niet eens opgestuurd.'
-'Ik weet het, ik krijg dat emailen maar niet onder de knie. En zijn foto's van mij alleen niet genoeg voor mijn favoriete lieve Belgico? Trouwens, waarom kom je ze niet gewoon halen?'
-'Je kent me he, ik en vliegen... de laatste keer was ik in delirium tremens. Vijf flessen bordeaux nog voor we op tienduizend voet zaten, en we moesten tot dertigduizend. Ik twijfel er trouwens sterk aan of ik er zou geraken, ze hebben het hier nogal druk met failliet te gaan. Waarschijnlijk deze nacht nog.'
-'Oh, begin nu niet wéér over politiek he, links en rechts, waar zeuren de mensen steeds over? Boven-onder-voor-achter. Dat is wat telt.'
-'Daar heb je misschien wel een punt. Maar ik ga je 's laten he... je schijnt 't wel te redden zo. Bedenk maar dat de meesten hier liever witte dan rode wijn drinken, en sommigen zelfs nog liever frisdrank. Je mag het ons niet eens kwalijk nemen. Gebrek aan zonlicht, denk ik.'
-'Hombres sin cojones!'
-'Jaja, tis al goed, nu moet ik er echt vandoor. Bed in.'
-'Federico, querido, je laat me nu toch nog niet alleen?'
-'Tochtoch... moet morgen vroeg gaan werken. En 's avonds nog naar de studentjes. Dikke kus.'
-'Oh si, 't is bijna of ik 'm echt krijg! Me gustas mucho. Was je maar hier lieve schat!'
Ik was niet.
Zij wel, op de veertiende plaats... erg hé.
'Winkel gesloten', zegt het bordje tegen de muur. En dat mag een understatement heten want buiten een doorgezakte plank die in een vorig leven nog toog was geweest doet niets nog vermoeden dat hier hoegenaamd ooit iets verkocht werd. Met lege handen naar de zus dan maar. Haar kersvers geboren Alexander went er zo meteen aan dat nonkel Frédéric wel 's vaker alleen met zichzelf durft binnen te komen waar op zijn minst bloemen worden verwacht.
Nonkel heeft trouwens Sarah meegebracht, en zelfs iet of wat geurig boeket verbleekt al snel naast haar. Neemt verstrooid de patiëntenlift waar hij eigenlijk had moeten wachte op die voor de bezoekers en komt via een kleurrijke gang op kamer 405. Alwaar hij even moet rondkijken om de kleine mens met de grote naam te ontwaren in het schemerlicht. Het miniwezentje slaapt, zijn rug naar het publiek gekeerd, en meteen vindt nonkel zijn neefje sympathiek. Hoeft hij zelf de vergelijkingen niet te aanhoren:
'Toch wel een beetje van de pa.'
'Ah nee, helemaal zijn moeder toen ze zelf baby was.'
'Hij heeft eigenlijk veel van zijn nonkel weg.'
'Ja,' beaamt nonkel, 'evenveel haar.'
De moeder straalt, en de moeder van de moeder straalt, en zo valt die schemer toch nog mee in de kamer. En even worden wij naar de gang verbannen want de kleine verwaardigt zich tot een paar kreuntjes: hij wil eten. Niet seffens, niet subiet, maar nu meteen, maintenant, heute godverdomme. Ik mag 'm echt wel, dat neefje van me.
De papa en de nonkel lachen, zeggen tot mekaar: 'Lang zal het niet duren, want echt groot zijn de voorraden niet.' En er wordt gelachen en dat is normaal bij zo'n mirakeltje dat elke seconde drie keer ergens op de wereld plaatsgrijpt. Want die mirakeltjes kunnen dan even op tegen Afghanistan en de Microsoft justitie en Sabena. Zelfs tegen de sluiting van het ziekenhuiswinkeltje.
En ik dus nonkel, voor het eerst. Alexander weegt een stevige 3 kilo en 750 gram, waarmee geen twijfel kan bestaan over het vaderschap van Philippe. Anne is een fiere moeder.
Alle mail stuurt u naar hier: alexander_torry@hotmail.com -- al zullen de ouders het in eerste instantie moeten voorlezen, zo'n baby ziet naar het schijnt nog niet erg veel de eerste dagen.
Vandaag vastgesteld in de Zevende Dag.
Moreel thema van deze voormiddag was euthanasie. En daar mochten ex-VU-voorzitter Van Krunkelsven -- de man was in een ver verleden huisdokter, vandaar -- en een paar luisteraars het dan even over hebben. Als enige tegenstandster ontwaarde het publiek een zwaar gemaquilleerde dame die een nog zwaardere depressie had doorworsteld.
- 'Ik zou in die jaren van mijn depressie rap drie huisartsen gezocht hebben om er een eind aan te maken,' kakelde het mens er levenslustig op los. 'En nu leef ik nog. Met die nieuwe wet zou ik er niet meer geweest zijn.'
En nog afgezien van het feit dat dat mij niet meteen droevig zou stemmen, was het argument fout. Een arts kan alleen zijn toestemming geven wanneer het om onverdraaglijk lijden gaat, en wanneer er geen verbetering mogelijk is in die toestand.
Spijtiger was dat kardinaal Danneels er niet even bijgeroepen werd om het standpunt van het Vaticaan even te komen toelichten. Vorige week nog veroordeelde de paus België omdat het euthanasie had mogelijk gemaakt.
- 'Dokters in België worden vanaf nu opgeleid om te genezen en om te moorden', stelt de paus.
Na zo'n uitspraak steigeren wij. Hard.
Mijn grootvader, een man van een stuk en weinig woorden, is gestorven aan kanker. Chemotherapie en bestralingen hadden gefaald voor de genezing en hadden de man danig verzwakt. De kanker was uitgespreid over zowat de hele binnenkant van zijn lijf. Hij besloot in zijn laatste levensjaar dat ze hem toen maar gewoon thuis mochten laten liggen, bij zijn vrouw. Thuisverpleging kwam elke dag, en mijn grootvader had opgehouden te vechten tegen het onontkoombare. Wanneer er een ramptoerist op bezoek kwam sloot hij het gordijn dat in de living was opgehangen om zichzelf toch enige privacy te gunnen.
Mijn grootvader ging zeer snel achteruit, de ziekte rotte hem letterlijk uit. Zijn dagelijkse trappist lustte hij niet meer en voor het eerst in mijn leven hoorde ik Bompa klagen. Bompa! Hij kreeg toen de maximum toegestane dosis morphine en smeekte om meer. Hij kreeg die niet van de brave dokter. In zijn laatste weken kloeg hij niet meer, hij schreeuwde. En de dokter, hij schreef, en hij ontving. De toegelaten dosis en het toegestane tarief. Tegen die tijd bezocht ik mijn grootvader niet meer -- ik verdroeg het niet meer, soms ben ik laf. Mijn grootvader is maandenlang bezig geweest met te sterven op de afschuwelijkste wijze. Een leed dat niet nodig was en dat hij zeker niet verdiend had.
En dat had ik graag aan Danneels verteld in de Zevende Dag.
Overigens ook nog opgemerkt: Hugo Claus wordt wel 's de Godfather van de Vlaamse literatuur genoemd, en daarmee wordt dan allusie gemaakt op zijn status binnen het Zuidnederlandsche schrijverslandschap. Tegenwoordig begint hij er zelfs fysiek en kwa stemgeluid op te gelijken, en dat staat hem wel.
Niet zonder gepaste schroom nemen wij de pen aan die wij mochten ontvangen van Bram van Kapingamarangi. Het project is gelanceerd door Tussenhaakjes. Hoef ik u te vertellen dat ik apetrots ben?
Recente reacties