december 2001 Archieven

Voor Dick zijn proper hemd aandoet, bekijkt hij zichzelf eens in de spiegel. Met een vastberaden ruk trekt hij zijn neus terug recht die de kleerkast van Marcus Mankepoot een uurtje daarvoor gebroken had. Een akkefietje van niks: Marcus had Dick in een hinderlaag gelokt. Op zich geen slecht plan, ware het niet dat hij daarvoor alleen zichzelf en twee kleerkasten had meegebracht. Marcus had een zere rug gehad van het zeulen met die twee kasten (hij had er niet eens aan gedacht zijn kostuums en overhemden eruit te halen). Door die zere rug had Mankepoot zich niet eens kunnen bukken om zich te verschuilen achter de container in het donkere steegje.
Toen Dick ter plaatse aankwam, was hij enigszins verbaasd geweest, maar hij had de situatie snel ingeschat.
-'Kom maar uit die kast Mankepoot!'
-'Hoe weet je dat ik het ben?'
-'Je deukhoed op de kast geeft wel iets weg en de 'wanted'-poster van jezelf op de linkse kast doet de rest.'
-'Whatever. 't Is je laatste scherpzinnigheid geweest Malone! Mijn kleerkasten en ik maken je koud.'
De stalen zenuwen van Malone hadden het ondanks die overmacht niet begeven: in zuivere panieksituaties hadden zijn straatinstincten hem altijd gered. Hij was op de linkerkast afgerend en had die een rechtse hoek toegediend. De deur was opengevlogen, recht tegen zijn neus. Maar hij had zich niet uit het veld laten slaan: zes welgemikte blauwe bonen hadden afgerekend met de linkerkast en met Marcus. Overigens werd die niet geraakt door een kogel van Malone, hij was bezweken onder de wurging van de minnaar van van Marcus' vriendin, die zich nog in de kast bevond van de laatste keer dat Marcus te vroeg was thuisgekomen.
'Ik word te oud voor dit werk', denkt Malone wanneer hij zijn proper overhemd aantrekt. Net wanneer hij wil beginnen uitrekenen hoeveel zijn extra pensioensparen hem nu zou opleveren gaat de telefoon over.
-'Dick.'
-'Nee, Vanessa hier. Sorry, ik dacht dat ik het nummer van Charlene had gedraaid... ik had met haar afgesproken voor een intiem dineetje en nou komt ze niet opdagen. En ik zit hier maar mooi te wezen met mijn kalkoen en mijn avondkleed met diepe uitsnijding en ik dacht: waarom bel ik haar niet gewoon op? Mijn beste wensen overigens mister Dick. Misschien kan u me helpen?'
-'Belt u me morgen nog eens als u haar tegen dan nog niet gevonden heeft. Na twaalven neem ik geen nieuwe zaakjes aan. Bye!'
En hij smeet de hoorn dicht. En daar had hij meteen spijt van. Hij kon het knagende gevoel maar niet van zich afschudden dat hij iets over het hoofd gezien had, maar wat in godsnaam...
Die 'Beste wensen?' misschien. Waar de fuck voor?

Van mij voor u. Omdat u de weg naar deze blog blijft vinden. En omdat ik een beetje melancholisch en weekhartig pleeg te worden rond deze dagen -- gelukkig ook: enkel rond deze periode, de rest van het jaar zijn wij de kille klootzak waaraan u ondertussen zo gewend bent geraakt. En omdat ik nog 's een mooi beeldje wou hebben op deze blog. (U vindt ze toch mooi? Ik vind ze zelf ronduit prachtig, zie dat donkerrood!) En omdat ik voor een paar dagen weg ben. Naar de bevroren meren hoop ik. Tot spoedig? Frédéric

P.S. en Oh-ja-voor-ik-het-vergeet, want een melding van een copyright-infringement lawsuit staat zo ongezellig naast die kerst- en nieuwjaarskaartjes op de schouw: de foto komt vanop Hallmark.

Even een huishoudelijk tussendoortje: wat is er nu eigenlijk aan druppels veranderd?
In het kort: kwa uitzicht bitter weinig. Onderhuids *alles*.
Wij lichten toe:
1. {druppels} draait niet langer op de server die ik bij mijn connectie kreeg, maar wel op een beest van een machine, mij ter beschikking gesteld door Bert Vermeulen van biot.com, waarvoor ik hem niet genoeg kan bedanken.
2. {druppels} doet ook niet langer een beroep op Blogger voor het updaten van de content. Bij de serverspace kreeg ik van Bert ook cgi access en php, wat een wereld aan interessante tools opende. Na het uitproberen van Nucleus, Pivot en Greymatter is mijn oog gevallen op het onvolprezen MovableType.
3. {druppels} ondersteunt niet langer Netscape 4, want is van de grond herbouwd op de fundamenten van xhtml met -- al zeggen wij het zelf -- vrij geavanceerde CSS layout. Geen tabel in de source te bespeuren. Wel draait de blog nu feilloos op Microsoft IE5+, Netscape 6.1+, Mozilla, Opera 6+ en zijn er dingetjes mogelijk als het vergroten/verkleinen van de font.
4. {druppels} heeft nu ook een reactieformuliertje bij elk artikel en een zoekmogelijkheid (de laatste binnen dit en vierentwintig uur. Ook dit weer dankzij de verhuis van server enerzijds én de toewijding van ene Jay Allen, die de search module schreef voor MovableType, anderzijds.
5. Tot slot verdiende al dat moois ook een eigen naam tussen de DNS-servers en kan u de blog bereiken vanop www.druppels.be.

Ja lap! Dat hebben we weer fijn geregeld. In andere omstandigheden zouden wij de schuldige meteen een paar tanden uit de bek slaan of tenminste een arm breken. Of iets van die strekking. Maar vermits we het enkel en alleen aan onszelf te danken zien we het voor een keertje door de vingers. Beter spenderen we de plots kostbaar geworden aan het herstellen van de ongelukkige beslissing: Nieuwjaar wordt bij Frédéric gevierd!
U moet weten: terwijl iedereen in mijn onmiddellijke omgeving de afgelopen jaren druk doende is geweest met huizen kopen, verbouwen of volledig van scratch uit de grond te stampen, hebben wij voornamelijk genikst. Beetje gefuifd, beetje films gekeken, beetje gelezen, beetje van vrouwen veranderd, beetje bijverdiend, beetje bij verbouwende vrienden langsgeweest, beetje op café geweest. Maar geen huis gekocht. Zelfs niet naar een beter huurhuis op zoek gegaan. Gewoon blijven plakken in een huis waarin ik ooit zowat halsoverkop beland ben met een ex. En daar ben ik blijven plakken met als voornaamste reden: geen tijd, geen goesting om te verhuizen. Fundamentele luiheid. En ook: ik lig er gewoonlijk niet wakker van. Wanneer nu plots beslist wordt om nieuwjaar hier door te brengen, ligt dat anders.
Dan komt er gêne om de gekregen zetels. En om de tuin, door Bernard zorgvuldig omgeploegd tot een schaalmodel van de loopgraven uit '14-'18. En erger nog: om de rommel. Niet dat ik de dingen niet graag proper zie, maar opruimen vormt een onoverkomelijk obstakel. Omdat het te maken heeft met lijnen trekken. Dit in de linkse schuif, dat dan weer in de rechtse: hoe beslis je zoiets? Ooit zat ik hier meer dan een uur naar een schroef in mijn handpalm te staren omdat ik niet wist wat ik ermee aan moest. Ik kon maar geen bestemming bedenken voor het onding omdat ik niet eens wist waar ze vandaan kwam. Gooi je ze weg, dan heb je ze de week daarop beslist nodig. Dan blijkt je halve huishouden te draaien op die ene schroef, zoveel is zeker. Opruimen is knopen doorhakken, mini-dilemma's beslechten, en daar ben ik niet goed in.
Ik denk dat ik toch maar even een vakantiebestemming opzoek alvorens ik dit titanenwerk aanvat. Al dagen loop ik rond met het idee dat ik aan een groot bevroren meer wil zitten. Met besneeuwde berghellingen en dito bomen. Wie zo'n landschap kent op minder dan een dag rijden, hij contactere mij!

Vrijdag mochten wij in het gezelschap van een half gevuld cinemazaaltje te Haacht getuige zijn wat voor ons het concert van het jaar was: Flip Kowlier. Een zeer fijn mens overigens, waar het vaak lachen mee is. Beetje gek ook: tussen de nummers door een ietwat verlegen tiep die bijzonder geestig uit de hoek komt, tijdens de nummers vaak de broosheid zelve. Wij smaakten die combinatie zeer graag, die bij Moeder, lieve moeder zelfs een zeldzaam hoog kippenvelgehalte bereikte.

Niet zonder de gepaste schroom moet het van mijn hart: ik hou van kerstmis. Begrijp me niet verkeerd: ik heb het niet begrepen op drukke winkelstraten waar djinglebells door zielige luidsprekertjes schalt. Sitcoms waar de sneeuw onvermijdelijk en begelied door een sferig muziekje voor de ramen begint te dwarrelen: het heeft op mij hetzelfde effect als een rode lap op een rund met teveel testosteron. Coca-cola reclames waarin felverlichte vrachtwagens door dorpjes slingeren: het gooit ook mijn spijsvertering overhoop. En van Gluhwein krijgen wij hoofdpijn -- Hasselt Coffee gaat er wel vlotjes in bij vriestemperatuur, maar dit geheel terzijde.
Neen, waar het om draait bij Kerstmis zijn de bomen. Dennenbomen. Versierd zoals het hoort: witte lichtjes als kaarsen, zilveren en gouden kerstballen en als kers op de taart: een ster bovenaan. Uit den boze zijn: pinkende lichtjes in een amalgaam van primaire kleuren, kerstballen met kerstlandschappen in artifficiële sneeuw, een kerststalletje met plastieken poppetjes die meer weghebben van personnages uit een Batman comic dan van de figuren uit het Bijbelse. Helemaal uit den boze is de plastieken boom want hij ruikt naar niets en is een faker.
En wij houden niet van fakers. Wel van kerstmis.

Muren naderen en omsluiten
Waar is hier de nooduitgang?
Maar er is geen uitweg
Vast
Niet
Het blad nog onbevangen
Wit, mag ik beroeren?
Het moet verscheurd
Vuil
Bak
Net langs het raam
De hemel gevangen?
Of ik op een stoel
Zit
Vlak
Porselein en staal
Mag ik verhitten?
Plooi wanneer heet
Barst
Ende

Hoe deze dame er al die tijd in geslaagd is zich verborgen te houden voor mij is een raadsel waarbij de moeilijkere hoofdstukken uit de quantumfysica verbleken: Monica Belucci. Ontdekt in de Snoecks 2002: la Belucci wordt online zwaar tekort gedaan. { druppels } toont bij deze zijn belangeloos engagement en doet wat aan dit onrecht!

-'Ah ja, nu de bezoekersstatistieken van meneer zijn homepage dalen vertonen waar een dot-com aandeel zich nog voor zou schamen, mag Bernard weer komen opdraven zeker? Gelijk een gemanicuurd poedeltje in een modeshow of zo?!
Niks jong! Nada! Nougabollen!
Goede wil komt van twee kanten. Mijn kot al 's bekeken de laatste tijd? Nog een geluk dat uw vader hier vorig weekend gepasseerd is. Zit dat dak tenminste terug vast. Over uw vader gesproken, kunt ge 'm zeggen dat hij volgende keer een rundslever meebrengt in plaats van zo'n varkensexemplaar? Mijn pels gaat daar schoner van blinken. En die hondekoekjes, als hij daar nog 's Frolic van kan maken, zijn we gesteld.
Ge zou trouwens niet zeggen dat gij uit 't nest van uw vader komt. Die past een weekend op mij en mijn eten elke dag op tijd gekregen, een wandeling van meer dan een uur gedaan. Hij scheen trouwens ook zijn bedenkingen te hebben bij de staat van de tuin waarin ik hier moet wonen.
En wat is de bedoeling van die metalen eet- en drinkbak als ik vragen mag? Ge moogt daar op bijten, ge moogt dat ding tegen de muur catapulteren: niet kapot te krijgen. Als ik u niet beter kende zou ik nog denken dat ge 't er voor gedaan hebt. Trouwens, nog iets: zoudt ge uwen auto is willen wassen alstublieft? Als het niet teveel gevraagd is voor meneer den baas? Elke keer dat die schepersteef van op het eind van de straat hier voorbijkomt, trekt die zo'n triomfantelijk gezicht... 't is niet te harden. Ik zie het aan haar spits snoetje, die heeft dan zoiets van: 'Amai, propere baas hebt gij jong.' En ik kan haar dan moeilijk ongelijk geven he. Ja, gij staat daar natuurlijk niet bij stil, maar den auto van het bazeke straalt ook af op het imago van de hond, en wie is daar in uw geval het slachtoffer van? Juist ja.
Ge begrijpt dat ik nu niet bepaald met mijn staart sta te kwispelen om zoiets als uw blogpogingske een beetje leven in te blazen. Bon. Ah, maar ge gaat er een fotooke van mij bijzetten? Allez, voor een keer wil ik mijn goed hart nog 's laten zien. Pak dien ene van achter dat poortje, die symboliseert vrij treffend het claustrofobische van mijn gevangenschap hier. Ge ziet: ge zijt niet de enige hier in huis die kan zeveren he.'

Als kind placht hij te denken dat het een straf was omdat hij iets heel stouts had gedaan. En dat kon kloppen, want hij deed vaak stoute dingen. Later zou hij leren dat het iets was met de maagmond, een soort van verstopping die zuren met hele vloedgolven tegelijk oprispte. Op een keer, toen hij er verschrikkelijk veel last van had -- maandenlang elke nacht -- was hij ervoor naar een specialist geweest. Die had hem zo'n camera doen inslikken en zo had hij zichzelf eens langs de binnenkant gezien. Veel ruis, zo bleek voornamelijk. En ook: dat ermee te leven valt, zo had de voortdurend grappenmakende dokter hem verzekerd terwijl hij daar lag met die buis in zijn mond.
En dan had hij met blijdschap vastgesteld dat ons aller Louis Paul Boon het ook had gehad. Hij had er zelfs een goed boek over geschreven, direct na zijn debuut. Hij zou Schrijver kunnen worden: met die maag, dat kon niet stuk! Jaren later besefte hij: het is niet omdat je een sloot whiskey per dag drinkt, dat je een goede Bukowski wordt. En met die maag is het maar net zo. Een blogje lukt nog net.

{ druppels } is toegankelijk voor visueel gehandicapten. Lees er meer over op Fredscape.

"Ik weet niet goed hoe ik het moet zeggen -- voor mij een whiskey graag.
Koffie? Bent u zeker dat u niet liever iets sterkers heeft? Koffie zal het zijn...
Maar goed, ben de gevangenisdokter. Ik heb uw vrouw onderzocht nadat ze zich had opgehangen. Standaard routine, wij moeten dat doen telkens er een sterfgeval is binnen de gevangenismuren. Wist u dat?
Ik heb mezelf zitten afvragen of ik het u zou vertellen of niet, maar dan dacht ik: Ik zou het zelf willen geweten hebben. En ik denk niet dat er een wet is die het mij verbiedt. Let op: ik moet dit ook niet zeggen. Uw vrouw was zwanger, in haar derde maand. Zo, het is eruit."
De rook voor zich uitblazend in de zuiverste Humphrey Bogart-stijl:
"Mijn vrouw en ik hadden al een paar jaren geen sex meer gehad."

The Man Who Wasn't There: Zien!

-'Voor wie zei u? Ah, voor ons Miranda... en wie mag ik dan zeggen dat het is? Jef? Nog nooit van gehoord... Miraandaaaa! Mi-raaaan-daaaa!'
...
-'Ah, een bos rozen! Voor mij?! Hoe lief! En van wie komen die? Ah, van u!? En u bent? Aaaahhh, maar nu weet ik het! Gij zijt natuurlijk van de TV he. Verborgen camera of zo? (Zij toont een Ultra-Bright glimlach, kijkt even om het hoekje van de deur, de Ultra-Bright verdwijnt als zij geen camera's ziet).
Allez, kom dan maar even binnen... Jef vanop school zegt ge? Zet ze maar in die vaas daar, op tafel. Kunt ge ze eerst nog wat bijsnijden? Die bloemisten van tegenwoordig doen dat maar zo-zo he. En vanop welke school dan -- ik heb er op zovéél gezeten. Aaaah, Coloma, ja daar ben ik weggegaan toen den Erik die leraar van biologie voor mij bij mekaar had geslagen. Ja, die keek altijd zo raar naar mij en den Erik was toen mijn lief en die had dat niet graag. Jaloers dat die was, die leraar rijdt nog altijd in een rolstoeleke. Maar wie waart gij dan? Toch niet die gast van bakkerij waar ik 's mee in de chocoladepudding van de chocoladekoeken heb zitten rollen he? Nee, die was bijna knap, dat waart gij dus ook niet... Oooooh maar wacht, nu weet ik het! Gij waart die stille vanop die fuif die zo goed kon kussen en waar ik nog op overgegeven heb omdat ik toen wat veel bier op had na die morning-after pil... Ja dat waart gij zeker. Allee kust mij nog 's dan, voor zo'n bloemen is dat wel het minste wat ik kan terugdoen he. Ook al niet... ge gaat mij moeten helpen, ik weet het echt niet meer. Hoe zegt ge? In het park? Ben ik daar ooit geweest? Aan het meertje? Met u? En het regende, gij gaf mij uwe jas, ge hebt er een longontsteking aan overgehouden... Nee, ik kan niet zeggen dat ik 't mij herinner. En -- zeg gij zijt zot zeker -- ik zou met u -- met u -- trouwen?
Ach god, nu weet ik het weer... jaja. Ja ik heb dat gezegd... tegen die kikker die in het water sprong. Ik vond hem wel schattig.'

Tot slot geven wij u mee dat onze connectie thuis deze nacht bij aankomst niet werkte.

Bevonden wij ons dit weekend op een plaats in die uithoek van het land waar de mensen iets trager praten en alwaar een bezoek aan de Quick algauw een uur in beslag neemt. En er was ook geen connectie voorhanden. En wat meer is, wij hebben het web zelf niet gemist, dit tot onze eigen niet-geringe verbazing.

Maar mogen wij onder andere als excuus aanvoeren dat wij een tekst schreven voor De Pen op tussenhaakjes?