Acied

Als kind placht hij te denken dat het een straf was omdat hij iets heel stouts had gedaan. En dat kon kloppen, want hij deed vaak stoute dingen. Later zou hij leren dat het iets was met de maagmond, een soort van verstopping die zuren met hele vloedgolven tegelijk oprispte. Op een keer, toen hij er verschrikkelijk veel last van had -- maandenlang elke nacht -- was hij ervoor naar een specialist geweest. Die had hem zo'n camera doen inslikken en zo had hij zichzelf eens langs de binnenkant gezien. Veel ruis, zo bleek voornamelijk. En ook: dat ermee te leven valt, zo had de voortdurend grappenmakende dokter hem verzekerd terwijl hij daar lag met die buis in zijn mond.
En dan had hij met blijdschap vastgesteld dat ons aller Louis Paul Boon het ook had gehad. Hij had er zelfs een goed boek over geschreven, direct na zijn debuut. Hij zou Schrijver kunnen worden: met die maag, dat kon niet stuk! Jaren later besefte hij: het is niet omdat je een sloot whiskey per dag drinkt, dat je een goede Bukowski wordt. En met die maag is het maar net zo. Een blogje lukt nog net.