januari 2002 Archieven

Dierbare bezoeker,

U vergeeft het mij vast niet. Want u komt naar hier om bloed te zien vloeien (ja, u ook, ik heb eergisteren mijn statistieken bestudeerd, u bent allemaal dezelfde).
U wil dus: bloed. En zweet. En tranen. En liefst alles tesamen in een opwindende cocktail van levenssappen.
En vaak poog ik u die met kleine doses, druppel na druppel, toe te dienen. Want ik weet, hierin bijgestaan door de exacte wetenschap van de statistiek, precies wat u wil. Omdat ik geen haar beter ben dan u. Wel integendeel. Ik ben ten zeerste des menschen: 'I'm a fan of men! And all it's weaknesses.'
En net daarom vergeeft u mij dit stukje niet.
Wànt, oh dierbare lezer, vandaag geen sappen. U mag nu de blog verlaten: het wordt erger, melig zelfs...

'Oepabakkes!' is een uitdrukking die vaak gebezigd wordt door de Mechelse cafébezoeker. Het is het plaatselijke equivalent van: 'Schol, santé, gezondheid, cheers' en is eigenlijk een contractie van drie woorden: 'oep', 'a' en 'bakkes'. Iets verstaanbaarder wordt dat dan: 'Op uw bakkes', of voor wie nog niet mee is: 'op uw gezicht', waarmee wij Mechelaars dus eigenlijk bedoelen: 'op uw gezondheid'.
Let wel op: wanneer u een mijner stadsgenoten scheef bekijkt, wil deze wel 's reageren met de uitdrukking: 'Waddist? Wa toek oepabakkes emme jeannet?' Wanneer u het niet erg begrepen hebt op fysiek geweld, kiest u dan best het hazepad: hij wil u dan niet een drankje aanbieden. De Mechelaar wil dan eigenlijk zeggen: 'Wat scheelt er? Zal ik uw aangezicht even vertimmeren, homoseksueel?'
Doch laten wij tot een punt komen.

Het 'oepabakkes' stokje
Graag start ik vandaag dan ook met een nieuw stokje. De opdracht die aan het oepabakkes stokje hangt klinkt eigenlijk vrij eenvoudig maar is dat dan ook weer niet helemaal. Zij luidt als volgt: 'Geef het oepabakkes stokje door aan een log waarvoor u een groot respect koestert. Schrijf daar een vijftal regeltjes over waarin u dat log bewierookt. Sites die het 'oepabakkes' label krijgen, mogen dat uiteraard ook laten weten. Dat dat kan via onderstaand logo.'
Een en ander is geïnspireerd door de flames en hoaxen die afgelopen week zijn opgeflakkerd en ondertussen weer geslonken zijn tot waakvlammetjes. Ook ik heb er even aan meegedaan en vond dat achteraf bekeken een beetje zielig. Mekaar afzeiken kunnen we allemaal -- en inderdaad: de ene hanteert de polemische pen virtuozer dan de andere -- maar kunnen we het ook in de andere richting? Wij ondernemen de eerste poging:
Wij kennen het oepabakkes stokje toe aan Verbal Jam. Logs zijn zelden onverdeeld goed. Ofwel vraag je je af wat de auteur gedronken had toen hij met de layout bezig was, ofwel is de code van die aard dat je je afvraagt hoe je browser er nog iets van kan maken, ofwel begin je spontaan te geeuwen bij het lezen van de eerste drie woorden. Verbal Jam is een toonbeeld van sobere en stijlvolle grafiek dat de Groten van de mindere goden onderscheidt. Beetje stijl Suds 'n Soda, en dat is tot op heden het mooiste log dat ik mocht aanschouwen. Kwa code kunnen we kort zijn: probeert u zelf maar 's de navigatie van Verbal Jam na te maken. En begin dan aan het klokje. Maar de echte kracht van Verbal (ahja) Jam schuilt in de stukjes: om duimen en vingers bij af te likken. En afgelopen week heeft Arnoud ook nog 's gedemonstreerd dat hij het ook polemisch kan.
Daarom beste Arnoud: oepabakkes!

Existing users: wat is er nieuw in deze versie?
Crashvrij: deze versie van FDV™ vertoont een voorheen ongekende stabiliteit, onder andere veroorzaakt door een revolutionnair slaapritme met ongekende pieken van zes uur per dag en méér (!).
Betrouwbaarder: dankzij talrijke financiële inspanningen (zo bijvoorbeeld: maximaal twee keer per week op restaurant) is FDV™ betrouwbaarder dan ooit. U kan vanaf deze versie met een gerust hart een bezoek brengen aan een taverne zonder u nog het hoofd te moeten breken over de cash-flow van FDV™. Wanneer FDV™ in combinatie met het optionele SDM™ monitoringpakket gebruikt wordt, hoeft u zich zelf geen zorgen meer te maken wanneer u zowel uw vriendin als FDV™ even uit het oog bent verloren.
Meer fun: dankzij de rijkgevulde mailbox van FDV™ zit hij nooit verlegen om een olijke kwinkslag wanneer de stemming dat vereist.
Known issues
Compatibiliteit: FDV™ conflicteert in uitzonderlijke gevallen met personen die voorzien zijn van een extreem onwelriekende adem. Wanneer geconfronteerd met exotische schoonheden van de andere kunne, slaat de hormonenmodule nog af en toe op hol. In combinatie met het SDM™ pakket heeft FDV™ van deze bug geen enkele hinder.
Steve Stevaert richtlijnen
Niet compliant. Niet voorzien voor komende releases.
Wij danken u voor het vertrouwen in deze FDV™ release, wij hebben er hard aan gewerkt,
Het FDV™ development team.

Tekenen is leuk, zelfs met illustrator. En alvorens u mij van narcisme beschuldigt: er is niets verfraaid aan dit zelfportret.

Even tussendoor: Dmitri Sklyarov is terug bij vrouw en kinderen.
Zie ook vorige druppels:
- Free the Russian Programmer (part II)
- Sklyarov vrij op borgtocht
Extern:
- Freed programmer returns to Russia, CNET
- Free Dmitry Sklyarov, StandBy

Over het algemeen heb ik het niet zo begrepen op Prijzen voor Speciale Verdiensten in de sport. Weet u nog wie de Prijs voor de Sportverdienste van pakweg 1997 in ontvangst mocht nemen? Sportman van het jaar 1998? Gouden schoen 1999? Ik rust mijn zaak. Okee, u weet misschien wél nog dat Eddy Merckx sportman van de eeuw is verkozen, maar dat telt niet echt mee. Die prijs bestaat nog maar net en u hoeft er maar eentje per eeuw te onthouden: dat scheelt natuurlijk.

Daarnaast heeft u waarschijnlijk ook nog nooit gehoord van Marcel.
Veertien jaar geleden ging Marcel, toen 58 als ik me niet vergis, op een dooie zondagmiddag een kijkje nemen op de Hemo jaarbeurs. Misschien een beetje wijn inkopen en alleszins 's kijken of de hostessen aan de standjes nog net zo stralend en fris waren als het jaar daarvoor.
Links een babbeltje, rechts een hapje, Marcel gaat zijn gangetje en slentert naar het hoofdpodium. Daar blijft hij staan. Hij ziet er vreemde mannen. Zij dragen rokken. Zwaaien met zwaarden en stokken. Werpen mekaar, rollen over de mat en veren terug recht, hun witte pakken nauwelijks gekreukt.
Marcel kijkt de hele demonstratie uit en klampt de man aan die het meest met de anderen heeft gegooid.
-'Kan ik op mijn leeftijd nog beginnen trainen?'
De sensei monstert Marcel even aan en lacht.
-'Gij kunt dat zeker.'
Drie maanden later staat Marcel op de mat. Leert vallen. Leert klemmen. Leert werpen. Doet examen en behaalt zijn eerste gordel. Oefent in zijn tuintje met zwaard en stok. Traint. Gaat fietsen tussendoor. Doet terug examen. Zwemmen ook, elke week minstens twee keer. Traint. Gradueert. Gaat op vakantie van Oost- naar Westkust in Amerika, met vrienden en een mobilhome. Vindt dat de vrouwen daar te dik zijn. Traint. Gradueert. Blesseert zich. Begint opnieuw te trainen. Gradueert. Zwemt nog steeds twee keer per week. Veertien jaar later heeft Marcel een bruine gordel en is het langst trainende lid van de club in Mechelen.
Afgelopen zondag kreeg Marcel een prijs voor Speciale Verdienste: de Aikikai Tokyo en de Vlaamse federatie gaven Marcel zijn zwarte gordel. Zonder dat hij daar examen voor hoefde te doen.
Ik hou nog steeds niet van dat soort prijzen, maar Marcel verdient hem. En meer nog mijn respect. Het is groot.

Net gelezen op Aikiweb:

Doka of the Day - January 20, 2002
To see the true things,
Harmonize with the voice which shouts, "Yah!"
Never be drawn into the rhythm of the enemy
- Morihei Ueshiba

Opbergen die pasgeslepen messen. Wij waren vergeten: twee keer nadenken voor het wild om zich heen slaan en trappen. Povere constructie verkiezen boven virtuoze destructie. Richting kiezen en niet achterom kijken. Wij leren traag maar gestaag.

Geachte heer Dijkshoorn,
(heer is hier te lezen als: ik ken u niet en aan uw fotootje te zien wens ik dat zo te houden, niet te lezen als Heer zijnde een man die respect afdwingt, meester, godheid -- u denkt het vast)

graag had ik u even van antwoord gediend betreffende de poging tot column die u recent op webwereld plaatste. Laten wij beginnen met het kleine stukje gelijk dat het uwe is. De Dutchbloggies zijn inderdaad een aanfluiting van de realitiet want {druppels} is onder geen enkele categorie terug te vinden! In die zin heeft u volkomen gelijk.
Voor de rest is uw artikel een misvatting.

Misvatting 1: supermarktverhalen zijn niet per sé saai. Dit komt: niet het wat, maar het hoe is wat de Groten van de mindere goden onderscheidt.
Wij leggen even uit en hopen dat u een beetje kan volgen:
Wanneer Puck het relaas doet van haar boodschappenavontuurtje, is de supermarkt slechts de setting, het decor waartegen het verhaal speelt dat zij met ons wil delen: ik ben gek en wil die kleine etter maar wat graag om zeep helpen. En dat is boeiend.

Misvatting 2: Walter kan niet schrijven. Uw reactie op Vandenb's nominatie doet mij dan weer vermoeden dat u hem misschien een beetje het succes benijdt dat hij schijnt te oogsten bij de vrouwelijke weblogsters. Wij kunnen alleen maar zeggen: het werkt. Zelf word ik daar niet meteen vrolijk van, maar het is vermoed ik meer dan men kan zeggen van de column die u ter beschouwing nalaat.

Misvatting 3: de gustibus et coloribus non disputandum. Ik neem aan dat u het met mij eens bent dat de Romeinen ongelijk hadden met die stelling. Hetgeen mij meteen de vrijgeleide geeft om u erop aan te kijken: u verkiest een beeld waar niet alleen de toeschouwer maar ook het onderwerp zélf het vliegend schijt krijgt boven dat van een bloem? En dan haalt u Freud erbij om de auteur van de bloem van een aangetaste geest te beschuldigen? U bent mij daar toch even kwijtgeraakt vrees ik.

Mag ik u tot slot nog even iets vragen? Wanneer ik het vorige stukje typte, had ik niemand specifiek voor ogen en vond ik het personnage een beetje tweedimensionaal. Maar nu vraag ik me af: lijkt u er niet een beetje op?

Gegroet,
Frédéric

P.S. Niemand van bovenstaande personnages kan ik tot mijn vriendenkring rekenen. Niemand van hen heeft me gevraagd om te reageren. U heeft het gevraagd, en bij deze gekregen.
Geen dank, graag gedaan.

Uit een van de talrijke puisten op zijn kin drupte gele etter. Recht op de F5 toets. Geërgerd depte hij de smurrie weg met zijn zakdoek die nog stijf stond van het zaad dat hij de vorige nacht in het doekje had geloosd na het bekijken van die mooie meid met de webcam. Die F5 had hij hard nodig: om de twee minuten drukte hij die toets in om precies in de gaten te houden wie het vaakst een stukje aan zijn weblog had toegevoegd. Om dan tevreden vast te stellen dat hij dat meestal zelf was geweest.
Een poos lang had hij gepoogd een scriptje te schrijven dat het venster automatisch ververste, maar na twee weken had hij dat opgegeven (hij was altijd al een matig scripter geweest). Hij had zichzelf getroost met de gedachte dat hij met dat manisch toetsjesdrukken toch nog een beetje aan lichaamsbeweging deed. Op de andere minuut drukte hij die F5 in voor het tweede venstertje dat immer geopend bleef: dat met zijn bezoekerstellertje. Voor het slapengaan vergeleek hij zijn tellertje met dat van die mooie meid met haar webcam. Hij deelde het cijfertje van haar teller door honderd en legde dat dan naast zijn aantal. Wanneer zijn cijfertje dan hoger was -- zelden -- kon hij de slaap snel vatten.
Wanneer hij zelf een stukje in mekaar flanste geleek hij nog het meest golem, koortsachtig de utopie achterna tikkend. Het waanbeeld omarmend dat hij geliefd was en respect genoot. Je kon het hem overigens niet helemaal aanrekenen: het was grotendeels de schuld van de andere golems die dagelijks reageerden op de zijn blogje. Om hem te feliciteren met de vaak gecopieerde en meestal slecht vertaalde visie waarvan hij blijk gaf in zijn laatste post. Onder mekaar haalden zij voorts hun neus op voor mooie meiden met webcams. Tussendoor mailden zij powerpoint presentaties met vrouwelijk vlees naar mekaar door en schreven dt-fouten bij de vleet.
Hij was de oppergolem.
Met de meeste puisten.

Terwijl de buren heftig (en de dwaze hij zal zeggen: virtueel) ruzie maken houd ik me stil onder de lakens en hoop dat het snel overgaat.

{druppels} was er even tussenuit. Kapotte switch en een buikgriep bij de server en de eigenaar van de machine -- in die volgorde, lagen aan de basis. Veel beterschap voor Bert en onze excuses aan u, lezer.

Het maatpak van Italiaanse makelij had hij aan de haakneus van zijn secretaresse gehangen. Zijn vrouw -- op dat ogenblik met vakantie op de Caraïben met de twee kinderen en naar hij vermoedde: de minnaar -- had hij opgebeld: 'Schat, begraaf die moordplannen maar. Het huis is nu van jou, de auto ook. Voor de rest bel je maar even met de boekhouder en de notaris.' Daarna had hij de mobiele zaktelefoon weggekeild, samen met de Palmpilot en door het raam van zijn bureau op de tweede etage. 'Nochtans door de aannemer gefactureerd als kogelvrij glas,' hij stelde dit met de glimlach vast. Daarna liep hij de kamer uit, door de lange gang. Een welgemikte trap volstond om de Chinese vaas uit de Mingdynastie van de trap te doen keilen. Met een luide knal spatte ze in duizend scherven en een hoop stof uit mekaar. Zonder kloppen wandelde hij het kantoor binnen van zijn vennoot. 'Op dat karikatuur van een waterhoofd van jou hoef ik nooit meer te kijken wanneer ik deze deur uitga. Ik wil je nog wel vertellen dat je vrouw met de jongste boekhouder aanhoudt, en dat hij tegen iedereen in het bedrijf zegt dat ze cellulitis heeft. Succes met de zaken nog!'
Hij liep terug naar zijn kantoor, pakte de plastic zak en bestelde een taxi naar de luchthaven. Onderweg ontdeed hij zich ook nog van zijn overhemd en haalde de oranje gummilaarzen uit de plastic zak. Op de luchthaven aangekomen keek de taxichauffeur ongelovig naar de volle portefeuille die de man hem gaf nadat hij er zijn vlieticket had uitgepakt.
Met enkel nog een witte zijden boxershort en de oranje gummi laarzen om het lijf, stapte hij op de balie af. Het meisje van de check-in keek pas op toen hij al doorliep naar de gate.
'Zonder bagage' had hij haar gezegd. En dat had hij gemeend.

Geen nieuwe strip in de rekken van de Fnac maar wel een sneak preview van wat komen gaat én een paar CD-roms op de site van de tekenaar zelve. De portfolio van Milo Manara. Hadde ik een wishlist op deze blog, de halve collectie stond erop.

Mocht dat toch het geval zijn, mag ik dan vroegijdige amnesie veroorzaakt door een sterke cocktail van doortastende Alzheimer en een vroegrijpe seniliteit ter excuus aanroepen?
In plain dutch: Maar even om te zeggen dat Fredscape nu tot mijn linkpagina is gedegradeerd. En u mag altijd uw site suggereren.

Bij de weg: een van de redenen waarom de dingen zijn zoals ze zijn is Figoo, waar ondergetekende sinds vandaag al 's een linkje pleegt.

Die blonde krullen deden het hem. Hij was zo een van die kinderen waar vrouwen de straat voor overstaken. Om hem over die weelderige bol te kunnen aaien. Wanneer hij een nieuwe broek kreeg, naaide zijn moeder er meteen knielappen op, omdat het vaak maar een kwestie van dagen was eer hij er gaten in kreeg. Hij wandelde nooit, liep altijd. Deuren knalden dicht wanneer hij erlangs was geraasd. 's Ochtends werd hij wakker bij het eerste zonlicht en stampte dan net zo lang op de trappen tot er iemand met hem wakker werd: hij riskeerde liever een vechtpartij met de oudere broer of zus of de toorn van vader dan alleen te moeten zijn. Hij was een droom van een kind en was gelukkig.
De krullen werden donkerder en de schoolbanken drongen zich op. Stilzitten lukte hem niet. In de kleuterklas gooide hij met de telblokjes en werd bij de directeur op het matje geroepen. Op de lagere school werd hij vaak gestraft. Eerst voor dingen die hij had gedaan en op den duur voor alles wat er misging. Een keer moest hij snikkend op zijn knieën vergiffenis vragen aan de meester. Hij schreeuwde het uit: "Vergiffenis, meester!" Ik keek toe, maar durfe hem niet aan te kijken, ik wist dat hij geen schuld had. Wat was ik toen braaf...
Hij was nog steeds de brok energie van weleer, maar niet meer zo gelukkig.
Op de middelbare school was hij te druk voor de paters en te onstuimig voor het staatsonderwijs. Hij belandde op de kunstschool. Verwoed smeerde hij vegen over het doek, knutselde waanzinnige constructies in mekaar. Hij liet zijn krullen groeien tot hij een witte Jimi Hendrickx geleek. En hij vond dat het goed was.
Zijn brood zou hij met de kunst niet maken. Hij werd verhuizer, veiligheidsagent, ambtenaar. Nu is hij postbode. De pedalen van zijn fiets knarsen onder de krachtige trappen. Hij slaat praatjes met de mensen en kent Mechelen als geen ander. Ik denk dat hij gelukkig is.
De krullen worden nu op regelmatige basis afgeschoren. En ik wil me wel 's verbeelden dat hij nu af en toe de straat oversteekt om een kind over de bol te strelen. 'Hou je taai,' zegt hij dan, 'je komt er wel. Net zoals ik.'

Hij was dan wel wat laat met zijn lijstje, maar erg was dat niet. Want, zo stond op nummer drie, onder tijdsbeheer: 'Niet op tijd komen, altijd nonchalant een tikje te laat.'
Wat was het elk jaar toch een gedoe, dat lijstje. Telkens weer zichzelf uitvinden, maar ook dit jaar was hij er helemaal klaar voor. De eerste draft (of wordt dat nu klad? Hij keek het even na: ja, verengelsing is helemaal uit in 2002, het wordt dus klad dit jaar, opletten op die meetings, getver! die vergaderingen dus).
De man van nu, anno 2002, hij keek het lijstje nog 's een laatste keer na voor hij het ging uittypen en memoriseren.
Kledij was onder controle, een das mag terug, maar met mate. Zeker niet op het werk, tenzij je iets belangrijks wilde gaan doen. Bij een eerste date (miljaar: afspraak!) mocht het dus weer wel om aan te tonen dat je net iets met enig gewicht had verricht.
Dat bracht hem bij nummertje twee: vrouwen. Veel was er op dat vlak niet veranderd: zekerheid met een vleugje avontuur, zelfbewust maar een onzekere glimlach, hondstrouw maar kwijl-opwekkend bij andere vrouwen en bereid om de schuld bij zichzelf te vinden wanneer zij over de schreef ging. Hij hield zichzelf voor: Piece of cake (dedju!, verbeterde zich meteen:) stukje taart.
Buiten het te laat komen, vond hij ook nog steeds: tijd voor hobbies (vrijetijdsbestedingen was toch een beetje té). Met heimwee dacht hij even terug aan die heerlijke jaren tachtig, toen het niet hebben van een privéleven nog een statussymbool was. Soit, hij zou zich wel weer inschrijven voor de fitness en hij vond vast nog wel een exotisch klinkende cursus op avondschool.
Bullet (kogel?) vier: de culinaire gewoontes... daar was hij nog niet uit. Hij had zich gek gezocht in de Cosmo, Feeling, Flair: tegenstrijdige berichtgeving op dat front. Moest je nu nog vegetariër zijn of kon er al 's een biefstukje tussendoor? Wildgebraad zou nog niet voor het eerstkomende decennium zijn, wist hij bijna zeker.
Vijf: geldbeheer. Hier had hij geen bewegingsruimte zat. Hij had het als boekhouder nooit over zijn hart gekregen om te gaan lenen voor dot-com aandelen, hetgeen in 2000 toch wel conditio sine quae non geweest was. Goeie keuze bleek achteraf, maar erg bijdetijds -- bijna had hij gedacht: trendy -- had hij zich toen niet gevoeld. Hij overwoog ernstig om een motorfiets op afbetaling te gaan kopen. Dan kon hij zich daarover al 's beklagen aan de toog in een sober ingerichte bodega: "Nog vierentwintig maanden afdokken, maar toen ik hem zag moest ik hem gewoon hebben." Af en toe zij hij die dan oppoetsen, zodat ook de buurman zag dat hij een trendzetter was.
Tevreden ging hij naar zijn slaapkamer en toen hij het licht uitdeed fluisterde hij stilletjes: ik hoop maar dat het dit jaar werkt. En denkend aan het lijstje vermande hij zich, riep bijna uit: dit jaar kom ik aan een vrouw!

Een volle was- en een dito strijkmand. De download van de Lord of the Rings in twee stukken gezien en nog niet uitgekeken. Vier gekregen bioscooptickets nog niet gebruikt. De boeken naast het bed onaangeroerd. De volledige collectie van de Far Side gallery haast niet doorbladerd. De aangetekende zending nog altijd op het postkantoor. Mijn tuin nog steeds in staat van beleg. Bernard verwaarloosd want wandelingen ontzegd. Treuzelaars massaal onderweg. 's Ochtends fysieke pijn. Droge ogen overdag. Rode spleetjes van ogen 's avonds.
Deze symptomen laten er geen twijfel over bestaan: de vakantie is voorbij!

-'CD&V? Kan je toch niet menen? Die zijn toch helemaal op hun retour: die nemen zelf Sauwens op sleeptouw. Al kan je d'r wel inkomen: Sauwens met zijn diepe bariton die Stille Nacht en andere Weihnachtsliederen op de kerstreceptie van de partij door de zaal laat galmen, het hééft iets.
SPA? Neehee... een partij die klinkt als een frisdrankmerk kan je toch niet au sérieux nemen? En die partij heeft iets weg van een monarchie met erfelijke opvolging: hoe verklaar je anders dat een nitwit als Bruno Tobback het tot fractieleider schopt?
VU!? Bestaat niet meer. Is nu opgesplitst in N-VA en Spirit als ik me niet vergis. Heeft iets nucleair: het opsplitsen van de kleinst denkbare deeltjes.
VLD: Met Daems aan het roer is het slechts een kwestie van tijd voor de Belgische staat zélf een faillissement aanvraagt.
Agalev? Met een minister die 'Eerst blabla, dan boemboem' propageert? Die wil je toch niet verantwoordelijk voor buitenlandse zaken? Eerst even diplomatiek overleg, daarna los die bommen... Ja hallo, ga dan in de States wonen he!
Het Blok zowiezo niet, al zou ik graag 's tegen Dewinter in de ring gaan staan, of hij daar dan bokshandschoenen of bezems hanteert laat mij siberisch.

Nah, de enige juiste stem die u de dag van vandaag kan uitbrengen is er een op {druppels}.'
STEM HIER EN NU!

En omdat wij geloven in échte nieuwe politieke cultuur geven wij hieronder onze favoriete coalitiepartners (sommigen zijn grensoverschrijdend, moet kunnen binnen de Europese gedachte): Uren. Dagen. Nachten, Electric Luna (voor échte legalisering), Kapingamarangi, Karma Universe, Tussenhaakjes en tot slot: Verbal Jam Weblog. Voor betere tijden!

2001 was een bewogen jaar. (Een nat jaar ook, zo leert ons het KMI: in 2001 is de meeste neerslag gevallen sinds de metingen van ons meteorologishe instituut zijn begonnen, doch dit geheel terzijde.)
2001 heeft ons geleerd dat onze planeet klein is en onze blik de grenzen moet overschrijden. Dat we niet onkwetsbaar zijn. Dat het zich terugtrekken op eigen stellingen slechte politiek is -- overigens ook voor geboorteregeling, maar dat wist u al.
Massa's mensen schaarden zich met luide stem achter het begrip anti-globalisering terwijl ze eigenlijk het omgekeerde bedoelden. Je kan niet tégen de globalisering van de economie zijn en tegelijk voor een wereldomvattende solidariteit. Gemengde gevoelens dus: het geeft vertrouwen in de mensheid om zovelen verder te zien denken dan hun eigen portefeuille, het geeft te denken dat je massa's kan scharen achter kortzichtige slogans.

Iets plaatselijker zijn de dingen ook allerminst stille blijven staan. J werd vader van A. S kondigde zijn huwelijk aan met (een andere) A. Zelf maakte ik een eind aan de ene relatie om naadloos maar niet pijnloos in de andere over te gaan. Ook Zij diende er iemand voor op te geven. Toch denk ik dat wij de enige juiste keuze gemaakt hebben.

Op de werkvloer kondigde zich de malaise van de dot-com sector aan, en wij overleefden, zij het niet zonder soms draconische maatregelen. Meer dan ooit lijkt het werk een race van de survival of the fittest. Wij blijken in goede conditie maar sommige van mijn meest competente ex-collega's zitten op dit ogenblik zonder werk. Voor hen een beter 2002 gewenst.

Last but not least: {druppels}. Van alle hypes op het web -- en ik draai al eventjes mee -- is het fenomeen webloggen ongetwijfeld het interessantste sinds het onststaan van het web zelf. U besefte het al langer dan van vorig jaar, maar mijn frank wil wel 's laat vallen.
Voor mezelf is {druppels} een beetje een uitlaatklep: ik bewaar er de onnozele geschriftjes die ik wel eens pleeg. Ik experimenteer er met dingen die ik op commerciële projecten niet kan/mag waarmaaken. En ik doe er tot mijn grote vreugde ook al 's een paar mensen mee lachen. Ik doe mijn best om dat zo te houden, ook in 2002.

Het ga u allen goed in dit jaar en de tijd die u daarna nog gegund is.
Geniet ze!