Zonder bagage
Het maatpak van Italiaanse makelij had hij aan de haakneus van zijn secretaresse gehangen. Zijn vrouw -- op dat ogenblik met vakantie op de Caraďben met de twee kinderen en naar hij vermoedde: de minnaar -- had hij opgebeld: 'Schat, begraaf die moordplannen maar. Het huis is nu van jou, de auto ook. Voor de rest bel je maar even met de boekhouder en de notaris.' Daarna had hij de mobiele zaktelefoon weggekeild, samen met de Palmpilot en door het raam van zijn bureau op de tweede etage. 'Nochtans door de aannemer gefactureerd als kogelvrij glas,' hij stelde dit met de glimlach vast. Daarna liep hij de kamer uit, door de lange gang. Een welgemikte trap volstond om de Chinese vaas uit de Mingdynastie van de trap te doen keilen. Met een luide knal spatte ze in duizend scherven en een hoop stof uit mekaar. Zonder kloppen wandelde hij het kantoor binnen van zijn vennoot. 'Op dat karikatuur van een waterhoofd van jou hoef ik nooit meer te kijken wanneer ik deze deur uitga. Ik wil je nog wel vertellen dat je vrouw met de jongste boekhouder aanhoudt, en dat hij tegen iedereen in het bedrijf zegt dat ze cellulitis heeft. Succes met de zaken nog!'
Hij liep terug naar zijn kantoor, pakte de plastic zak en bestelde een taxi naar de luchthaven. Onderweg ontdeed hij zich ook nog van zijn overhemd en haalde de oranje gummilaarzen uit de plastic zak. Op de luchthaven aangekomen keek de taxichauffeur ongelovig naar de volle portefeuille die de man hem gaf nadat hij er zijn vlieticket had uitgepakt.
Met enkel nog een witte zijden boxershort en de oranje gummi laarzen om het lijf, stapte hij op de balie af. Het meisje van de check-in keek pas op toen hij al doorliep naar de gate.
'Zonder bagage' had hij haar gezegd. En dat had hij gemeend.
Reacties (1)
Plaats zelf een reactie
