februari 2002 Archieven

Leonard Cohen New Skin for the Old Ceremony, 1974

And who by fire, who by water,
who in the sunshine, who in the night time,
who by high ordeal, who by common trial,
who in your merry merry month of may,
who by very slow decay,
and who shall I say is calling?

And who in her lonely slip, who by barbiturate,
who in these realms of love, who by something blunt,
and who by avalanche, who by powder,
who for his greed, who for his hunger,
and who shall I say is calling?

And who by brave assent, who by accident,
who in solitude, who in this mirror,
who by his lady's command, who by his own hand,
who in mortal chains, who in power,
and who shall I say is calling?

Al meer dan zes lange maanden zal het nu zijn. Eerst beleefd en dan met aandrang gevraagd, schouderklopjes gegeven en hoge schouders opgezet, bij het handje gepakt, aan de mouw getrokken, de zweep erover gelegd, waarschuwingssalvo's gelost en met scherp geschoten, de mouwen opgestroopt en voorgegaan om uiteindelijk te besluiten: dan doen we het maar zélf. Als het in maart niet gelukt zal zijn trekken wij onze conclusies mits het zetten van een elegant lateraal stapje. Vraag is enkel nog hoever dat stapje dient gezet.

Geen uitspraak zo onwaar als dewelke ik ooit uit de mond van Carmel in een oude Humo aantrof: 'Het enige verschil tussen mannen en vrouwen is wat er tussen hun benen hangt.' Ik denk overigens niet dat er al veel mannen te vinden zijn voor vrouwen waar iets tussen de benen hangt, maar dit geheel terzijde.
Kent u het concept van Temptation Island? Vier koppels worden tesamen met tweeëntwintig vrijgezellen op een tropisch eiland gedropt. Gedurende twaalf dagen worden de partners van mekaar gescheiden en stellen de vrijgezellen alles in het werk om een van die verweesde partners te verleiden.

Laat ik u nu al voorspellen: de verliezers zullen hoe dan ook de mannen zijn. Inderdaad: zowel empirische ervaring als statistisch onderzoek leren dat vrouwen vaker ontrouw zijn dan mannen. Maar ook: vrouwen laten zich minder vaak betrappen, en dat heeft dan weer te maken met de evolutie: vrouwen hebben altijd meer te verliezen gehad wanneer zij betrapt werden op overspel. 't Is gesneden Darwin koek.

Zag u het gisteren ook? Hoe de mannen zich laten inpakken bij het minste greintje aandacht? Zuiderse Lorenzo die al bijna de eerste nacht op het eiland voor de bijl ging? De net niet kwijlende kaalkop van Jorrit wanneer de dames langs het zwembad defileerden? Jan, geen andere vrouwelijke aandacht dan van zijn moeder gewoon, door zijn dak gaand wanneer met slagroom en champagne overgoten én afgelikt.
Van David willen de programmamakers ons iets te graag doen geloven dat hij de zwakste schakel is in de ketting. Vriendin Stefanie deelt haar bezorgdheid al meteen met ons: 'Hij is al eens vreemdgegaan.' Maar ik zou mijn hand niet in het vuur durven steken voor die mannen, voor geen een.

Hoe anders in het vrouwenkamp. Hoe de vrijgezelle mannen zich ook uitsloven: ze vangen bot. De enige die meer dan een onderkoelde 'dankjewel' teweeg brengt, is fotomodel Matthew. Hij heeft dan ook het makkelijkste slachtoffer uitgepikt: de verwaarloosde-en-bedrogen Stefanie. Waar de mannen lachend het zwembad induiken en zich laten onderspuiten met slagroom en champagne, bedanken de vrouwelijke partners hun aanbidders beleefd voor het eten en keren ze zo vroeg mogelijk slaapkamerwaarts. Blijkbaar hebben de vrijgezellen nog nooit geleerd: ietofwat zelfbewuste vrouw lŕŕt zich kiezen.

Mooiste moment was wel voor de mannen: de vrouwen mogen de grootste bedreiging wegstemmen bij hun vrijgezelle belagers. Triomfantelijk aanschouwen zij de traantjes die vloeien over de wangen van het slachtoffer, zij weten zeker: dat is een bitch en onze mannen geilen erop! In de bus van de mannen wordt er achtyeraf gevraagd: 'Dat meisje dat weggestemd is: ken jij haar naam?' Geen van de mannen die het weet.

Onze pronostiek: de mannen bijten voor de vrouwen in het witte zand. Geen enkel koppel houdt stand en de vrouwen zullen als morele overwinnaars het eiland verlaten. De mannen zullen zich het best geamuseerd hebben. De vrouwen herstellen nadien mogelijk de relatie met hun partner en wrijven hem steeds die misstap onder de neus waardoor zij hem voor altijd schuldbewust gehoorzaam weten. Zij gaan vervolgens op regelmatige basis vreemd, maar daar is dan geen camera in de buurt.

Het stokje voor de weblogmeeting is onvermijdelijk -- alle andere blogs hadden het al een keer of drie vier gekregen -- ook in mijn mailbox terechtgekomen. Of ik wil afzakken naar Breda om de collega webloggers te zien dus. Ik twijfel vooralsnog.
Allereerst omdat het via Joerie komt. Neen, vergis u niet: ik ben van zijn vrouw afgebleven en wij zijn zodoende nog steeds goede vrienden. Maar om eerlijk te zijn, ik had het eerder en van anderen verwacht. Blijkbaar is de bewondering die ik koester voor een paar webloggers niet wederkerig, en dat is nooit leuk om vast te stellen. Daarnaast staat zo'n aurelootje van 'ongewenst' mij dermate slecht dat ik uw meeting er niet wil mee vergallen.
Ten tweede stel ik vast dat het stokje onderweg ergens gebroken is, en ik vraag me af of ik het officiële dan wel het officieuze stokje heb ontvangen. Wanneer je betrapt wordt op het gebruik van valse tickets sta je daar maar mooi te blinken aan de ingang van het evenement... en ook daar heb ik vooralsnog geen zin in. Is er een manier om de authenticiteit te testen van het stokje?
Tot slot stel ik vast dat een paar van de bloggers die ik het meest respecteer, ofwel nog niet hebben laten weten of ze komen opdagen, ofwel nog niet gevraagd zijn, oftewel feestelijk bedankt hebben.
Staat daar tegenover dat we wel nieuwsgierig zijn naar u. Hoe bent u in het echt? Blijkt de zelfuitgeroepen nymfomane niet te kunnen dansen? Is de vervaarlijke criticaster eenmaal van zijn toetsenbord weggerukt de gebrilde beminnelijkheid zelve? De gekkin geniaal normaal?
U begrijpt: totdat de tegenstrijdige belangen hun geshil in mijn hoofd niet hebben beslecht, blijf ik u het antwoord op de vraag naar onze aanwezigheid schuldig.
Wat wij wél kunnen zeggen is wie wij graag ter plaatse zouden aantreffen (nog steeds onder voorbehoud van onze eigen komst, maar dat had u al door natuurlijk)
Nico Van Dijckshoorn: ik meen het echt. Daarnaast: wordt het echt vervelend kan een beetje fysiek geweld misschien wat soelaas brengen.
Karma: I wanna meet the man who wrote his own CMS.
Bram: voor de kritische verslaggeving achteraf.
Katrien: een tweede verzoek kan haar misschien vooralsnog overhalen?
En tot slot zouden wij zeer graag ontmoeten: Arnoud. Ik gooi en zijn chinchilla vangt wel.

En wij blijven ons amuseren met Illustrator, al gaat het hier deze keer om een aangenamere verschijning dan ons zelfportret: la bella Salma!

'Mijnheer De Vries, da's lang geleden!'
'Inderdaad...'
'Laat ik maar met de deur in huis vallen, ik wil er geen doekjes om winden. In onze hoedanigheid van Kwaliteitscontroleur spijt het ons te moeten vaststellen dat het al even geleden is dat u nog een stukje plaatste deze blog waardig.'
'Misschien slaat u de blog te hoog aan.'
'Mijnheer De Vries! U beseft dat u het heeft over {druppels} ? Een van de meest gerespecteerde leden van onze gemeenschap! En sta mij toe u erop te wijzen dat niet u daarvoor bevoegd bent. Het zou me wat moois worden wanneer de auteurs zélf gaan instaan voor de kwaliteitsbewaking van hun log. Achach, mijnheer De Vries, u beseft: jaren van studie gaan daar aan vooraf. Maar misschien heeft u gewoon nood aan een beetje rust.'
'Misschien beleef ik op dit ogenblik niets waarover ik wil verhalen?'
'Hoe durft u dat nou te beweren! U heeft de finale van de Diamond Awards toch bekeken?! Een thriller van jewelste zou ik zo denken. U zat erbij te schreeuwen alsof u zelf in de zaal zat.'
'Ik wil niet de Raes van weblogland worden, laat staan de Stassijns he...'
'Daar hebben wij alle begrip voor mijnheer De Vries, bij hen sta ik vaker aan de deur dan hier. Maar waarom doet u niet een verslagje van uw bezoek aan K in zijn nieuwe huis? U heeft zelfs gepoogd een paar gitaarakkoorden uit uw pols te schudden!'
'Het was niet om aan te horen. Een Eurovisiesongkandidaat heeft meer talent dan ik.'
'Over die mistoestanden met uw wagen dan? Dat u nu al drie weken nagewezen wordt omdat u een Smart als vervangwagen heeft gekregen van de leasingfirma? Ik wed dat uw lezers zich een ongeluk lachen!'
'Ik dacht dat ik een zeker kwaliteitsniveau moest handhaven?'
'Hmmm, ik zie hier net dat u ook naar Stille Waters heeft gekeken? Misschien zit daar wel een potentieel stukje in.'
'De aflevering van vandaag zou inderdaad geen slechte kapstok zijn om een verhaaltje aan te hangen als het ware... ik zie wat u bedoelt...'
'Oh, maar ik bedenk net: het is uitgesloten: u voert geen zestien-of-ouder-label voor dit blog. En die aanvraag duurt weken, dat krijgt u vandaag niet meer voor mekaar. Ja, in dat geval, mijnheer De Vries, rest u niets anders dan een stukje te schrijven over onze gemoedelijke babbel.'

Met de staart tussen de achterpoten. Onwennig draaiend op de bal van onze linkervoet. Handen bezweet en krampachtig wrijvend achter de rug. Kin tegen de borst. Nauwelijks verstaanbaar stommelend:
'K 'b me v'rgst.'
Triomfantelijk, groots, rechtop:
'Wŕt zei je? Ik versta je niet!'
'Ik heb me vergist! Jullie hadden gelijk!'
Zich langzaam herpakkend:
'Maar het blijft wel een inconsequentie in CSS, en daar kunnen de heren van het W3C zich voor de CSS3 specs over buigen. En ik had gelijk wat de line-height betreft!'
Ofte: mijn welgemeende excuses voor de Mozilla-community :(
Met dank aan de heer Meyer voor zijn geduld én de tutorial.

Blue Valentines
[Tom Waits]

She sends me blue valentines
All the way from Philadelphia
To mark the anniversary
Of someone that I used to be
And it feels just like theres
A warrant out for my arrest
Got me checkin in my rearview mirror
And I'm always on the run
Thats why I changed my name
And I didn't think you'd ever find me here

To send me blue valentines
Like half forgotten dreams
Like a pebble in my shoe
As I walk these streets
And the ghost of your memory
Is the thistle in the kiss
And the burgler that can break a roses neck
It's the tatooed broken promise
That I hide beneath my sleeve
And I see you every time I turn my back

She sends me blue valentines
Though I try to remain at large
They're insisting that our love
Must have a eulogy
Why do I save all of this madness
In the nightstand drawer
There to haunt upon my shoulders
Baby I know
I'd be luckier to walk around everywhere I go
With a blind and broken heart
That sleeps beneath my lapel

She sends me my blue valentines
To remind me of my cardinal sin
I can never wash the guilt
Or get these bloodstains off my handa
And it takes a lot of whiskey
To take this nightmares go away
And I cut my bleedin heart out every nite
And I die a little more on each St. Valentines day
Remember that I promised I would
Write you...
These blue valentines
blue valentines
blue valentines

Voor het middagkrieken opgestaan, gewassen, geschoren (nuja: getrimd), de taalswitch overgeschakeld op een meer algemeen nederlands, losse broek en sweater omgeruild tegen kostuum en hemd... wij zijn er klaar voor lijkt me. Maar de drive vind ik nog even niet. Hopen dat die in de auto alsnog opduikt.

Gisteren nog eens een stukje journalistiek gepleegd - en dat was alweer een paar jaar geleden. Het gegeven: wij, de fotograaf en uw dienaar, volgden een postbode op zijn ronde. Pittig detail: de man in kwestie moest die dag het Vlaams Blok krantje bedelen in een hoofdzakelijk allochtone buurt in Mechelen. Wij moeten de tekst nog schrijven, maar een paar foto's van Karl Derdelinckx willen wij u alvast niet onthouden.

Postbode aan de muur met gaten
Postbode tussen de buurtkinderen

WARNING: EPXLICIT GEEK CONTENT!

Hard roepen om hun gelijk en daarbij schermen met standaarden die de Heren Developers en hun fanclub zélf niet zo zorvuldig gelezen hebben. Wie een eerder gestelde vraag nog eens stelt, uitschelden voor een idioot. Nawijzen met een belerend vingertje en honend met de CSS specificaties zwaaien wanneer tegengesproken. Fijne gemeenschap, de Mozilla community. Mijn bijdrage aan Bugzilla is hiermee afgelopen. Overigens is het deze paragraaf die de Heren eens nuchter zouden moeten herlezen.
U volgt niet meer? Nevermind: de Heren Developers van Mozilla ook niet.

Spoorlslags ende vierklauwens haastte de Ridder zich naar het koninklijk feest alwaar de genodigden in blijde verwachting waren van zijn aankomst. 'Dedjuu!' vloekte de Ridder hardop wanneer hij merkte dat de schemering reeds rondom hem was ingetreden. Zijn vurig strijdros, enigszins hardhorend omdat het al te vaak de hoef aan zichzelf had geslagen, hoorde nog enkel de 'Juu!' en vatte dit op als een aanmoediging om vijfklauwens het Vlaamsche landschap te doorklieven. Als altijd bezorgd om de snit van zijn blonde lokken, keek de Ridder hier even verveeld van op, maar dacht toen aan de prinses die naar het schijnt niet erg aan haar trekken kwam bij de kroonprins. Glimlachend liet hij zijn ros begaan.
Geheel onverwacht versperden twee speren hem plots de weg en de Ridder diende al zijn koelbloedigheid en vaardigheid aan te wenden teneinde ongelukkken te voorkomen.
-'Hola ende Halt gij hardrijder', sprak een schout tot de Ridder. 'Meneer is niet meer gesteld op zijn paard neem ik aan?'
De ridder was buiten zichzelf van woede.
-'Wat heeft dit te betekenen, gij luizige dienaars van de wet! Scheer u weg voor ik u over de kling jaag en aan de punt van mijn zwaard rijg!'
-'Smaad aan de schout, dat gaat hier nog een plezante rekening worden', noteerde een der gesnorde soldaten moeizaam op een lap perkament.
Met een welgemikte houw van zijn zwaard hakte de Ridder 's mans rechterhand af en daagde hierbij de wetsdienaren uit:
-'Nog kandidaten?'
Uit het geuniformeerde zootje trad een hoogtwaardigheidsbekleder naar voren en hij sprak traag en zangerig. Soms bleef hij vijf minuten haperen in het midden van een zin.
-'Kalmeert toch mijne man... Luister... eens hier.
Gij moet begrijpen... er vallen teveel doden... op onze wegen.'
Dat moest de Ridder wel bijtreden, op zijn wilde rit naar het koninklijk feest had hij al vijf struikrovers, twee beurzensnijders en drie kalkoenen om zeep geholpen.
-'En gij reed... vijfklauwens... aan de rand van het bos.
En gij moogt hier maar in... draf... passeren.'
Het begon de Ridder langzaam te dagen wie hij voor zich had; aan het hof noemde men hem tussen pot en pint de Zingende Traagspreker, een soort van spraakgebrek waar overigens wel meer mensen in zijn graafschap last van hadden.
-'Ahaaa, maar gij zijt het stuk onbenul dat voor elk Graafschap een apart verkeersreglement hebt ingevoerd is het niet?'
-'Jaaa', zong de man zichtbaar gloeiend van trots: 'dat is een van mijn ideeën.'
En dat waren meteen zijn laatste woorden. Met de snelheid van een bliksemschicht ramde de Ridder zijn toernooilans door de keel van de Zingende Traagspreker en schoot een pijl door het linkeroor van een soldaat die hem met de speer de weg versperde. Hij ontvluchtte het tafereel in razende vaart en maande zijn paard met een honende Ju aan tot snelle galop.
-'Nog niet in mijn tijd', lachte de Ridder.
En hij bad vurig dat nog geen andere ridder de prinses had geschaakt.

U had er zaterdag al recht op: het verslag van Vrijen met dieren, het toneelstuk waarin J een hoofdrol opeist. Daar uw dienaar zijn weekends vult met wat hij in de week verzuimt, moest die deadline toch even opgeschoven. Overigens zorgt dit nooit voor veel problemen, vermits de taken van reporter, eind- en hoofdredacteur alsook prepress en drukplanning van {druppels} belichaamd worden in een persoon. En dan vraagt men mij soms nog: Hoe komt het toch dat jij er zo moe uitziet?

Maar terug naar Vrijen met dieren.
Dat J een acteerprestatie neerzet waarbij die van De Niro in Taxi Driver verbleekt, moge een understatement heten. U moet namelijk weten: wij kennen tussen onze vriendenkring -- en misschien ligt het daar aan -- geen voorkomender, bezorgder, stipter en beter-kokend echtgenoot dan J. Wie schetst dan onze verbazing wanneer wij hem gecast zien als een boertig heerschap dat gemeenplaatsen skandeert waarvan wij u er enkele niet kunnen onthouden: 'Dat soort vrouwen wordt geboren met een natte foef, ze moesten verdomme oppassen of ze schoven van hun stoel!', 'Al eens een kieken gevingerd?' en 'Vrouwen zijn gelijk kinderen: ge moet zalven en slaan.' En neemt u het van mij aan: J doet dat met overtuiging.
Daarnaast mochten wij wij een dubbele striptease aanschouwen die duchtig op de lachspieren inwerkte én weten wij nu eindelijk wat boilersex is. Nee, ondanks gedane beloftes gaan wij dat niet aan uw reukorgaan hangen. Wij kunnen u wel verklappen: het is niet meteen mijn ding. En wij kunnen u ook wel zeggen: verbreed uw horizonten en ga 's kijken, tot slot kan u altijd zeggen dat het cultureel verantwoord entertainment was.

Schrijver dezes beoogt met het voeren van dit weblog geen winstbejag. U kan evenwel uw erkentelijkheid betuigen voor zijn bijdrage aan het nederlandstalig webloggebeuren mits het massaal opsturen van zoetigheden uit de ateliers van Jules Destrooper.

- 'Kom je zaterdag naar het toneel? Het heet Vrijen met Dieren.' Ondertussen krijt J zenuwachtig de keu, hopend op concentratieverlies bij zijn gevreesde tegenstander. F laat zich niet uit het lood slaan en draait de cueball netjes rond de vervaarlijke snooker en pot op een haar na de zwarte. J neemt terug plaats aan de tafel en legt aan.
- 'Ah ja, welk beest speelde je ook alweer?' Taks! fausse queue voor J. Hij raakt geen bal maar herpakt zich snel.
- 'Het is echt grappig hoor, en er komt een striptease in voor. Van een ferm mieke mag ik wel zeggen.'
F heeft alleen oog voor het spel en pot de rode droog in de verste hoek.
- 'Hmmm... pot ik nu eerst roos, kom ik dan terug met een beetje side voor die rode op de middenpocket en dan door naar zwart tegen de band? Of ga ik veiligjes voor blauw?'
- 'En mijn vrouw begint een lesbische relatie...'
F mist fenomenaal, wit raakt alle banden maar geen rood.
- 'Wablieft?! I lesbisch? En ik dacht nog wel dat jullie zo'n goed koppel waren? Miljaar! Heb je er foto's van?'
- 'Neen, I niet, mijn vrouw in het toneelstuk slimme. Ik zet uw strafpunten erbij he.'
- 'En zie je daar dan iets van on stage? Van die lesbo's? Uiteindelijk kan een beetje cultuur nooit kwaad he.'
J krult zijn tong tegen de bovenlip, maar mist volledig op rood. De bal stuitert tegen de lichtbak en valt in de korte pocket. Daarna mikt hij op geel en pot zwart.
F laat begaan en dopeert zich ondertussen met een suikerwafel. Wanneer J uiteindelijk alleen nog de beslissende zwarte bal op tafel heeft liggen pot hij wit.
In de derde frame (F: 2, J: 0) is de suikerwafel volgens schema opgenomen in de bloedbanen van F en staat er werkelijk geen maat op zijn spel. Hij lijkt op een century af te stevenen wanneer J oppert:
- 'Er komt ook boilersex aan te pas.'
F -- die de cueball over de hele tafel wilde laten terugrollen -- raakt wit uit volle macht. De bal vliegt over de tafel tot tegen het achterhoofd van een speler twee tafels verder en botst via de tapkraan aan de toog in de zaal ernaast tot op de eigen tafel tegen zwart.
- 'Dat zijn dan zeven strafpunten neem ik aan.'
- 'Boi-ler-sex?'
- 'Komen kijken he cher ami.'
F breekt zich het hoofd over boilersex (Hoe en waar penetreer je zo'n ding? Of is het daarentegen de boiler die de gaatjes dicht? Hij komt er niet uit) en laat het spel aan J die alsnog verliest door wit met zwart te verwarren.

U vindt eveneens een wedstrijdverslag op onze bevriende zender.
De boilersex wordt zaterdag vervolgd...

- Hoe lang heb je precies vakantie?
- Anderhalve week.
- En kan je d'r wat van genieten?
- Absoluut.
- Ga je op vakantie? Skiën ofzo?
- Nope.
- Wat doe je dan in die dagen?
- Basically: niks. Ik sta laat op, verplicht mezelf om even onder de douche te kruipen, zet een kop espresso. Dan lummel ik wat rond, steek m'n derde sigaret op en begin na te denken over wat er écht gedaan moet worden. Zo ben ik vandaag vuilniszakken en een zonnebril gaan halen.
- Verveelt dat dan niet?
- Helemaal niet: tussendoor post ik ook nog 's een dom stukje over dat nietsdoen op mijn blog enzo. Nu ik erover denk, ik zit geen moment stil. En het is niet dat ik niet vooruitplan. Ben net een soortement van tang gaan halen bij mijn ouders om de boom voor mijn raam een beetje bij te snoeien. Met een beetje wind wil een tak al wel's een fietser van zijn vehikel meppen. En naar 't schijnt ben ik dan verantwoordelijk voor 't feit dat die niet de reflex heeft om zich te bukken. Vandaar.
- Oh, je houdt je dus wel degelijk nuttig bezig.
- Tjsa, katholiek grootgebracht. Wat wil je dan?

... vraag ik mij af hoe een schijnbaar weldenkend mens wél in staat blijkt ettelijke postjes te wijden aan iets dat misschien ooit een relatie genoemd kon worden, maar niet tot de voor de hand liggende conclusie komt: 'Ik trap haar eruit.'
Of zie ik dat nu weer te ongenuanceerd?

'Ik, Ibrahim Ferrer Planas, ben geboren in San Luis, een dorpje in de buurt van Santiago de Cuba.
Ik ben de zoon van Aurelia Ferrer. Ik sta ingeschreven als haar natuurlijke zoon. Ik vertel dit omdat iedereen uit mijn mond moet vernemen wie en wat ik ben. Mijn moeder stierf toen ik twaalf was. Mijn vader was al overleden. Ik werd dus wees. Ik was haar enige zoon. Toen moest ik 't alleen zien te rooien.
Ik ging net als m'n kameraadjes naar school. Maar ik moest van school af.
Want in die tijd was 't leven heel anders dan nu. Je moest maar zien aan je kostje te komen.'

Voor het levensverhaal van Ibrahim en dat van de andere leden van de Buena Vista Social Club. Voor de beelden van een ouwe knar die Ruben Gonzalez heet en met reumatische handen magisch piano speelt voor jeugdige ballerina's. Voor de oldtimers op vier en twee wielen in Cuba. Voor de regie van Wim Wenders. Voor de vrouwen met sigaren. En voor de muziek, oh god, voor de muziek.
Filmfan op Canvas, om 21 uur.

'Hoe hoger de hekken', zingt Stijn Meuris nog net. Dan draait hij het contactsleuteltje om en legt de motor en Stijn het zwijgen op. Aan de ingang zegt hij haar naam, de dame achter het glas knikt, het slot zoemt, hij gaat binnen. Na de eerste deur een gang. Boven, links en rechts muren van glas. Hij tikt ertegen: dik glas. Nergens een hendeltje waarmee je een raam kan openzetten, laat staan een deur. Naar buiten kijken mag, naar buiten gaan ist verboten. Waar is hier de nooduitgang?
Een nieuwe deur die uitgeeft op een hal. De hal is een driesprong. Hij opent de linkse deur en ziet een nieuwe glazen gang. Hij opent de rechtse deur en ziet weer een gang, maar met mensen erin. Hij kiest de rechtse gang. Hij loopt een meisje tegemoet waarvan hij de leeftijd niet kan vermoeden. Hij wandelt in het midden van de gang en zij drukt zich tegen de muur van glas wanneer zij kruisen. Een oudere man wandelt op hem toe. Met rustige tred nadert hij tot hij de oudere man kan aanraken en doet een stap opzij. De oudere man botst tegen zijn schouder en begint hard te lachen. De lach snijdt in de stilte, maar niemand kijkt op. Dan terug een deur, terug een hokje. Hij zegt nogmaals haar naam, en weer opent die een deur. Hij ziet haar daar. Met een tennisracket in de hand.
'Je hebt de groeten van je moeder.'
'Oh.'
'Waarom zit je hier?'
'Omdat ik thuis niet meer veilig ben.'
Zij wandelen naar buiten. Zij heeft nog steeds haar racket in de hand.
'Wil je spelen? Ik kan volgende keer een racket meebrengen.'
'Waarom zouden we dat doen?'
Hij ziet de hekken langs het pad. Geen twee meter hoog.
'Probeert er hier nooit iemand te ontsnappen?'
Zij kijkt even op, en, heel even: een licht in haar ogen.
'Neen, dat kan niet. Je ziet die hekken toch?'
Het verwijt in haar stem en het doven van het licht slaat de kloof tussen hen.

Hij draait de sleutel terug om en Stijn zingt voort: 'Hoe hoger de hekken, hoe gekker de gekken! Aan welke kant van het hek?'
Hij slaat op zijn stuur en schreeuwt gesmoord: 'Hun kant verdomme. De andere kant!'
Hij wist het zeker.

Baas, ik dien mijn ontslag in. Ge verstaat: zo kan het niet langer.
Of moet ik u eraan herinneren dat ik gisteren bijna verzopen was? Door uw schuld notabene? Ja okee, ik ben zélf in het water gesprongen, toegegeven. Maar dat is nu eenmaal wat honden doen sinds mensenheugnis: gij gooit stokjes, wij springen daarachter. En wie moest per sé het stokje daar in het water gooien? Mijn gedacht! Eerst even controleren of er daar onder water geen doornstruiken lagen was weer iets waar meneer den baas niet aan gedacht had natuurlijk. Checken of ik genoeg grip had om er aan die kant weer uit te klauteren, hohoho, toch niet meneer De Vries zeker?! En dan een beetje staan zien als Bernard aan 't verdrinken is natuulijk. 't Toppunt vond ik trouwens dat gij eerst nog uw kousen en uw schoenen moest uitdoen voordat ge mij d'r uit kwam halen... Schrik dat ge nat werd misschien?
Soit, alsof die bijna dood ervaring nog niet genoeg was, vond ge't blijkbaar ook nog gepermitteerd om te vergeten eten voor mij te kopen. Ik geef toe: ge hebt dat nog redelijk elegant opgelost. Roze zalm en opgewarmde pizza, 't is weer is iets anders. 't Was nu wel gene Schotse zalm en Bolognese is nu niet direct een botje naar mijnen tand, maar kom.
En wat is 't idee achter dat groen onding op den oprit? Gij moogt dat dan wel ne Fiesta noemen, maar veel feest vind ik er niet aan. En ge peist toch niet dat ik in dat kofferke geraak he? Al gezien waar die scheper van twee huizen verder mee gechauffeerd wordt? Vier maal vier met ne laadbak zo groot als uw tuinhuizeke, dŕt noem ik nu leefbare accomodaties zie.
Over accomodaties gesproken: wat zijt gij met dien hof hier van plan? Ik draai mijne nikkel hier af om er eerst een schaalmodel van de loopgraven van '14-'18 van te maken... ondertussen heb ik er Hiroshima '45 van gemaakt, en terwijl ik begin te graven om er Afgahanistan 2002 van te maken, gaat gij hier een beetje groen vingers krijgen zeker?!
Gij wilt dus blijkbaar echt dat ik het hier afbol he. Awel, 't is goed, hier dus mijn ontslag. Aftekenen met uw rechtervoorpoot. Wat zegt ge? Nen digitale camera? Fotoreportage? Nieuwe foto's van mij? Een doos Pédigré hondekoekskes erbovenop en ik jank er met geen woord meer over. Zet in afwachting mijne naam in den titel he, dat de mensen weten dat 't voor ene keer een stukske is dat op iets trekt.

Kent u dit schilderij van David? Het beeldt de dood uit van een van de bezielers van de Franse revolutie, Marat, net neergestoken door de moordenaar van dienst. Historische bronnen leren ons dat een mes volstond om Marat het zwijgen op te leggen. U kan met mij vaststellen dat Marat met de pen een fatale keuze maakte in de wapenwinkel: een aardappelschillertje had meer aangericht als verdedigingsmiddel dan de pen in zijn hand.
Wanneer de pen werkelijk machtiger zou zijn dan het zwaard (een gezegde ons vooral aangeleerd door hen die de pen hanteren), kunnen wij dan niet veronderstellen dat Marat de tijd had gehad om een beter einde aan de Franse Revolutie te breien? Een beter einde zou hier dan betekend hebben: zij die hun bloed hadden vergoten op de barrikades van de Bastide zouden daar ook zelf iets aan hebben gehad. Of rook zo'n happy end teveel naar Hollywood voor de franse renaissance? En heeft Marat zich daarom met opzet van kant laten maken?
En nu wij het toch over Hollywood hebben: heeft u Casino ooit gezien? Zo ja, herinnert u zich vast de scčne met Joe Pesci die een pen door de strot van de rechtmatige eignaar ramt. Ik ben het met u eens: wanneer zij op die manier wordt gebruikt is de pen best een machtig wapen, maar ik zou mijn geld anders gewed hebben wanneer de neergepende opponent iet of wat zwaard binnen handbereik had gehad.
En zou Salman Rushdie ondergedoken zijn? Of is de pen dan wel machtiger dan het zwaard maar doet zij onder voor de Kalashnikov van de huurmoordenaar op missie?
Of in een aktueler daglicht: een toetsenbord machtiger dan een magnum .45? Dan nog liever de pen, want die heeft een punt (waaraan je overigens kan zuigen, wanneer zij niet nodig is om een conflict te beslechten). Met een toetsenbord verwond je in het beste geval een sukkelend oudje. In het slechtste geval en na langdurig gebruik je eigen polsen.
Nooit afgevraagd waarom het niet 'de Pen van Damocles' is die boven ons hoofd hangt?
Daarom: wie moord en brand schreeuwt omdat hij zwaar gekwetst is door vlijmscherpe pennen of hard aangetikte toetsen is kleinzerig.

Voor de bezoekers die zich afvragen wat er met het stokje gebeurd is; het stokje heb ik, zoals u weet, weggegooid. Het is dus, zoals u dan ook beseft, uit mijn handen. Ik weet dan ook niet hoe het ermee gesteld is. U belt aan de verkeerde deur. Toch bedankt voor de bezorgdheid.