april 2002 Archieven

Executive summary voor een overzicht van recente bloggebeurtenissen. Wekelijks op deze blog en desgewenst in de inbox.

Bloggers halen de pers! Netwerk nam voor hun mei-editie het fenomeen webloggen in België onder de loupe. Zij zagen dat het goed was en linkten en screendumpten dat het een lieve lust was. Het ingescande artikel vindt u bij Joeri. Sinds het verschijnen van het artikel zien wij ons genoodzaakt om niet meer zonder anonieme zonnebril in het openbaar te verschijnen.

Soms gunnen wij een blog geen blik waardig door de naam die het voert: Kutjebef, Retecool en meer van die strekking duidt wat ons betreft op een dusdanig ongezonde fixatie op bepaalde lichaamsdelen dat het lezen ervan niet tot aanbeveling strekt.
BuFFie's PaGe is op die manier maandenlang aan onze aandacht ontsnapt. Ik vind de reeks niet veel om het lijf hebben en kwa sex-appeal is dat des te erger voor de serie: Sarah Michelle Gellar zelve beeld ik mij het liefst in met zoveel mogelijk om het lijf.
Maar wanneer de geachte Buffie herself even de aandacht op zichzelf vestigt door een kandidatuur voor Fredscape te stellen, en wij stellen aldaar de publicatie van een van Jacques' mooiste vast, dan moeten wij toegeven dat ook wij niet zonder de zonde van de vooringenomenheid zijn.

Er gaat geen week voorbij of er hangt wel iemand zijn blog aan de wilgen lijkt het. Deze week viel die twijfelachtige eer la Whiskas te beurt. Dixit Els: "Ik weet bijna niet meer hoe het is om geen website te hebben, maar ik geloof wel dat ik een beetje heimwee begin te krijgen naar die tijd. Volgens mij genoot ik toen meer van de dingen om me heen. Volgens mij woog ik toen minder kilo's en kwam ik meer buiten".

Wij komen nog vaak buiten en een paar kilootjes extra doen ons zeker geen kwaad, dus behoudens het alsnog uitbreken van WO III mag u ook volgende week de nagelnieuwe Blossip verwachten. Alhier.

U wil de Lotto winnen, want u bent materialist, en egoïst, en fantasieloos en kan de oprechte schoonheid die de natuur ons biedt, niet meer naar waarde schatten.
Mijn levensdroom daarentegen is daarom veel nobeler en bescheidener dan de uwe. Ik wil een aquarium!

Meneer De Vries? U? Vissenliefhebber gewoden?
Die overhaaste conclusie is dan voor uw rekening, ik heb het alleen over een aquarium. En daaronder begrijp ik: een glazen bak met water erin. En vermits het toch om mijn ultieme levensdroom gaat, vind ik dat die best wel groot mag zijn. Wij hebben het hier kwa afmetingen over een dolfinarium-sized aquarium. En daarin bevindt zich het obligate groen, een paar rotsjes, een eilandje... over dat soort details wil ik niet moeilijk doen. Niet facultatief daarentegen is de duikersklok. Moet erin! Want daar moeten die vrouwen een beetje op adem kunnen komen.
Want die vrouwen, die bevolken mijn aquarium. En omdat een beetje aquarium toch wel exotisch is, wil ik van alles een beetje. Een onverzadigbaar negerinnetje, een aziatische schone (Japans of Chinees ben ik nog niet helemaal uit, maar ik wil er graag over denken, en ach: waarom neem ik ze gewoon niet alletwee?), een Scandinavische blonde, een latina furie, een fijne française, en ik vergeet er nog een paar.
Naast al dat fraais zit er bovendien een kloeke lesbische mastodont in het water. Met een gigantische dildo aangebonden. Zij jaagt onvermoeibaar op de andere vrouwen, die uit angst voor de verschrikkelijkste denkbare onderwaterseks niet de hele tijd langs de kant hangen maar daarentegen fris en dartel rondspartelen in mijn aquarium. En bubbeltjes maken, want ook dat hoort nu eenmaal zo in een aquarium. Ziet u het al zo'n beetje voor u?
Maar tussen droom en realiteit staan praktische bezwaren. Op dit ogenblik bedenk ik bijvoorbeeld dat al dat water die tere huiden onvermijdelijk doet verrimpelen. En dan moet je algauw een dubbele stock aanleggen om met een ploegensysteem te kunnen werken enzo... en daar komen weer allerhande organisatorische beslommeringen bij kijken. Voor je het weet heb je én Gaia én de arbeidsinspectie aan je deur met zo'n aquarium. Zal ik ook maar meteen zo'n geile gebrilde secretaresse aannemen die dat allemaal voor mij regelt. Die mag dan ros zijn, want dat had ik nog niet in mijn assortiment.
Droomt u gerust verder van de Lotto, ik hou het bescheiden bij mijn aquarium.

Leven als God in Frankrijk zal nooit meer hetzelfde zijn.

Wij zijn in Parijs. Wij: mijn broer, zus, Italiaanse neef en ikzelf. Parijs ligt aan zee. Wij huren een racemotor -- ik herinner me: schitterende sound bij het opschakelen. Eerst bestuurt de neef de machine: hij was altijd al de betere motorrijder. Broer, zus, neef en ik vinden probleemloos plaats op de motor. Ik veronderstel dit want hoor steeds hun stemmen van achter mij opklinken, maar zie hen nooit. Wanneer ik het stuur overneem is de machine een F16 geworden. Wij vliegen naar een mondaine stad aan de Adriatische kust (bestaat die?). Neef en ik (waar zijn broer en zus?) bekijken en becommentariëren de ingevette lijven van zonnende vrouwen. Wij stijgen terug op, loodrecht omhoog langs een bergwand. Zus -- airhostess op nonaktief in het dagelijkse leven -- krijst. Dat halen we nooit! Ik word wakker met een cliffhanger.

Executive summary voor een overzicht van recente bloggebeurtenissen. Wekelijks op deze blog en desgewenst in de inbox.

De intrede van de kwetterkist alias Babbelbox alias Chatterdinges. Steevast in een rechts kolommetje geplaatst. Wij hebben nog niet kunnen achterhalen wie de trend precies heeft ingezet, maar feit is dat hij aangetroffen werd bij Verbal Jam (hij liet er zelf zijn schitterende klokje voor vallen!), Mijnkoptheee, Hello Again en ik vergeet er wellicht nog een hoop. Onze mening: ICQ voor instant messaging, outlook of eudora voor mail, IE of Mozilla voor het browsen. Weblog voor de neerslag van zielseroerselen, links of leuke anecdotes.

Over Mozilla gesproken: zij stelden deze week Release Candidate 1.0 voor. De laatste download voor de echte 1.0. Laat de jongens bij Mozilla nog even debuggen en wij zien een dijk van een browser.

Kwa talentscouting kan het tellen: berichtten wij vorige Blossip © nog over Hello Again als sterk debuut, ondertussen heeft Marti al drie gerenomeerde gastloggers onder contract én is ze druk in de weer met de nieuwe layout. Benieuwd hoe lang ze dit moordende tempo volhoudt.
Overigens is het fenomeen gastschrijven niet echt nieuw, het is hoogstens in een nieuw kleedje gestoken. Zie ook De Pen van Tussenhaakjes.

Een ander bezig bijtje en stilaan vaste waarde in deze newsletter is Katrien. Ook zij katte om, en al oogt het geheel te vegetarisch naar onze smaak: altijd respect voor een templater die zelf gaat ontwerpen. En het nog in html krijgt ook.

Inhoudelijk zaten de blogs bij onze Noorderburen op een lijn: talrijk waren de postjes over Srebrenica en het daaruit volgende ontslag van de regering Kok, een maand voor zij de volledige koers hadden uitgelopen. Eigenlijk sprak De Bie op 14 april profetische woorden -- al had hij ze zo niet bedoeld.
Mogen wij in dat verband en een beetje uit de context van Blossip © toch even wijzen op de onwaarschijnlijke vastberadenheid waarmee onze Belgische regeringen in het zadel blijven zitten? Over een ontsnapping van Dutroux struikelen hier hoogstens twee ministers, en wanneer onze militairen een paar zwartjes barbecuen tijdens een humanitaire missie, besluit een commissie hier dat dat gaarder had gekund.

Maar toch een goeiemorgen gewenst!

Even tussendoor melden wij u niet zonder enige fierheid dat wij goed op weg zijn in de voetsporen te treden van Marlon Brando, Al Pacino en Robert De Niro. Want ook Frédéric is vandaag godfather geworden. Van Lotte. Zusje van Annabel en Tobias ofte dochter van la bella donna Marianne en signore Jonathan.

"In de linkerrrrhoek, dames en heren, de uitdaagster! Deze electrisch geladen furie met het rode haar rijgde al menig ego aan haar vibrator. En haar tegenstander doet er goed aan buiten schot te blijven wanneer zij de pen scherpt: met een reactiegemiddelde van 50 per post mept zij de concurrentie -- en meteen ook het kneusje dat over doping zeikt -- regelrecht naar de maan!
In de rrrrrechterhoek, de huidige pluim-ge-wicht Nederlands kampioene! On-geslagen in de Nedstat federatie met ondertussen enkele duizenden hits per dag... massa's bezoekers gaan in de verkenningsronde al door de knieën voor haar vervaarlijke oogopslag en totnogtoe is er geen een blijven staan wanneer dit blonde raspaardje haar tegenstand met een vervaarlijke cam K.O. slaat."
Okee, 't heeft niet de allure van Ali vs Frazier, maar Don't you just love a good catfight?

In zieke dagen toch nog de tijd om een nieuwe voordeur te plaatsen... zo zijn we wel. Al is het correcter te spreken van een update, voor u mij van Micrsoftiaanse praktijken beschuldigt. Neemt u gerust een kijkje.

Vermits zowel de voltallige redactie als de grafische ploeg, het promotieteam, de marketingafdeling, het boven- en middenkader, de secretaresse, de aandeelhouders en de algemene directie van Blossip © last hebben van griepsymptomen, deze week geen update. Volgende week dubbel en dik en abonnees worden uiteraard op passende wijze vergoed.

Met vriendelijke groeten,
Rita Walesa
kuisvrouw Floor Manager

Links en rechts als richtingaanwijzers: okee. Dat werkt. Links en rechts als aanduiding van politieke stromingen: niet okee. Het suckt, het rammelt, het stinkt. Ten hoogste is het nuttig bij constipatie, want ten zeerste bevorderlijk voor een vlotte stoelgang. Maar vermits u niet naar hier komt om over mijn spijsvertering te vernemen, licht ik even toe.

Links staat voor communisme, rechts voor fascisme. Fout! Links staat voor progressief, rechts voor conservatief. Punt. En een bank vooruit. Zoekt u het voor mijn part maar even op.
Navenant waar u woont, verkettert u Fortuyn of het Blok, en daarom bent u links. Weer fout en terug een bank achteruit! Links is per definitie niet tevreden met de gang van zaken, links is eigenlijk averechts. Links staat voor verandering.
Nu leven wij, en daarmee bedoel ik zowel wij hier in België als u daar in Nederland, in een land dat een van de meest uitgebouwde sociale vangnetten ter wereld heeft. Zowel Pim als Gerolf en Flip zijn daar niet gelukkig mee. Een vangnet zien zij ook wel zitten, liefst nog het model waarmee je op gekleurde medemensen kan vissen. En dat sociale vangnet, daar mogen grote mazen inzitten. Het moet bijvoorbeeld wel in staat zijn een stevige Bayer op te vangen, maar een uitgemergeld negertje mag er gerust door kunnen vallen. En hoe u het ook bekijkt, dat is een stuk radikaler, of zo u wil: een hele hap meer verandering dan wat pakweg de groenen willen. Vraag hun naar verandering en zij antwoorden met windmolens.

Nog niet overtuigd van de stupiditeit? Neemt u dan dit even ter overweging: de communisten in China of in Cuba zijn rechts, want zij zwaaien aldaar de plak. Zij zien daar liever geen verandering in komen. Zet diezelfde partij hier op de politieke kaart en stel met mij vast dat ze plots links geworden zijn. Het Noorden ondertussen kwijtgeraakt? Mijn punt.

Laten we de anderen nou gewoon eikels noemen. En onszelf in het middelpunt van de belangstelling plaatsen. En altijd rechtdoor blijven gaan in plaats van zijden te kiezen. Dat systeem heeft zijn werkbaarheid al bewezen.

Gisteren kreeg ik dit in mijn mailbox, via het reactieformuliertje op deze site: "... behoorlijke tegenstelling tot die periode waarin we jaren geleden, een L&M in het hoofd gedrukt en hard rennend door de fietsenstalling van 't college, de instelling weer veel te vroeg verlieten om wat pilsjes weg te blaffen... Geen kat die toen gedacht zou hebben dat die twee ooit hun brood nog eens zouden gaan verdienen."
Afzender van de mail is een oud klasgenoot van me. Wij zaten in het derde middelbaar samen in de klas bij dhr. S, noem hem voor mijn part de Schaapherder en gingen -- zoals de mail aangeeft -- vaak samen brossen. De heer S gaf ons negen uur les. Bij de eerste overhoring kwam hij achter me staan en zette zijn handen op mijn schouders. Kneep erin en vroeg: "Lukt het een beetje?"
Zonder op te kijken kletste ik met met mijn vrije hand op een van zijn handen en antwoordde: "Uitstekend, zolang u uw poten thuis houdt." En schreef met de andere hand rustig verder. Nu vraag ik me weleens af hoe het gelopen is met de jongens die minder assertief reageerden in die dagen.
Overigens werd dat jaar schoolsgewijs een catastrofe. Toen de paasvakantie net voorbij was, waren al mijn woensdagnamiddagen tot het eind van het jaar gevuld. Met strafstudies. Retenu's heette dat toen.
Ik gaf alle examens op het eind van het jaar blanco af, buiten die van de Schaapherder. Die bladen vulde ik met gedichtjes over pedofielen. Op mijn rapport stond dat men mij het volgende jaar niet meer binnen de muren van het college verwachtte.
Daar kon ik wel mee leven.

Executive summary voor een overzicht van recente bloggebeurtenissen. Wekelijks op deze blog en desgewenst in de inbox.

U wist het als regelmatig Blossip lezer al sinds vorige week, maar de tendens blijft zich voortzetten: er wordt met dit zonnige weer opvallend minder gepost. Zelfs Suffie -- en u moet het ons vergeven, maar iemand die steeds in de derde persoon reageert wantrouwen wij per definitie -- weet het voor een keertje treffend te verwoorden: "Gelukkig! Suffie is niet de enige die het opvalt! Suffie was al even bang dat het Internet was afgesloten wegens wanbetaling of zo..."

(nvdr: Overigens kan u dan aanvoeren dat wijzelf nogal 's gebruik maken van de pluralis majestatis ofte het koninklijk meervoud, maar dat mag u ons in het licht van onze schizofrenie niet kwalijk nemen: het zijn de Ripper & Hyde die tegelijkertijd hun aandacht opeisen.)

De nieuwkomer van de week (hoewel al net iets langer bezig) is ongetwijfeld Hello Again. Wij schreven de dame achter de blog zelf al dat ze juweeltjes van teksten bij mekaar pent, de betere greymatter template voert en daarnaast nog een leuke linklijst heeft staan. De pagina's rond het blog zijn in flash en leuk. Bovendien mag u zich vanaf 1 juni aan een nieuwe en eigen ley verwachten. Wij zijn benieuwd.

Af en toe krijgen wij het koud van een stukje. Arnoud's vriendin was afgelopen week in Tel-Aviv. Zij zat buiten toen een bom ontplofte in een café. 34 gewonden, waarvan een kritiek en de vriendin van Arnoud in shock. Het grijpt je naar de strot. Klikken en scrollen tot Dinsdag 2 april.

De voyeur in ons verkiest lifelogs boven linkdumps. Het punt van klikken, lachen en wegwezen ontgaat ons een beetje. Uitzondering daarop is al sinds jaar en dag U.D.N. ofte Uren. Dagen. Nachten. Omdat Joeri een vriend is? Jazeker. Maar meer nog om de commentaar die hij bij de linkjes schrijft: vaak juweeltjes van cursiefjes. En als u het echt wil weten: door U.D.N. zijn wij met {druppels} begonnen.

Wij spoorden haar in een vorige editie nog aan tot een eigen webstek in plaats van de blogspot waar ze nu onderdak heeft en kijk: ons aller Katrien is op zoek naar een naam voor haar eigen domein. Misschien kan u haar helpen? Katrien.be is al bezet, u zal dus net iets origineler uit de hoek moeten komen.

Wanneer u afgelopen week en die daarvoor [tussenhaakjes]nog niet heeft bezocht, gaat u nu maar 's langs het archief. Doch enkel wanneer u pareltjes naar waarde weet te schatten.

Elrado's blog is nog maar 's in een nieuw kleedje gestoken, en deze keer eentje dat wij hard smaken. Raoul wordt bij deze uitgeroepen tot de Bowie van nederlandstalig weblogland. Kameleon van stijlen en tegen 200 per uur productief. Naast de blog is Raoul ook al een hele tijd bezig met een aantal nevenprojecten waarvan de meeste u wellicht bekend zijn: de WeblogBirthdayCalendar, Bad covers, Reminisce en Iconoblast. Een ander project is in aanmaak en binnenkort heeft u bij Raoul en op een select aantal andere blogs waaronder {druppels} de première daarvan. We'll keep you posted!

Er staat een Range Rover tegen onze voorgevel. Herlees die zin. Vraag u af waar de nieuwswaarde zit. Let op het voorzetsel. De Range staat niet op onze oprit. Hij staat ook niet voor de voorgevel. Hij staat ertegen! Zit er net niet in.
Wij waren net naar de aftiteling aan het kijken van Hearts & Bones, hadden ons de hele aflevering afgevraagd waar de komedie bleef die ons bij monde van de presentatrice beloofd werd, toen wij plots opgeschrikt werden door het gieren van banden en vier doffe knallen (wie al eens een auto-ongeluk heeft gehoord weet dat die in weerwil van de Hollywoodschool weinig spectaculair klinken).
Dus snel naar buiten om daar vast te stellen dat ook deze keer de auto's niet op het punt stonden in brand te schieten en al helemaal geen aanstalten maakten om te ontploffen. Maar dus wel die Range tegen onze voorgevel -- en neemt u het even van mij aan: het is een gek gezicht.

Dan valt ons oog op de andere wagen, een kleine Totyota, verder in de straat. En een man die mij meteen begint te vertellen dat hij aan zijn radio aan het prutsen was en opeens boenk staan ik hier he. Verderop zie ik de jongen van de Toyota, bedeesd. Hij kijkt naar de bomen naast de weg op een halve meter van zijn auto en zegt: 'Ik heb precies nog geluk gehad.' Ik herinner mij een ander ongeluk dat ik zag waarbij een boom stond op de plaats waar nog geen minuut daarvoor de bestuurder had gezeten en ik knik.
De remsporen en de chauffeurs zeggen wat er gebeurd is: de bestuurder van de Range prutst aan zijn radio, gaat over zijn rijvak, raakt hierbij de auto van de jongen met de Toyota licht frontaal en rijdt een verkeersbord en een gewapend betonnen hekje aan diggelen.
En nu staat hij tegen onze voorgevel.

Eergisteren lag zij daar op het dak van de achterburen. De vleugels naast zich gespreid. 'Die duif is dood,' namen wij aan. Tot ze een paar uur later rechtop zat, maar nog geen aanstalten maakte om weg te vliegen. Pas toen merkten wij dat het beestje verstrikt was geraakt in het net dat tussen ons dak en dat van die buren hangt. Het net is een weinig subtiele oplossing van de eigenaars van het pand dat wij betrekken tegen de vogelstront. De vogels kunnen nu inderdaad niet meer landen tussen de gebouwen, maar ze kunnen nog steeds hun uitwerpselen kwijt: echte stront glipt steeds door de mazen van het net, mijmer ik dan.
Maar er raken dus wel af en toe vogels in verstrikt. Zoals onze duif. Even werd ze nog gezelschap gehouden door een andere duif, maar die hield het na een tijdje voor bekeken. Onze duif spreidde terug haar vleugels en leek erin te berusten dat het dak haar laatste landingsplaats was geweest.
Collega J werd er net zo moedeloos van als ik en stelde voor om even bij de overbuur aan te bellen en hem te vragen die duif los te maken. De overbuur gaf niet thuis, maar de secretaresse van de verdieping daaronder beloofde ons dat ze de man zou verwittigen.
Vanmorgen lag de duif er niet meer. En dat maakt de dag een beetje mooier. Soms kan ik mezelf wel slaan om mijn sentimentaliteit.

Phara: Mijnheer Freud: wanneer ik het goed begrijp, denkt u dat het gedrag van de Israelische premier volledig kan worden teruggebracht tot zijn eerder krap bemeten lid?
Uiteraard! De man is tot op de allerhoogste echelons van de militaire hiërarchie opgeklommen, hetgeen op zich al voldoende is om daar vanuit te gaan. Daar kunnen wij nog aan toevoegen dat ook fysiologisch gezien de man dermate moddervet is dat hij zijn geslachtsorgaan al sinds zijn eigen bar mitswa niet meer heeft kunnen aanschouwen.
Phara: Mijnheer Jung houdt daar blijkbaar een andere mening op na?
Zeer zeker. Zonder mijn waarde confrater te willen afvallen zeg ik u: de oorzaken moeten wij zoeken in de kindertijd van de man. Wanneer ik zijn uiterlijk bekijk, durf ik sterk te betwijfelen dat hij seksueel zou zijn misbruikt: ook moeder- en vaderliefde kent grenzen, ziet u. Maar ik acht het helemaal niet uitgesloten dat het sujet als kind kikkers opblies, of katten de bel aanbond. En daarvoor hard geslagen werd. Niet hard genoeg, dat bent u met mij eens, maar daar ligt toch wel de oorzaak van zijn gedrag.
Phara: Doctor Adler, ik zie u onrustig over en weer schuiven op uw stoeltje? Wilde u iets zeggen?
Tsja, wanneer u mij zo weinig plaats toebedeelt in deze nauwe studiostoel, kan u moeilijk anders van mij verwachten. Maar inderdaad: het draait om macht, geldingsdrang. De reden voor de territoriale urineringsdrang van ons studieobject ligt onmiskenbaar bij zijn mannelijkheid. Of het gebrek daaraan. Het is de logica zelve: het is de man die penetreert bij de geslachtsdaad, wij willen allemaal gaatjes opvullen. Wanneer de heer Sharon nu eenmaal niet aan de daad toekomt, speelt hij oorlogje. Grenzen doorbreken is penetreren, snapt u? De premier vertoont eigenlijk virginaal gedrag. Het zou me geenszins verbazen om te vernemen dat de man ondanks zijn leeftijd nog maagd is.
Phara: Mijnheer De Vries... u bent het ook oneens met deze stelling?
Ah ja, wat had u dan ook verwacht als u mij in het bestofte -- en als ik daar even aan mag toevoegen: onwelriekende -- gezelschap plaatst van een stelletje achterhaalde pseudo-wetenschappertjes? Let op, hun uitleg is in deze niet geheel onverdienstelijk en waarschijnlijk zelfs waar, maar schrijnend onvolledig.
De echte reden ligt onmiskenbaar in de voornaam van ons sujet: Ariel! Terwijl iedereen weet dat het Omo is dat witter wast. Ariel wil eigenlijk Omo zijn. Hij is een gefrustreerde Omo als het ware. Zo is de slechte televisie die wij vanuit het Midden Oosten opgesolferd krijgen hoedanook weer de fout van de waspoederfabrikanten! Net als die andere soaps. Schaf die detergentenhandel af en hop: de helft van de wereldmiserie opgelost. Graag had ik nog even toegelicht hoe dat met Bush precies zit, maar u heeft me maar voor drie minuten geboekt, dus een volgend keertje he. Loopt La Lisa hier nog ergens rond? Graag had ik de heer Koko een paar horens opgezet. Die heeft trouwens ook een naamprobleem.