Eerst hadden wij onze CD's omgekeerd alfabetisch gerangschikt. Daarna hadden wij ons gebogen over de existentiële vraag of schaamhaar even snel grijs wordt als de hoofdbegroeiing (wij menen van niet, maar kunnnen dat vooralsnog niet empirisch aantonen). En wij hadden ook al de stoffelijke overschotten van de vlieg begraven die van pure miserie was omgekomen in onze proviandkast. Die begrafenis geschiedde overigens geheel overeenkomstig de riten van de Shintoreligie. Kwestie van empathie: ik neem aan dat wie als vlieg geboren wordt, al snel geneigd is zijn heil te zoeken in die religies die reïncarnatie hoog in het vaandel dragen.
U merkt het: een uiterst drukke dag en nog was onze dadendrang niet bekoeld!
Voor onze volgende aktie twijfelden wij even: gaan we de CD's nu op chronologische volgorde klasseren of gaan we even bij Joeri langs? Na een uurtje twijfelen hadden wij het lot laten beslissen. En u kent dat: wanneer het muntstuk valt, besef je eigenlijk dat je toch liever het andere had gekozen. Maar goed, eenmaal ter plaatse viel dat allemaal nog geweldig mee. Het is hartverwarmend om vast te stellen hoe snel je een eenzame blij maakt met een beetje aandacht. Bij wijze van dankbaarheid voor ons bezoek toonde Joeri ons al zijn kunstjes: hij kan, zo weten wij sinds deze avond, met zijn grote teen in zijn neus peuteren en zijn oren binnenstebuiten plooien. Bovendien leerde hij ons dat het mannelijk geslachtsorgaan kan verlengd worden mits de aanhechting meer naar buiten wordt getrokken of iets in die trant. "Maar visueel kom je al een heel eind als je je schaamhaar errond afscheert," verzekerde hij ons met een vette knipoog. En ter staving van die bewering begon hij alvast met het losknopen van zijn lichtjes gedemodeerde bermuda, toen de telefoon ging. De vriend die wij op voorhand gevraagd hadden ons op te bellen bezorgde ons op de valreep het perfecte excuus om op te stappen.
"Sorry Joeri, maar S heeft ons dringend nodig voor een tweede mening over de muismat die hij al maanden wil kopen. Tot een dezer!"
mei 2002 Archieven
Immer lachend tot zij er een eind aan maakte.
Executive summary voor een overzicht van recente bloggebeurtenissen. Wekelijks op deze blog en desgewenst in de inbox.
De nationale omkatdag komt dichterbij en daarmee zien wij wederom een paar blogs in een nieuw jasje:
Hello Again!, maar Marti heeft daarvoor geen omkatdag nodig, zij verandert van blogkleedje als van ondergoed (nouja, hopelijk bij manier van spreken dan). Over de huidige lay kunnen we kort zijn: dit is veruit de mooiste totnogtoe.
Tussenhaakjes heeft in zijn laatste creatie eindelijk komaf gemaakt met dat petieterige framepje en ook dat is een hele verbetering.
Als u overigens wil weten naar welke omcat wijzelf reikhalzend uitkijken: INXCO's kronkels kondigt zijn nieuwe layout al een tweetal maanden aan met zijn tellertje en zoiets schept verwachtingen. Erg benieuwd.
Het voeren van een weblog is hoedanook een vrij technologische aangelegenheid, en waar technologie bij komt kijken, wil het al wel 's mislopen. Gebruikers van Blogger kennen het klappen van de zweep, maar af en toe gaan ook de gebruikers van eigen cgi's (GreyMatter, MovableType, Pivot,...) al 's gebukt onder downtime. Deze week had Elisa daar door toedoen van haar provider nogal onder te lijden. Op haar tijdelijke onderdak stelt Elisa de vraag (en beantwoordt die voor het gemak maar meteen zelf): "Waarom, vroeg ik mij af, is voor mij een weblog zo belangrijk? Ik kreeg het Spaans benauwd bij het idee niets meer te kunnen. Al schrijf ik nog zoveel flauwekul, 't is toch een uitlaatklep voor ergernissen en verdrietjes ook al maak ik er grapjes over."
Zo denk ik er net over, en naar ik vermoed: u met mij.
Overigens hoeft het met de technologie niet steeds fout te lopen: getuige de Nucleus testimonials op Karma Universe. En hoe u het ook draait of keert: ik blijf het een mirakel vinden dat een eenvoudige druk op een knop volstaat om ideeën wereldwijd te publiceren. Met welke tool dan ook.
[NB: deze Blossip © trof u later dan gewoonlijk aan op {druppels}. Reden hiervoor was dat onze betalende bezigheden even al onze aandacht hebben opgeëist. Het resultaat daarvan is onze nieuwe corporate website]
België behaalde ondanks de hoge verwachtingen slechts een dertiende plaats op het eurovisiesongfestival. Nu waren die verwachtingen in de eerste plaats gecreëerd door de kandidaat van België zélf, dus hadden wij de bui al een beetje moeten zien hangen. Zeker als die kandidaat de dingen zo verkeerd aanpakt als alleen Sergio dat kan. Wij sommen even voor u op.
Om te beginnen bracht hofnar Sergio -- en wij moeten toch zeggen: in weerwil van zichzelf -- een bepaald swingend nummer ten berde. Je hoeft nog maar Sister te denken en het blijft in de oren hangen. Hoe fout kan je de dingen aanpakken? Welk Eurovisienummer blijft in godsnaam hangen? Daarnaast wist Sergio zich omringd door degelijke muzikanten en dito backingvocals. Niet eens travestieten of transseksuelen! Waarschijnlijk zelfs alletwee doodgewoon hetero, godbetert! En helemaal over de top was natuurlijk die salto: op die manier wek je al gauw de indruk dat je een echte performer bent, en dan kan je natuurlijk echt wel je biezen pakken. Tijdens de salto moet Sergio dit overigens zelf ingezien hebben, want waar hij er tijdens de generale repetitie nog de dubbele schroef en achterwaartse flikflak aanbreidde, ging hij ditmaal bij het eenvoudigste saltootje maar net niet op zijn gezicht.
Bovendien is het zo dat Sergio beter zijn zuster zelf had gestuurd in plaats van er hysterisch om te zitten schreeuwen. Het kan niet ontkend worden dat de top 3 van de laureaten bestaat uit vrouwen. Nu vormt dat wel een probleem: door de wetten van de erfelijkheid en genetisch materiaal is de kans dat we met een vrouwelijke bloedverwant van Sergio in de smaak gaan vallen van de jury is redelijk klein.
Daarom stellen wij het volgende voor. Sergio heeft ons toch een beetje voor joker gezet met die dertiende plaats, dat bent u met mij eens. En omdat die dertiende plaats net niet slecht genoeg is om ons te behoeden voor verdere deelname, moeten wij volgend jaar weer een kandidaat opsturen. Om dan maar meteen al die zendtijd nuttig te gebruiken die anders wordt verspild aan truttige kandidaatjes bij de voorselecties, sturen wij Sergio volgend jaar gewoon terug. Weliswaar omgebouwd tot Sergia of Sergina (Sense Diam zoekt wel uit wat 't beste bekt). En met hetzelfde nummer als dit jaar, hebben we én een transseksueel én een lesbisch ondertoontje: Sergi(n)a die om haar sister roept. Kan niet misgaan als u 't mij vraagt.
En anders sturen we toch gewoon Sandra Kim terug?
Elisa schrijft:
"Nu is mijn Greymatter er zodanig uitgeklapt dat ik mijn postje dat ik het weblog voorlopig sluit niet eens meer kan uploaden. Snik!
Aan jou (Jeronimo, Suffie en Arnoud) wilde ik vragen de wereld te melden dat ik tot nader order gesloten ben. Ik weet werkelijk niet hoe ik het anders nog de wereld in kan krijgen. En het ergste is dat ik de komende dagen geen tijd heb."
Bij deze weze u op de hoogte gebracht en gerustgesteld. Elisa hangt haar log niet aan de wilgen, maar heeft af te rekenen met een nukkige Greymatter. Wij wensen haar van harte beterschap en hopen van u hetzelfde.
GSM trilt. Ik neem hem op, maar hoor niets. Ik laat het ding zakken en vanuit mijn ooghoeken kijk ik naar de display. Mijn adem stokt even wanneer ik de boodschap lees: 'Now Formatting Smartphone'. Now what?
Blij als een kind met nieuw speelgoed was ik met het ding. Een PDA mét handschriftherkenning (niet dat ik het gebruik, het toetsenbordje werkt sneller, maar soit: kwa geekfactor kan het tellen), organizer, agenda, volwaardige emailclient, Wap-browser, backup en synchronisatie met de PC... en je kan er nog mee telefoneren ook! Ik heb er zelfs een weekendreisje naar het zonnige Zuiden voor laten vallen, voor die not so Smartphone.
En dan begint die te formatteren wanneer ik opneem?
Toen ik vernam dat de firma Ericsson 20 000 (als in: twintig duizend) mensen op straat ging zetten, kon ik hierbij -- in weerwil van mezelf en mijn opvoeding -- een glimlach niet onderdrukken. Laten we hopen dat het R & D team van de R380s niet ontzien wordt dacht ik toen niet zonder leedvermaak.
Ik werk in 't stàd. Voor de Noorderburen onder ons: spreek uit met een korte maar voldoende vettige a, en iedere Vlaming weet dat u doelt op de stad van de fiere Sinjoren, of zoals zij dat zelf ongeveer verwoorden: welle zen ie aan 't klàppe euver Aantwaarrepe.
Nu is er een en ander aan de hand met 't stàd. Overigens is er altijd wel iets aan de hand met Antwerpen, want zo vertelt ons het fabeltje: Antwerpen betekent eigenlijk niets meer dan Hand Werpen. Volgens de vertelling hakte de dappere Brabo de hand van reus Antigoon af en gooide die vervolgens in de Schelde. Want reus Antigoon eiste zware belastingen van de binnenvarende schepen en daar konden de Sinjoren niet om lachen.
Hoewel historisch weinig waarschijnlijk, gaat dit fabeltje er bij de Sinjoren in als zoete koek. Zij worden graag sprookjes verteld. Kijk maar naar de verkiezingsuitslagen hier. De Antwerpenaar gelooft: er gaat hier van alles verkeerd en het Blok gaat dat 's oplossen zie. Bij het blok weten ze dat trouwens maar al te goed van die handenfetisj: waarom denkt u anders dat ze handschoenen gebruikten op de affiches van een vorige campagne? Bepaald handig gespeeld!
Nu ben ik de laatste om te zeggen dat de Antwerpenaar ongelijk heeft wanneer hij zegt dat er hier het een en ander spaak loopt. In de straat waar ik werk zie ik elke morgen opnieuw vers glas liggen. Van ingeslagen autoruiten. Elke morgen komt er dan ook een onderhoudsploeg van de stad langs om dat glas op te kuisen. In diezelfde straat wordt er ook vlijtig geschreven. Minstens om de twee dagen (met goed weer is het elke dag) worden hier alle wagens beboet die hun parkeergeld niet betalen.
Dus dàt kan gecontroleerd worden. Maar voor nachtelijke patrouilles is er blijkbaar geen geld beschikbaar. En dan wel weer voor de dagelijkse kuisploeg. Mij klinkt zoiets ongerijmd. 't Lijkt er zo op dat het stadsbestuur er vooral op uit is om hun eigen bewoners en de mensen die hier komen werken Antigoongewijs extra te belasten.
En terwijl hier een straat verderop doden vallen bij bendeoorlogen, heeft de coalitie het hier nog steeds over het onveiligheidsgevoel. En met coalitie druk ik me nog beleefd uit voor het zootje ongeregeld dat enkel door het cordon sanitair tegen het Blok bij mekaar wordt gehouden. En neemt u het van mij aan: voor het voortbestaan ervan steek ik mijn hand niet in het vuur. Iets in mij (of was het Coveliers?) zegt me dat de Antwerpse VLD-ers eigenlijk liever met het Blok aan tafel zouden zitten dan met pakweg de SPA of de Groenen.
Terwijl de oplossing voor hand ligt: gewoon de handen in mekaar slaan om de georganiseerde misdaad hardhandig aan te pakken. En af en toe 's wat parkeerboetes door de vingers zien. En zo een vuist maken tegen het Blok. 't Zou de stad meteen een stuk mooier maken dan ze al is.
Teveel voor de hand liggend zegt u? Ik denk het niet.
Executive summary voor een overzicht van recente bloggebeurtenissen. Wekelijks op deze blog en desgewenst in de inbox.
HANK! is back van nooit weggeweest. Versie 3.11 van zijn weblog voert een nieuwe layout en daarmee is hij de nationale omkatdag te snel af. Na wél even weggeweest treffen we mar10e eveneens in een nieuw jasje aan. Bijzonder origineel is het feit dat ze de log nu in twee talen (Nederlands - Engels) voert. Benieuwd hoe lang ze dat gaat blijven bolwerken.
Naast de omkatdag staat ook de verkiezing van De Lekkerste Webloggers (m/v) op til. Ongevraagd geven wij u alvast mee dat onze persoonlijke favoriet Laurita van BGoobita is. Op haar log gaat ze geenszins de diepere levensvragen uit de weg, als daar zijn: 'What shampoo do you use?' Maar dat heeft mijn pret nooit gedrukt, wel integendeel.
Sinds enige tijd geen log meer, maar dan toch een website die met enige regelmaat geüpdatet (naast xhtml en CSS compliance pogen wij ook conform de regels van de huidige spelling te werken, met bovenstaande gevolgen vandien) wordt en ons met zekere regelmaat zijn briljante schrijfsels laat geworden is Zidouta. Inhoudelijk hoeft u het niet met hem eens te zijn, maar genieten van de stijl van het geschrevene is verplicht. Op straffe van de lezing van het Aster Berkhof oeuvre bij nalatigheid!
Tot slot melden wij de minder trouwe lezers van dit log nog even dat Puck opnieuw de draad heeft opgepakt, en u mag met ons helpen hopen dat die nog een eind blijft lopen.
... staan vaak juridische bezwaren.
Sinds het eind van afgelopen week klinkt het geratel van vette V-twins onafgebroken in mijn straat. Electra Glides, Sport Glides, trikes, choppers en sidecars in alle formaten en kleuren. Maar altijd Harleys en altijd met veel gepoetst chroom.
Mijn straat is dit weekend het centrum van de wereld. Toch voor het Harley Davidsonrijdende deel van de bevolking. Zweden, Amerikanen, Australiërs, Fransen, Spanjaarden, Engelsen en tal van andere nationaliteiten (Aziaten heb ik nog niet gezien) hebben hun tenten opgetrokken in het provinciale domein dat aan de overkant van de straat ligt. Met zijn vijftienduizend zijn van alle uithoeken van de wereld afgezakt om hier het jaarlijkse Harley Davidsontreffen te vieren.
En een Harley is meer dan de motor. Het is ook: een baard en een pens. In de statuten van de club staat er vast een paragraafje dat specifieert dat je onder de 120 kilo niet wordt toegelaten. Voor de vrouwen ligt die grens misschien iets lager, maar meer dan een fractie kan dat niet zijn. Een Harley is ook: leer en jeans. En halve helmen (prop die baard maar 's in een gesloten model). Of anders: geen helm. En toegegeven: waarschijnlijk hebben ze die niet echt nodig. Geen motorrijder die zich zo gezapig voortbeweegt als de Harleyfanaat. Net genoeg gas geven om niet om te vallen.
Harley rijders zijn als hun machines: folklorisitische fossielen.
Maar làst hebben wij er echt niet van. Straks gaan wij zelf een poging ondernemen om 's binnen te dringen in het kamp. Moeilijk kan dat niet zijn: de security bestaat uit Harley rijders.
Beste lezer,
door omstandigheden waarvan het merendeel buiten mijn wil om en een klein deeltje met volle goesting, vindt u hier heden alweer geen nieuw stukje. Mag ik u ondertussen plezieren met het blijde nieuws dat Puck -- althans op het ogenblik van dit schrijven, want met dat gek wijf weet je nooit -- haar log terug voor het publiek heeft opengesteld?
Bezorgd als wij zijn om uw welzijn in het algemeen en uw dagelijkse dosis leesvoer met kwaliteitsgarantie in het bijzonder adviseren wij u bij deze een daad van ontrouw: ga 's bij Puck aankloppen.
U mag er om lachen, en zij nog meer, maar ik zou haar kunnen zoenen van blijdschap.
Executive summary voor een overzicht van recente bloggebeurtenissen. Wekelijks op deze blog en desgewenst in de inbox.
De week van Fortuyn. In de media, maar ook in nederlandstalig weblogland. Politici die nu nog durven beweren de burger apathisch blijft tegenover politiek zijn stekeblind.
Interessant om zien is natuurlijk hoe ieder de gebeurtenissen op zijn unieke manier verslaat. De Bie verwijdert een paar stukjes vanop de homepage van zijn blog. Marti gaat even zwart omdat ze bedreigingen ontvangt na een analytisch postje. Tussenhaakjes ziet een complot. La Luna heeft het over de mooie man met zijn mooie stropdassen. Charis wijdt een fotoreportage aan de gebeurtenissen. Hinke en JW doen het met sterk grafisch materiaal.
Maar de mooiste reacties kwamen van Arnoud: Links milieu of rechts milieu?, De Stem des volks, Het klimaat gecreëerd..., stukje na stukje juweeltjes en toonbeelden van het opiniërende genre. Waarom is die man geen journalist meer?
Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, Prolific heeft de mooiste weblog van het hele land. Normaal is zij al een vaste waarde in de toptien van onze persoonlijke appreciatie, maar met die foto's van 'Rooms' erbij is de pagina zo af dat je enkel nog stikjaloers kan zijn.
Weet u nog dat wij in nummer 6 van Blossip © even geheimzinnig deden over een leuk project? Het embargo is verstreken: wij kondigen u met trots Chinese Whispers aan.
Tot slot wijzen wij er graag nog even op dat Joeri gisteren twee kaarsjes heeft mogen uitblazen. Dave, Hank!, Wouter en ondergetekende beloonden hem met een nieuwe header die nu random verschijnen. Congrats!
Mechelen, 12 mei, 13:14.59 PM
Trompettengeschal in de straten wordt overstemd door joelende menigtes. Veelkleurige vlaggen hangen uit de ramen. Ook: een gebloemde onderbroek maatje 52, maar dit terzijde. Bonte stoeten trekken door de straten en kinderen lopen de deur uit om zich aan te sluiten bij de zingende mensen.
Tiens, de kampioenenviering van KV was toch vorige week? Is de spits afgebeten -- sint Romboutstoren eindelijk een punt gekregen?
'Oe-ri! Oe-ri! Oe-ri!' roept de massa.
Ik kijk op mijn horloge en stel vast: 12 mei. Sla mezelf voor het hoofd, sus de deerne die bevallig en slechts gehuld in een doorschijnend nachtdingetje naast mij uitgestrekt ligt: 'Ssshhh, 't is niks. 't Zijn de jaarlijkse festiviteiten voor Mechelen's bekendste blogger maar.'
'Vai con dio', zei zijn broer, en daarmee begraaft u ook hem het best. Hij is niet meer, en na dit stukje gaan we over tot de orde van de dag. Maar eerst wil ik terug naar maandag.
Wij zitten met z'n drieën in een Italiaans restaurantje in Antwerpen waarvan de uitbaatster Nederlandse blijkt te zijn. En verstrooid. Nadat zij de kaas over onze tafel heeft gekeild, verontschuldigt ze zich: 'Wij hebben net gehoord dat Fortuyn is vermoord.' Ik zeg iets in de trant van: 'Ziet u wel dat wij toleranter zijn: Dewinter loopt hier al jaren rond en die heeft nog geen schrammetje.' Zij draait zich om.
Wij praten er hoop en al vijf minuten over. Hebben een partijtje voetbal aan ons hoofd. Thuisgekomen na het voetballen -- 20-5 voor de ploeg van ondergetekende, dankuwel -- leg ik mij neer voor de TV en zap naar de herhalingen van het journaal op de VRT.
Beetje bij beetje komen de feiten: een blanke man met basebalpet vuurde naargelang de versie vijf of zes kogels van dichtbij af op Fortuyn. Fortuyn overleed ter plaatse en heel Nederland leek in beroering. In Rotterdam zijn relletjes aan de gang.
Tristesse. Naast mijn loodzware benen valt er een doffe moeheid over mij. Meer dan Pim is er een stukje democratie en verdraagzaamheid vermoord. In een land dat grenst aan het mijne. In een land dat ik hier graag als voorbeeld zie voor een hoop dingen. Er is iemand vermoord omdat hij scherp van tong was. Er een paar venijnige ideeën op nahield. Ik zie Kok op het journaal en voel veel sympathie voor de man. Door wat hij zegt en hoe hij dat doet. Ik zie Verhofstadt op tv en hij straalt niets uit. Verhofstadt is vaal. Ik zou op Kok willen kunnen stemmen.
Ik schrijf een Requiemmetje op dit blog. Zet er een kruisje boven. Iets is doodgegaan.
Later hoor en lees ik sympathiebetuigingen, eerbetonen, en vaak zelfs net geen liefdesbetuigingen aan het adres van de overledene. Pim wordt martelaar. De man die zei wat het volk dacht, de hoogbegaafde professor, de rijzende ster, de wekker van het ingedommelde Den Haag. Pim de halfgod.
Een en ander klinkt fanatiek. De media zijn medeplichtig aan de moord leest het. Verkiezingen dienen uitgesteld klinkt het.
Tussen al dat zwartwitte geweld zitten grijstinten -- naar kleur is het bij deze ver zoeken. Grijs is: Fortuyn schuwde bij leven geenszins de demagogie. 'Economische vluchtelingen hebben geen echte problemen,' heb ik hem 's horen verkondigen. En ook: 'Nederland moest die Shengen-akkoorden maar 's opzeggen. Wij bewaken onze eigen grenzen wel.' Benieuwd hoe hij dat zou klaargespeeld hebben binnen de context van Europa. Of nog: 'de Islam is een achterlijke godsdienst.' Dàt soort diplomatie hadden we nog maar net nodig in deze licht -explosieve tijden. Grijs is ook: net de media zijn Fortuyns vehikel naar de sterrenhemel geweest. En het is een gek die Fortuyn heeft afgeschoten. Die daarmee heel even een democratie op zijn grondvesten heeft doen daveren. Met de barsten in de fundamten vandien.
Maar laten we dan van de weeromstuit geen helden gaan maken van tafelspringers. Van mensen die de media prachtig weten te bespelen om dan diezelfde media als medeschuldige aan te duiden wanneer het misloopt. Laten we niet zeggen dat de hardroeper de stem des volks is omdat hij eenvoudig dezelfde problemen vaststelt als u en ik en dat goed kan verkopen. En laten we vooral niet de sfeer creëren waar wij de polemiek laten zegevieren. Zij wil al wel 's uitmonden in een moord.
Amen.
Willen de miezerige klootzakken die dit soort mailtjes versturen naar een weldenkende maar alleenstaande jonge vrouw nu opstaan en de uitdaging aangaan om mij te intimideren?
Anytime, anywhere.
Chose your weapons.
Make my day.
Update: Marti is ondertussen weer uit haar schulp gekropen en ze heeft de bedreigingen die ze kreeg eenvoudig gekeild waar ze thuishoren: in de prullenmand. Zo zien we ze graag :)
De zweetdruppels parelen op het hoofd van de dirigent. En Hij, Hij stapt de deur van de studio uit. Het stokje hangt even ijl in de hoogte. Strijkers waarschuwen en de man met de basebalpet verschijnt ten tonele. Een nijdige beweging naar beneden doorbreekt de stilte. Het stokje zwiept nu hysterisch op en neer, links en rechts, zweetdruppels vliegen alle kanten uit. Met zes kogels doorboort hij Hem. Pauken! Zij slagen hard en schreeuwen om allesverterende aandacht. De ooggetuige draait zijn hoofd en denkt dat het een grap is, dat het losse flodders zijn. De violen lachen niet, de blazers blijven stil. Het lijf van Hem schokt bij elke impact en de benen trekken stuipen. De schoten zinderen nog na in in het hoofd van de oorgetuige. Blazers hebben met hun beste longen de laatste noot uit hun koper geperst. Dieprood kleuren de stenen waarop Hij nu neerligt.
Zwarte banieren verschijnen ten tonele. Tenoren worden opgevoerd en zij weten zich nu, op dit podium op dit moment, hese castraten.
De matige solist met de basebalpet treedt naar voren en verbeeldt zich een staande ovatie en ontelbare doekjes.
Niemand klapt.
Het doek is gevallen.
De criticus schrijft over een dissonante vertoning.
Daar zit geen muziek in.
De liefhebber weent.
Executive summary voor een overzicht van recente bloggebeurtenissen. Wekelijks op deze blog en desgewenst in de inbox.
Wouter van Karma Universe postte deze week een berichtje dat een serieuze staart meekreeg. Hij stelde vast dat Kwaadbloed niet bekeken kon worden met Mozilla en drukte hierover zijn spijt uit. Wat volgde was een geanimeerde scheldpartij waarbij woorden als crap-ass designer en codeneuker niet geschuwd werden.
Eigenlijk draait het hierom: moet je als weblogger je site cross-browser maken? In onze dagdagelijkse beroepsbezigheid hebben wij het antwoord hierop eenvoudig geformuleerd: je schrijft code volgens de standaarden en je maakt workarounds voor de bugs die optreden bij de gangbare browsers.
Bij webloggers -- veelal amateurs die eigenlijk enkel een mening kwijt willen op het web -- ligt dat niet zo eenvoudig. Van een hoop webloggers vind ik het een prestatie dat ze überhaupt een weblog up & running krijgen. En zou ik me eerlijk gezegd generen om hen te vragen waarom hun ding niet in Opera 6.1 werkt. Anderzijds zou ik me ook schamen mocht {druppels} niet valideren of onzichtbaar zijn op deze of gene Mozilla versie.
Zo iemand waar ik een immens respect voor heb, is Jacques van Belopia. Zestig jaar, autodidact en een eigen weblog. Overweegt nu om Pivot te gaan draaien... het plaatst het een en ander in perspectief zou ik zeggen. Nog straffer kwa leeftijd is deze knar: Gustaaf van Wilhelmina mag 80 kaarsjes uitblazen op zijn verjaardagstaart.
Helemaal aan de andere kant van de levenslijn brengen wij graag het blogje van Lotte onder uw aandacht. Niet dat het lieve kind zelf al haar wedervaren intikt, maar papa Jonathan heeft er wel iets leuks van gemaakt.
Niet echt een weblog, dan toch een prachtinitiatief van een van de meest gerespecteerde leden van onze gemeenschap, is Zinderend. Vooral de gedichten van Robert Vollekindt konden ons ten zeerste bekoren. Savoereren met mate.
Dag Netwerklezer! Laat mij toe me even voor te stellen. Ik ben Bernard, de hond waarvan Frédéric de eer en het genoegen heeft de meester te zijn. Hij is, zogezegd, mijn baas. Maar eigenlijk zit het meer zo: ik ben de hond en hij is mijn mens.
Overigens moet u niet alles geloven wat u in de pers leest, en dus ook het stukje in Netwerk mag gerust met een paar eetbakken zout genomen worden. Eigenlijk is dit Berniespace. Maar ik heb het hondsdruk -- op dit ogenblik ben ik de laatste poot aan het leggen aan een soort kunstwerk in de tuin dat nog het best als een soort van Bijbelse apocalyps kan omschreven worden. En daarom worden de lege plaatsjes tussen de meesterwerkjes die ik hier pleeg opgevuld door mijn mens.
Daarom heet ik u hier van harte welkom! Frédéric heeft daar natuurlijk nog niet aan gedacht, die heeft de manieren van een vuilnisbaksnuffelaar, neemt u het van mij aan. Snuffelt u gerust een beetje rond, neus ook een beetje in de stukjes van mijn mens als u niets beter te doen heeft, maar savoereer vooral Berniespace. Daar heeft u al een hele kluif aan dacht ik zo.
"De Verenigde Naties veroordelen met kracht..."
"De Verenigde Naties maken zich zorgen over..."
"De Verenigde Naties beraden zich..."
Wij zijn ze stilaan gewend. De Verenigde Naties en hun vergaderingen. De Verenigde Naties en hun resoluties. Wanneer ze echt in vorm zijn , willen de Verenigde Naties zelfs al 's overgaan tot veroordelingen. Het schoentje wil meestal wringen bij de Verenigde Naties en hun daden.
Het hoogtepunt totnogtoe is net gepleegd door het opperhoofd van de VN: Kofi Annan overweegt om geen onderzoek in te stellen naar de gebeurtenissen in Jenin. Want, dixit Annan, hij ondervindt tegenwerking van de Israelische regering. Die wil de onderzoekscommissie alleen maar toelaten wanneer Israël zelf mag aanduiden aan wie de VN-onderzoekers vragen mogen stellen. Logisch ook: voor je het weet gaat zo'n Islamiet je op de mouw spelden dat die gaten in de muren veroorzaakt zijn door Israëlische tanks. En dat er onder het puin misschien al wel 's een paar gezinnetjes bedolven liggen. En zo'n onderzoeker is beslist bevooroordeeld: weet hij veel dat de rottende restjes babies en kleuters onder het puin negen tegen tien terroristjes in wording waren.
Neen, zo'n onderzoeksommissie van de VN, dat hebben ze niet nodig in Israël.
Een ander hoogtepunt in de annalen van de VN zijn hun militaire akties. Want u weet: de VN hebben ook een leger. Dat wil zeggen: een zootje soldaten van de lidstaten wordt opgeroepen om een blauwe muts op te zetten, een paar proppenschieters en katapulten in de plunjezak te keilen en dan vredesmissies te gaan uitvoeren. Voedseltransporten gaan begeleiden bijvoorbeeld. In Servië vonden ze dat bijzonder lollig: die blauwe mutsen staken mooi af in de sneeuw en vormden dan ook een uitstekende moving target practice voor de gevorderde sluipschutter. Ook bewakingsopdrachten neemt het leger van de VN voor zijn rekening. Met wisselende resultaten: ik hoef onze Noorderburen vast niet te herinneren aan Srebrenica. Na afloop van de slachting die de Serven daar aanrichtten -- meer dan 5000 mannen werden onder het toeziend oog van de VN geëxecuteerd -- wist commandant Karremans te rapporteren dat dat een briljante militaire operatie was geweest van generaal Mladic. Ik hou mijn hart vast wanneer ik bedenk dat de heer Karremans misschien zou meegegaan zijn als expert naar Jenin. "Niet slecht, maar het had sneller gekund," zou de conclusie ongetwijfeld zijn.
Weet u... de VN hadden tot WO II een illustere voorganger. Die heette de Volkerenbond. Nadat Japan zijn raid had uitgevoerd op Pearl Harbour, ging de Volkerenbond meteen aan de slag. Zij marathonvergaderden om uit een moeilijk vraagstuk te komen: gingen zij Japan om hun oorlogsakties veroordelen? Japan heeft toen het vraagstuk voor hen opgelost: bij de volgende algemene vergadering zegden zij hun lidmaatschap op, nog voor zij veroordeeld waren. Toen heeft de wereld zich vragen gesteld bij het nut van dat clubje om te besluiten dat dat nihil was.
Het wordt tijd om dezelfde conclusies te trekken voor haar opvolger.
Recente reacties