Bernard heft een pootje

Dag Netwerklezer! Laat mij toe me even voor te stellen. Ik ben Bernard, de hond waarvan Frédéric de eer en het genoegen heeft de meester te zijn. Hij is, zogezegd, mijn baas. Maar eigenlijk zit het meer zo: ik ben de hond en hij is mijn mens.
Overigens moet u niet alles geloven wat u in de pers leest, en dus ook het stukje in Netwerk mag gerust met een paar eetbakken zout genomen worden. Eigenlijk is dit Berniespace. Maar ik heb het hondsdruk -- op dit ogenblik ben ik de laatste poot aan het leggen aan een soort kunstwerk in de tuin dat nog het best als een soort van Bijbelse apocalyps kan omschreven worden. En daarom worden de lege plaatsjes tussen de meesterwerkjes die ik hier pleeg opgevuld door mijn mens.
Daarom heet ik u hier van harte welkom! Frédéric heeft daar natuurlijk nog niet aan gedacht, die heeft de manieren van een vuilnisbaksnuffelaar, neemt u het van mij aan. Snuffelt u gerust een beetje rond, neus ook een beetje in de stukjes van mijn mens als u niets beter te doen heeft, maar savoereer vooral Berniespace. Daar heeft u al een hele kluif aan dacht ik zo.