juni 2002 Archieven

U heeft gesproken en u werd gehoord, al waren de meeste argumenten pro of contra mij al enige tijd bekend (de layout waar u nu naar kijkt is bijvoorbeeld helemaal gedivt) en hoopte ik op een andere invalshoek.
Dank voor die hoek aan Katrien ('klinkt beter') en Puck ('je doet divs voor je imago').
Rest nu nog de vraag wanneer ik de tijd heb om de ommezwaai uit te voeren, en daar kan u niet over stemmen.

... now that is the question.
Overigens ben ik niet de enige die de vraag stelt, zo blijkt.

Spijts alle voorzorgsmaatregelen die dhr. De Vries heeft getroffen -- bezoek komt er alleen nog in na irisscanning en stemherkenning, ramen zijn afgeschermd door metershoog groeiend onkruid -- is een team van paparazzi er toch in geslaagd enkele beelden te bemachtigen van de nieuwe layout van {druppels}. Bijna hadden wij u een volledige screenshot kunnen doormailen van versie 3, ware het niet dat wijlen onze paparazzo die dit huzarenstukje had volbracht, jammerlijk eindigde tussen de machtige kaken van de bloeddorstige hond in de tuin. Het is dan ook enkel dankzij de zorgvuldige en minitieuze reconstrucite van een zipschijf door de top van de beeldreconstructie experts dat wij u deze beelden kunnen aanbieden. Hou deze rubriek nauwlettend in de gaten voor meer updates.

Valmont: Vicompte van beroep, meesterverleider, bedrieger, minnaar, corrumpeur, devoot aanbidder van vrouwelijke schoonheid in de vrije tijd. En als Vicompte had je daar in het Frankrijk van de achttiende eeuw een hoop van. Al zijn daden kaderen binnen het nobelste der doelen: de meerdere eer en glorie van zichzelf. Hij doet dat dermate virtuoos dat hij de Valentino's, Don Juans en Casanova's van deze wereld tot een zielig clubje verwaande nichten herleidt. Valmont is een dijk van een romanpersonnage.

Als een en ander u bekend in de oren klinkt, heeft u Dangerous Liaisons van Stephen Frears al gezien. Of u heeft de gelijknamige brievenroman van Laclos gelezen. U geeft hiermee blijk van een exquise smaak. Gefeliciteerd! Van harte!
Herinnert u zich dan ook de scène waarin Valmont (meesterlijk diabolisch neergezet door John Malkovich) breekt met Madame de Tourvel (la Pfeiffer in een betere dag)? "You were right, I have been deceiving you with Emily, among others. I do love you. But there is another woman, not Emily, who insists that i give you up. It is beyond my control."
Een en ander heeft tot gevolg dat Madame de Tourvel zich letterlijk doodjammert en de Vicompte zelf ook het leven laat in een akkefietje om nog een andere dame. Romantiek van de bovenste plank dus, niet die van de Céline Dion of het rode-pluchen-harten-soort.

Eigenlijk wilde ik u alleen maar vertellen dat nieuwe stukjes en Blossip updates even op de langere baan geschoven worden omdat de drang naar een nieuwe layout sinds gisteren hardnekkig de kop opsteekt. Uitgekeken op de deze. Toe aan ander en beter.
Quite beyond my control.

... spoedig mogelijk. Te weten: zodra we onze gesmolten processoren hersteld en de uitdrogingsverschijnselen verholpen zijn. Moet ervandoor: oase in zicht!

Dagelijks douchen, daar zijn we nog voor te vinden. En de tanden poetsen, uiteraard. Gel in het haar kan nog net, al is dat bij ondergetekende niet van toepassing.
Maar de dag van vandaag gaan we te ver. Als man een masker opsmeren, dat is er nou net over. Ik zie ze daar al zitten met die komkommerschijfjes op de ogen. Zonnebank: idem dito. Enkel toegelaten op doktersvoorschrift. Wekelijks de stad in om kleren te gaan kijken: Ho maar! Way out of line.
Aftershave is een twijfelgeval, want zoals de jezuieten plegen te zeggen: 'Dat begint met een moord en dat eindigt met niet naar de kerk te gaan!'. Of: dat begint met aftershave en dat eindigt met die komkommerschijfjes. Dus meestal toch maar niet.
Laat het duideliujk zijn: geen nieuwe man in deze jongen. 't Is zoals een vriendin van me zegt: 'Als ik merk dat hij langer in de badkamer zit dan ik, vliegt hij meteen de deur uit.' En wanneer u die vriendin zou zien, zou u waarschijnlijk ook spijt krijgen van die komkommerschijfjes. En dat is het maar net: nieuwe mannen zijn teveel met zichzelf en te weinig met vrouwen bezig.

Voor een keer mag het gezegd: schit-te-ren-de wedstrijd van de Rode Duivels. Brazilië was niet de meerdere, en dat zegt eigenlijk genoeg. Nu toch even geen zin om te loggen.

U, consommateur van de betere blog en daarmede ook {druppels} liefhebber, kent de voerder van dit weblog als een immer wikkend en wegend diplomaat. Behoedzaam met elk woord en voorzichtig verkondiger van de allerhoogste waarheid en daarbij steeds de hoogste en strengste morele waarden in acht nemend.
En u heeft daarin volkomen gelijk. Geen stukje dat het levenslicht op dit blog aanschouwt zonder dat het gedubbelcheckt werd door onze juridische dienst en ter goedkeuring werd voorgelegd aan de crème van de hedendaagse levensbeschouwende gezagvoerders.

Edoch, van tijd tot tijd kruipt het bloed waar het niet gaan kan en geven ook wij toe aan onze laagste instincten. Vandaag was zo'n dag waarin wij de teugels lustig vierden.

Het begon al op de autosnelweg alwaar wij ons lieten flitsen door de weinig discreet opgestelde wagen met camera en op het moment suprême onze middelvinger door het raampje omhoogstaken. Vervolgens verorberden wij een heerlijk bloederige steak in het gezelschap van de godfather van het Leuvense marihuanagebeuren. Dat wij het geheel overgoten met een teveel aan rode wijn spreekt voor zich.

Wij haastten ons tegen onverantwoorde snelheden terug naar Mechelen, waar wij rendez-vous hadden met twee vrienden: de ene is boekhouder maar ambieert een carrière als pornoster, de andere is bouwvakker en wil het als gigolo gaan maken. Wij lieten het rijkelijk vloeiende gerstenat niet aan ons voorbijgaan wijl wij ons afvroegen wat de cupmaat was van de mollige deerne aan de tafel tegenover ons. Wij botsten ook nog op een oude vriend die in de praktijk als pooier aktief blijkt te zijn, maar dat weet te verkopen onder de noemer van persoonlijk agent, en er daarbij zelfs niet voor terugschrikt zijn naaste familie en beste vrienden in te schakelen in zijn gewetenloze praktijken.

In het terugrijden overreden wij nog een konijn en misten wij op een haar na een argeloze kat op het voetpad. Daarna trapten wij onze advokaat en de parochiepriester in het kruis daar zij de publicatie van dit stukje in de weg stonden.

Zo laat je je schoonmoeder merken dat ze ongelegen komt...
- Ken ik u ergens van? Oh sorry, ik had u niet herkend zonder snor.
- Komt u binnen! Bent u te voet of hebt u de bezem genomen?
- Welkom, welkom! Pak twee stoelen en ga zitten!
- Ach, u bent het. Ze vertelden al op het weerbericht dat de winter voor de deur stond, maar dit is overdreven!
- En, is er niemand anders bij u? Een ongeluk komt toch nooit alleen?
- Drinkt u iets? Een Molotov-cocktail of zo?
- Oef, waar komt die lucht toch ineens vandaan?
- Ach, wat staat u nu in de regen aan de deurbel te bellen. Ga maar gauw naar huis, u wordt zeiknat!
- Wat een leuk jasje! Alleen jammer dat ze de konijnen er niet uitgesneden hebben.

God daalt neder op aarde
Op een dag kwam God naar de Aarde en wandelde incognito tussen de mensen. Hij zag een man op de stoeprand zitten en huilen dat die man deed, God liep op hem af en zei: Wat is er aan de hand? Waarom huil jij ? Waarop de man antwoordde: Zie je het dan niet, ik ben mijn 2 benen kwijt, waardoorik geen werk kan vinden en ik ben gedwongen in armoede te leven, alhoewel ik diploma's bij de vleetheb! God zag het en raakte de man aan, prompt hadde man zijn 2 benen terug en gelukkig als hij wasbedankte hij God en ging ogenblikkelijk werk zoeken.
God wandelde verder en zag even verder eenvrouw huilen op de stoeprand, God vroeg haar: Wat is er aan de hand? Waarom huil jij? Waarop de vrouw antwoordde: Ik ben jong, knap, intelligent en blind. Doordat ik niets zie kan ik geen werk vinden en ben ik verplicht om mijn lichaam te verkopen om te leven, bovendien zou ik nooit kunnencontroleren of mensen mij wel met echt geld betalen. God zag het en raakte de vrouw aan. Prompt had de vrouw haar zicht terug en gelukkig als ze was bedankte ze God en ging haar leven weer opbouwen.
Weer wandelde God verderen zag nog een man langs de stoeprand zitten die in zijn tranen stikte. Wat is er aan de hand? Waarom huil jij? Waarop de man antwoordde: Ik ben een Rode Duivel Supporter. God zag het en zette zich langs de man neer en huilde met hem mee.

Vijf kannibalen worden aangeworven in een IT bedrijf.
Op de welkom-drink zegt hun baas: "U maakt nu alle vijf deel uit van ons team. U kunt hier heel goed verdienen en naar de cafeteria gaan als u honger heeft. Laat dus a.u.b. onze andere werknemers met rust...". De kannibalen beloven hun collega's met rust te laten.
Vier weken later komt de baas terug en is heel blij met het verrichte werk. "Alleen jammer dat onze poetsvrouw verdween," zegt hij. "Iemand enig idee wat er met haar gebeurde?"
De kannibalen gebaren van niets en eenmaal de baas wegging, zei de ene kannibaal tegen de anderen: "Welke idioot onder jullie heeft de poetsvrouw opgewreten?" Een van de overige kannibalen hief heel voorzichtjes zijn hand op... "Jij dommerik! Gedurende 4 weken eten we niets anders dan Leaders, Managers and Project Managers opdat niemand er iets van zou merken... en jij moest nu de poetsvrouw opeten!"

Bent u toch niet helemaal voor niets komen kijken.

Gelukkig hebben wij geen last van de kwalijke ziekte die vaderlandsliefde heet en sterk verwant is met het zogenaamde pattriotismevirus en in een enkel geval ook tot het kwalijke nationalisme kan uitgroeien.
Wel zijn wij danig vatbaar voor het het aanstekelijk voetbalitis, en voor patiënten die ook lijden aan een van voorgenoemde kwalen, is dit een gegarandeerde weg naar zware depressies die schizofrenie tot gevolg kunnen hebben. Let op: dit geldt enkel voor houders van de Belgische nationaliteit.
De medische tip van de dag luidt dan ook: als vaderlandslievend Belg die ook nog graag mooi voetbal kijkt, geldt vanaf nu een strikt verbod op het bekijken van wedstrijden waarin de Rode Duivels betrokken zijn.

Executive summary voor een overzicht van recente bloggebeurtenissen. Wekelijks op deze blog en desgewenst in de inbox.

Kwa initiatief kan het tellen: gedurende 24 (als in: vierentwintig) uren elk uur een postje plegen op je weblog. La Luna deed het en zij zag dat het goed was. Ons stoorden enkel de inspiratieloze Urgent ICQ messages; opgelucht dat die reeks teneinde loopt. In het laatste stukje besluit zij: 'Iedere weblogger/lifelogger logt voor de hits. Voor de aandacht. Eigengeilerij. Niks mis mee, maar kom er voor uit. Zeg niet: Mij maken die hits niet uit.'
Natuurlijk is Luna niet vies van een beetje polemiek en simplificatie, maar zij maakt een punt wanneer ze stelt dat je geen log voert wanneer je niet gelezen wil worden. Of je dan meteen de grote massa over de vloer wil, is iets anders natuurlijk. {druppels} is er natuurlijk alleen voor een select en erudiet publiek zoals uzelf.

Nog steeds onder het hoofdstukje polemiek brengen wij u graag de uit de hand gelopen reacties op Marti's stukje over de mailbom in herinnering. Van Nico naar Arnoud terug naar Nico en Nimo. Erg opbouwend is een en ander niet, maar wij hebben vanaan de zijlijn toch zitten schudden van het lachen. Tot er gedreigd werd met geweld IRL. Dat is een brugje te ver.
In diezelfde sferen merken wij het heroptreden van Retecool op.

Op de software afdeling merken wij op dat Bob een nieuwe Bèta van Pivot aankondigt en kijken met spanning naar uit. Blogspot liet ook dit weekend een steek vallen door een paar uren volledig offline te zijn. Maar voor gratis webspace en logtool blijft het natuurlijk het betere gerief. Wij zijn toch ook zo begonnen?

Met zeer aan het kruis reed de Ridder op een sukkeldrafje het kasteel met de wapperende banieren tegemoet. Hij probeerde zich de afgelopen nacht voor de geest te toveren. "Toch maar eerst die kuisheidsgordel uitflikkeren volgende keer ik de gemalin van zo'n kruisvaarder bestijg," nam de Ridder zich voor. Doch bij de gedachte aan welks een spektakel hem te wachten stond, klaarde zijn humeur danig op. Want bij de kampioenschappen van de edele kunst der Steekspellen werd er wat afgelachen. Buikschuddend herinnerde de Ridder zich een kamp van vorig jaar waarbij een lans door de nek van een ros en zijn berijder waren gegaan. Het was voorwaar een komisch gezicht geweest: of de lansier ging barbecuen, met die twee gespiesde koppen aan zijn speerpunt. Maar alle gekheid op een stokje terzijde speelde dat kruis hem nog ferm parten met al dat buikschudden.
Eenmaal bij de tribunes aangekomen, parkeerde de Ridder zijn ros naast een ferme boerenmerrie en zocht een plekje tussen de zitplaatsen op de eretribune. Hij wilde zijn nieuwe witte gewaad niet meteen bevuild zien worden met rondspattend bloed en ingewanden allerlei, dus koos hij voor een plaatsje op de derde rij. Achter een hoogblonde hofdame met twee reusachtige vlechten. Toen hij wilde gaan zitten draaide zij zich even om en ontging de pijnlijke grimas op zijn gelaat haar niet.
-'Heer Ridder, bent u gewond? Komt u terug van het Heilige Land? Terug van een kruistocht?'
-'Heilig zou ik het niet meteen noemen, edele vrouwe, doch mijn kruistocht is inderdaad een zware beproeving!'
-'Ach, Ridder, ieder van ons heeft een kruis te dragen. Wanneer ik uw last kan verlichten, zal ik u daarmee gaarne van dienst zijn.'
In het diepgaand gesprek dat volgde -- en dat enkel onderbroken werd door een okkasioneel rondvliegend ledemaat -- leerde de Ridder dat ook de gemaal van de edele vrouwe op Kruisvaart was.
Alzo eindigde ook dit avontuur van de Ridder voorspoedig in de vertrekken van de hofdame alwaar de hindernis van de kuisheidsgordel snel omzeild werd en de vlechten handige accessoires bleken.
"Maar zij zal vandaag geen paard kunnen rijden," grinnikte de ridder alweer op zijn ros gezeten, een nieuw avontuur tegemoet.

Lang geleden dat wij nog 's in Oostende waren. Te lang. Nog langer geleden dat we de goede oude Nikkormat van vader 's vanonder het stof hadden gehaald. Te lang? Dat oordeel laat ik liever aan u over.

Executive summary voor een overzicht van recente bloggebeurtenissen. Wekelijks op deze blog en desgewenst in de inbox.

All hail! New king in town! Princewijs kondigen wij u een nieuw initiatief aan van een paar ronkende namen uit weblogland: about:blank. 'Een maandelijkse e-zine door webloggers, voor webloggers!', leest het en dat maakt de redactie nog waar ook. U vindt er quotes, het Interview, een columnpje over de niet-deelname van Oranje, een technisch stukje over mailspam, een lijst van nieuwe weblogs en last but not least: een handleiding hoe succesvol te stoppen met uw weblog. Inschrijven hier en wel nu, maintenant, heute godverdomme!

Kwa Stopper van de week hebben wij er eentje van formaat: Ludo van le temps perdu. Ludo is zowat de godfather van het Belgische weblog en geeft er nu dus de brui aan. Ergens las ik iets over twee kinderen die papa ook weleens *niet* achter de PC willen zien zitten. En dat lijkt mij een verdomd goeie reden.

De resultaten van de omkatdag zijn vaak nogal teleurstellend: ofwel is de omkat niet gebeurd en sluit de auteur zijn weblog dan maar (waarom gaat de auteur niet gewoon door met de oude ley vraag ik mij dan af?), ofwel is de omkat weinig drastisch (andere plaatjes, andere kleuren, zelfde opbouw). Beetje flauw toch.
Vrij ingrijpend veranderd en okee kwa grafiek is zomaarwat, en die heeft er gelijk een beetje functionaliteit aan toegevoegd. Ook Karma Universe heeft aan de fundamenten gesleuteld, en daardoor vooral een stukje functioneler geworden.
De sterkste designs tout court vinden wij Josnet en Hersenspinsels. Maar de een is enkel van plaatjes veranderd en de andere bleef zoals hij was: gewoon goed.
Voor ons hoeft die omkatdag niet per sé nog 's.

- Goeiedag mijnheer Verplancke, gaat u zitten. Kopje koffie?
- Oh neen, ik beef zo al genoeg mijnheer De Vries. Niet door uw indrukwekkende verschijning overigens -- al had dat gekund -- maar ik ben van nature nogal zenuwachtig van aard weet u. Mijn vrouw zegt altijd...
- Ehm ja, laten we maar meteen terzake komen. U werd als ideale want enige kandidaat geselecteerd door het headhuntersbureau. Ziet u, {druppels} is een dynamisch en nog steeds groeiend weblog in een constant veranderende omgeving en teneinde de kwaliteit tijdens de groeifase te kunnen blijven garanderen, zoeken wij dringend naar een allround medewerker. U heeft uw sporen al verdiend bij UDN lees ik?
- Ja, dat klopt, al is het moeilijk vergelijken... er is om te beginnen het kwaliteitsverschil en er is natuurlijk het menselijke aspect, of het gebrek daaraan.
- U bedoelt?
- Ja ziet u, meneer Cornille is, hoe zal ik het beleefd zeggen, een beetje een slavendrijver. Als ik geen 250 aanslagen per minuut typ, verrekent hij dat op het einde van de maand.
- U meent het, meneer Verplancke? En haalt u die aanslagen dan niet?
- Niet altijd, in de winter steekt mijn reuma nogal hardnekkig de kop op, en meneer Cornille wil het hok in de tuin dan niet verwarmen.
- Het spijt mij, maar dan kan ik niets met u aanvangen meneer Verplancke. Mijn medewerkers moeten 350 aanslagen per minuut halen. Anders moet ik zelf ook nog typen, en in het licht van het WK zie ik dat niet zo zitten. Waarom dacht u anders dat ik iemand zocht?
- Maar alstublieft meneer De Vries, ik wil het zelf gratis doen! Zolang ik maar niet terug moet naar die sadistische tyran!
- Goeiedag meneer Verplancke!
- Ik begrijp het. Meewerken aan {druppels}, het ware te mooi geweest om waar te zijn. Ik had het al tegen mijn negen bloedjes van kinderen gezegd: misschien gaat papa morgen echt geld verdienen en maaltijdcheques krijgen en misschien op termijn zelfs een rolstoel van de firma krijgen, zodat hij niet meer op dat houten karretje verder moet. Vooral Firmin, mijn oudste zoon, was dolgelukkig. Hij knorde eventjes, en sinds zijn ongeval op de beschutte werkplaats is dat het eerste teken van communicatie geweest!
- Juffrouw Gita, laat u deheer Verplancke er even uit? Wanneer u hem niet in de lift krijgt, geeft u maar een duwtje bovenaan de trap. Met die wieltjes komt hij vroeg of laat wel beneden neem ik aan. Verzet dan even alle verdere afspraken voor een uurtje en kom dan nog maar even langs mijn bureau, ik sluit alvast de jalouzieën.