juli 2002 Archieven

Julius Caesar bracht Rome grootsheid. Met zo'n attitude van "ik veni-vidi-vici" dat hier wel even voor mekaar, liep Juul in een mum van tijd het grootste deel van de toen bekende wereld onder de voet.
Hij overwon zelfs de Oude Belgen, die hij tot de dappersten der Galliërs benoemde. Hij voegde daar meteen aan toe -- en dat stond natuurlijk nooit in onze geschiedenisboekjes -- dat ze ook de achterlijksten waren: "Van
al deze volkeren zijn de Belgen het dapperst, en wel doordat ze het verst verwijdert zijn van de Romeinse Provincie met haar verfijnde levenswijze."
Nu kostten die uitstapjes toentertijd handenvol geld: van Ryan Air was nog geen sprake. Vaste barema's voor keizerlijke wedden had je toen ook al niet, en dus zag Caesar zich regelmatig verplicht wat zakgeld te gaan ophalen bij de senaat. "Geef Caesar wat Caesar toekomt," sprak hij dan. In den beginne zag Caesar die schamele bijdrage nog door drieën gedeeld, want hij deelde het keizerschap met Pompeus en Cracchus. Dat probleempje loste zichzelf op:
de eerste liet zijn romp van zijn hoofd scheiden bij een uitstapje naar Egypte, de andere kreeg zijn goud oraal en in gesmolten toestand toegediend. Beiden overleden aan de gevolgen van die evenementen en dus had Caesar de troon voor zich alleen. Maar de senaat, die bleef.
En die was een doorn in het keizerlijke oog. Dezer dagen wordt zo'n senaat dan vlotjes buitenspel gezet met bijzondere volmachten, toen was politiek nog niet zo gesofisticeerd. Caesar pakt het anders aan: hij smokkelt op slinkse wijze een bondgenoot binnen: senator Brutus. Zijn eigenste aangenomen zoon. Op die manier wist Caesar zich verzekerd van een luistervink, en nog belangrijker: van een ja-stemmer telkens hij zijn zakgeld ging bedelen. Keizer Juul had de zaakjes netjes voor mekaar, zo leek het.
Het vervolg is bekend: bij de volgende zitting plantte de voltallige meerderheid een mes in de rug van Caesar, en toen die tussen de messentrekkers zijn zoon herkende, sprak hij voor de laatste keer historische woorden: "Tu quoque, filii mei?" ofwel "Ook gij, mijn zoon?" Caesar verdient daar alle respect voor natuurlijk: niet alleen zouden u en ik op zo'n moment waarschijnlijk niet verder komen dan een slecht gearticuleerd 'Aaaargh', hij verboog zijn Latijn nog volgens het boekje. Exit Casear in ieder geval. Met een doekje.

Zover het verhaal ook. Ik vertel het u omdat mij altijd een ding heeft dwarsgezeten in deze geschiedenis. Hoe komt het dat een van de grootste strategen die deze wereld ooit gekend heeft, zich uiteindelijk zo eenvoudig de das laat omdoen? En omdat het sinds kort een tweede vraag oproept: hoe komt het dat wij die fout twee volle millennia later nog altijd maken?

U mag nu spreken en u zal gehoord worden: in deze tijden riskeert u daar niet meer de leeuwen voor.

Waarom ik niet vaker de Ridder ten tonele voer? Of Bernard? U heeft ook last van de hitte neem ik aan? Dacht u nu echt dat zo'n ridder zich tevoorschijn laat toveren op bevel? Dat Bernard komt opdraven als een gedresseerd schoothondje?
Laat ik u verzekeren: mocht ik op dit ogenblik verhalen over de Ridder, u verzocht mijn provider met aandrang om {druppels} meteen voor het publiek te sluiten. En de schijf waar deze bytes opgeslagen worden, zij diende dan ritueel verbrand. En dan nog zouden de littekens van het vlammende zwaard niet uitgewist zijn. De vuurhaarden niet geblust en de hoofden van de gevallenen nog niet geteld. De Ridder is op dit ogenblik niet geschikt voor publicatie.
Met Bernard is het zo mogelijk nog erger gesteld: de Hound of Baskerville verschrompelt tot een gecoiffeerde poedel naast het Beest in mijn tuin. Ik zou u moeten verhalen over de hondsdolle blik en de krijsende voorbijgangers. De blikkerende tanden en de verslonden postbodes. En over de blanke beenderen van de ontbindende lijken waar hij genotzuchitg op knaagt. Over het armpje dat nog een beetje bewoog toen hij het been al afgepeuzeld had.
U mag zich nu gerust vragen stellen bij de autoriteit waarmee ik de elementen rond mij mijn wil opleg: dit baasje bakt er dezer dagen niet veel van.

Blij te vernemen dat de {druppels} lezers een boeiend leven leiden. Het scheelt een slok op de borrel dat ik mij geen zorgen hoef te maken om uw welzijn wanneer ik een paar opeenvolgende dagen geen stukjes plaats op dit log. U trouwt erop los, u geniet van uw wijdse tuin, u bent verliefd en schrijft zelf de betere stukjes.
Ondertussen restaureren wij verder -- de zoek werkt terug -- en lopen wij 's bij een collega binnen.

Door de hoofdtelefoon snijdt Miles door merg en been.
A lotta water unda da bridge, oh yes sir!
Hier druppelt men verder.

U heeft hier niets te zoeken. Of liever: u kan hier niets meer zoeken. Probeert u het maar in dat veldje aan uw linkerhand. Netjes invullen, knop drukken en hoplà: een 500 is uw deel.
Een en ander heeft te maken met de slordigheid van ondergetekende. In een ICQ- en een real-life conversatie verwikkeld zitten terwijl je een html-pagina aan het editen bent is niet -- ik herhaal met klem: niet -- het geschikte ogenblik voor een upgrade van een CMS tool. En al helemaal niet wanneer de sysadmin waarop die CMS draait geen backups neemt. 'Live fast, die young', was de laconieke commentaar op mijn mailtje. Overigens neem ik hem niets kwalijk: {druppels} draait op een fantastische machine in een geweldig park, en dat is een cadeautje waarvoor ik hem elke dag dankbaar ben.
Overigens is er geen byte content verloren gegaan: bij de installatie van MovableType waren we nog iets minder overmoedig en hebben we onze voorzorgen tegen dat soort grapjes wel netjes genomen.
Maar nu weet u waarom u hier niks te zoeken heeft. En waarom mijn hart daarstraks even stille bleef staan.
Hoe gaat het overigns met u? En waarom bent u eigenlijk niet met vakantie?

LEVEN

Mevr. Dr jur. heeft prachtig verdedigd
de éen-kilo-brood-dief
zijn gezin
          en bedenkt 7 (zeven) arme kinderen
vader
     een korst brood
de rechters hebben gesnikt   Het was een sterk stuk

In de avondkoelte wandelt Mevr. Dr jur.
             Lützowplatz
en zet zich op een bank
juist tegenover de kont van de zeegod
Verdiende rust

0 Wonne

Of: sinds Jules Verne is het lastig stunten met een kop.
Sinds de algemene uitbreking van de komkommertijd en ook de uithuizigheid van enkele collega's, staat het natuurlijk niet netjes om zo op je eentje asociaal te blijven voortposten. Alsof er niks aan de hand is. Het zou oneerlijke concurrentie zijn en wij zouden achteraf niet graag het slachtoffer worden van een linkboycot.

De redactie benadrukt dat het dus niet wegens gebrek aan inspiratie, of door het onderhouden van een offline leven of vanwege een banaal vakantiegevoel is, dat u op {druppels} minder vaak posts aantreft dan gewoonlijk.

Wel wijzen wij er graag op dat druppels sinds kort een reporter op vakantie uitstuurde naar het verre Maleisië. Mogen wij u voorstellen: Reis door Maleisië in 40 dagen. Hier publiceren wij de emails die wij druppelsgewijs ontvangen van nonkel (oom voor de Nederlandse vrienden) Etienne. Oorspronkelijk enkel bedoeld voor de vrienden en de familie, maar warmhartig en sociaal als wij zijn rekenen wij onze lezers daar toch ook bij.
Voor het exotischere vakantiegevoel.

Laat u niks wijsmaken: sport op zich is ongezond. Logisch ook: welke motor verslijt het snelst? Degene die elke dag tot op zijn limieten gereden wordt of degene die onder de kap van het toonzaalmodel rust? Degene die constant tegen de rode zone flirt of degene die af en toe gestart wordt om zijn gezapig geronk bij stationnair toerental te laten horen? En welke van de twee heeft het meeste kans om bij een ernstig ongeval betrokken te raken dacht u?
En toch voelen sportlui zich doorgaans beter dan de niet-sportende medemens. Zij hebben minder last van depressies, zijn minder stressgevoelig en maken sneller carrière, zo wijst onderzoek uit. Zij zijn, zo wordt wetenschappelijk aangetoond: gelukkiger.
Dokters wijzen dan op de verbeterde bloedsomloop, grotere longinhoud en soepelere spieren die sport doorgaans met zich meebrengen -- darts en drieband even in het midden gelaten. Psychologen wijzen op de euforie na een geslaagde aktie, over het teamspel, over het leren presteren onder hoge mentale en fysieke druk.
Uiteraard hebben zij het mis. Weten die stijve harken veel: zij hebben zeven tot veertien jaar boven de boeken gehangen, en dat vaak op de ergonomisch meest onverantwoorde wijze. Laat u niets wijsmaken: sport kennen zij enkel vanop TV.
Neen, de echte reden van het geluk van de sportman heeft niets te maken met het louterende zweet van de inspanning. Het werkelijke genot begint erna. Eerst al onder de douche, wanneer dat zweet met het water door het gaatje in de vloer verdwijnt. Ligt ook voor een stukje besloten in de massage met de handdoek, en onmiddellijk daarna in het borstelen van het natte haar. Wordt verhoogd door de complimentjes en de zelfloutering: (Gezien hoe ik hun nummer 10 daar even belachelijk maakte?) En dient uiteindelijk tot niets anders dan het moment supprême van elke rechtgeaarde sportman: het toogmoment. Met de bijhorende sigaret. Daarvoor doet de sportman het.

Uiteindelijk is het bijna altijd de sigaret erna die het 'm doet.

Dertien rondes gehaald vooraleer hij neerging. De nederlaag wordt in de eerste plaats toegewezen aan gebrek aan uithoudingsvermogen. Uitgeroddeld. Voor meer commentaar was niemand beschikbaar.

Ophaal, staartlengte, oog, schreef, vlees stok, vlag, buik, diagonaal, dwarsstreep. En: ligaturen, diftongen, logotypen. Wij hebben nog een hele weg te gaan, maar laat het bij deze beloofd zijn: volgend jaar op deze dag houd ik een lettertype boven het doopvont.

Ook die dag stond rechter Kistrup op zonder ochtenderectie. Met stramme benen daalde hij de trap af naar de eetkamer. Nors veroberde hij zijn beschuitje met caloriearme margarine en terwijl hij de post doornam nipte de magistraat zuinig aan de thee. 'Te heet!' beet hij de oude keukenmeid zonder opkijken toe. En meteen speet hem dat, want zijn maag rispte zuur op tot in zijn keelholte. De rechter sloeg zijn agenda open en las in zijn eigen keurige handschrift: '10u: Deeplinking". Een vloedgolf van bijtend acied stuwde tot in zijn keel. Had je dié zaak weer!
Eigenlijk had hij de zaak per ongeluk in de schoot geworpen gekregen: hij had ze aangenomen omdat hij dacht dat het ging om deep throating. Want daar was hij tegen! Hij kon er maar niet bij hoe een man zijn lid tot in de keel van een vrouw kreeg: zelf was hij in zijn beste dagen nooit verder geraakt dan de mondholte. De rechter -- zwak kind, vaak verkouden -- had nooit gevoetbald, en dus nooit kunnen vergelijken onder de douche. De dames die hij betaalde waren altijd taktvol genoeg geweest om het hem niet onder de neus te wrijven.
Maar goed, eenmaal de zaak was begonnen, had hij de schijn hoog kunnen houden. Wekenlang had de edelachtbare de getuigenissen en argumenten onbewogen aanhoord. Af en toe had hij dan met de hamer geslagen, omdat het toontje van deze of gene advokaat hem niet had bevallen. Hij had nog geen computer van dichtbij gezien, laat staan op dat internet gesurft. En vandaag moest hij dus een oordeel vellen in die zaak.
Na zijn tweede beschuit, waarvan hij de helft had moeten laten liggen, trok de rechter zich terug in de badkamer. Toen hij zich van zijn kamerjas ontdeed, viel zijn blik op zijn onderbuik.
"Als deep throating niet deugt, zie ik niet meteen waarom deep linking wel okee is."
En zo geschiedde het oordeel.

Gisterenavond binnengelopen op ICQ, vandaag primeur op {druppels}. De eerste Nederlandse webloggersromance is een feit!
U had 't natuurlijk ook zelf kunnen zien aankomen. Radiostilte op Verbal Jam gedurende een paar dagen... Arnoud had duidelijk andere dingen aan zijn hoofd. En geef toe: dat van die vader in Friesland geloofde u ook al niet; als de arme man echt onder een ligusterheg gesukkeld is, ligt hij er nu nog steeds. En dan had je nog dat stukje Vriendjespolitiek: Arnoud werd zowaar aardig tegenover zijn medemens. Eigenlijk had u 't toen al met stellige zekerheid moeten weten: die jongen is verliefd!
En of dat nog niet voldoende hints waren -- bent u eigenlijk blind? doof? combinatie van de twee? -- had je de stukjes van Marti. Over mooie mannen: en dat zijn dan volgens Marti mannen met karakterkoppen à la Boudewijn De Groot en een volle bilpartij. En dit kon u natuurlijk niet weten, maar Arnoud is Boudewijn gestampt, als twee druppels water. Maar dan met een volle bilpartij. Zelfs de buurman van Arnoud heeft jaren gedacht dat Boudewijn De Groot naast hem woonde! Voeg daar nog Marti's zielige stukje bij over de vrienden van haar vriend, en u beseft ook: die relatie van Marti, die liep al even op een dood spoor.
Waren er op die boot vorige week al een paar voorzichtige vonkjes over en weer gesprongen, "gisteren is het vuurwerk dus met alle geweld losgebarsten", meldt een herboren Marti mij met het melige ICQ icoontje.
Rest ons niet meer dan een traantje van pure ontroering weg te pinken bij zoveel schoons.
Oprecht gelukgewenst, Marti & Arnoud!

En dan nog hoor ik wel eens zeggen dat Times New Roman een lelijke font is.

Executive summary voor een overzicht van recente bloggebeurtenissen. Wekelijks op deze blog en desgewenst in de inbox.

Laat de Blossip redactie nu net vakantie nemen op de meest bewogen weken in blogland sinds het ontstaan van deze newsletter. Wij vatten even samen. Luna was gestopt. Ook Suffie hing het log aan de wilgen. Luna pakte de draad weer op, zij het op een ander domein en met tonnen minder sex-appeal. Waarop Marti besluit het sex-appeal van Luna onder handen te nemen. En ook Suffie herbegon, hetgeen bij de Man Met de Lange Arm niet in goede aarde viel, getuige de reacties op het stukje 'is dit waarvoor je het doet?' op 5 juli. U merkt het: loggers nemen nooit vakantie.

Loggers gaan daarentegen wel 's bootje varen. Een eloquent zootje ongeregeld hield een besloten welogmeeting ter hoogte van de Kraaienberse Plassen. Het spreekt voor zich dat zoiets bij onze Noorderburen meteen de geschreven pers haalt. Tussen de geektalk en nerdyness door werd een zwaankuiken van een wisse dood gered. Daarnaast werd er druk cultureel uitgewisseld tussen noorder- en zuiderburen: Grolsch werd afgewisseld met Hoegaarden en Duvel. Een Hoâgs kopje (pardon my fonetic) met een aftrekker.

En wijl de enen zich te water vermaken, zitten de anderen boven de cursussen gebogen. Met resultaat overigens: Karma en Buffie hebben zich onderscheiden. Bij Hank zijn ze nog steeds op zoek naar de papieren.

Puck schreef haar duizendste postje. Bob deed dat ook. Hier druppelt men gestaag verder.

Als laatste der Belgen ben ik nog steeds geen kabeltelevisie abonnee. Thuis mis ik het niet, maar bij vrienden op bezoek ga ik zapsgewijs door het volledige aanbod. En terug. De keuze blijkt dan doorgaans zo schraal -- the Nanny in het Frans gedoubleerd is niet mijn kop thee -- dat ik besluit: ik kan nog wel even zonder.
Gisteren lag dat even anders toen ik bij TVE aanbelandde. Op het menu stonden stierengevechten. Live te bekijken. In 2002.
Dat gaat dus zo: een stier, 589 kilo, zo melden mij de statistieken op het scherm, komt zijn hok uitgestormd. De genitaliën strak afgebonden, anders maakt zo'n kolos die sprongen niet. In de arena een menigte die roept om zijn afslachting. Een traditionele afslachting. Met veel bravoure uitgevoerd door een stel nichterig uitgedoste zuiderse macho's.
Het beest wordt eerst wat getreiterd door nerveuze mannetjes die met rode doeken staan te zwaaien en snel achter een omheining springen wanneer de stier hen in het vizier krijgt. Eenmaal de stier hiervan de nutteloosheid inziet en geen hoef meer voor de andere zet, komen de zwaar bepantserde picadors op de proppen. Vanop een paard gezeten, bestaat hun job eruit een paar speren tussen de schouderbladen van de stier te planten. Na enkele rake steken gutst het bloed over de schouders van de stier, die nu in weerwil van de afgebonden genitaliën al lang niet meer dartel in de rondte springt. Vervolgens wordt een ander groepje clowneske figuren ten tonele gevoerd. Zij planten om beurten een paar puntige stokken met weerhaken in de gapende wonde die de picadors hebben aangebracht. Applausje bij elke stok. De torro wordt hierdoor voldoende geïrriteerd om nog even aandacht te schenken aan de nieuwe doekenzwaaier. De laatste doekenzwaaier. Die met de degen achter het doek. Kaarsrecht, want hij is de opperstierenvechter. Triomfantelijk laat hij het gevaarte nog een paar rondjes draaien. Zijn vergulden schouderstukken en zijn tanden schitteren om het hardst wanneer hij de sabel tussen de schouderbladen van de stier heeft geplant. Die nog even bloed overgeeft en dan door de knieën gaat. Onder tromgeroffel en luid applaus.
Ik vind niet dat Spanje bij de EU thuishoort.
En ik neem nog eventjes geen kabel.

-'Dus goed verstaan he Verplancke! Als ik na het weekend nog bugmeldingen binnenkrijg die gij niet gezien had, is het uw kop die rolt, niet de mijne. Wat staat ge daar nog te lummelen? Dat ding stikt hier nog van de fouten: ik lach er niet mee he!'
-'Ach kom meneer De Vries, u kennende zullen er dat toch niet teveel zijn he.'
-'Ah neen?! Dat Fredscape menu al 's bekeken onderaan? Al 's gelet op de Fredscape van de dag, hmmm? Dummy html he vriend! Nog geen byte MovableType code dat daarachter steekt! Weet ge hoeveel kandidaten er klaarstaan? Spaeking of which: selecteer tussen die mails rap de vrouwelijke kandidaten waarvan ge vermoedt dat ze er een beetje treffelijk uitzien, bel ze op en maak ze wijs dat aan een kandidatuur minstens een etentje vasthangt. En gooi de venten er maar direct tussenuit.'
-'Amai, dat gaat er hier nogal anders aan toe dan bij mijn vaste baas... Meneer Cornille zegt altijd...'
-'Meneer Cornille heeft hier niks te zeggen! Als gij zondag zijne gazon afrijdt, merkt die niet eens dat gij niet zijt komen opdagen van de week. Ge moogt daarna trouwens met dat nieuw machien van hem 's langskomen. Al eens naar buiten gekeken Verplancke?'
-'Euh neen meneer'
-'En waarom niet Verplancke?'
-'Omdat ik niks kan zien...'
-'Precies wat ik bedoel: komt door al dat gras voor die ramen. Maar goed, dat zijn zorgen voor na het weekend. Pak die krat Hoegaarden, zet u, en begin al maar te testen. Ik hoop dat ge uw koffiethermoske bij hebt? 't Is niet dat ik Illy servingen op overschot heb he.'
-'Ik moet nog wel naar mijn vrouw bellen meneer De Vries, anders staat ze daar met het eten.'
-'Dat zal ik wel voor u doen, Verplancke... en maak u over dat eten ook maar geen zorgen. Weet ge wat: ik rij er efkes naartoe om het haar zelf te zeggen. Ge ziet, ik ben nog de slechtste niet he.'

{druppels} wringt zich in het nieuwe kleedje. Hier en daar scheurt nog een naad. Zit er nog een naald in het stofje. Is de makeup nog niet helemaal af. Valt het kapsel niet zoals het hoort.

Of: de templates zijn lang nog niet allemaal af, de accessability en usability dient nog bijgeschaafd, de xhtml (strikt) validatie is nog niet gebeurd, er treden nog scriptfoutjes op, de zoek dient opnieuw geïtegreerd en er zijn vast nog een hoop dingen die ik nu over het hoofd zie.
Maar nu zeg ik u slaapwel.
Uw dienaar.

In m'n hoofd is alles heel eenvoudig
In m'n hoofd valt alles op z'n plaats
Geen verderf, geen loeiende reclame
Welkom, welkom, in m'n hoofd

Om het maar 's met Raymond te zeggen: in mijn hoofd is hij af, rest mij nog enkel de tijd te vinden om dat ook nog even uit te typen. Vast staat: deze week komt hij er.