augustus 2002 Archieven

Op een natte zomernamiddag kijk ik in de namiddag door het raam en zie rondom mij grijze lelijkheid. Ik zie de lucht die zijn hemel niet verdient naadloos overgaan in een banaal kantoorgebouw. Een stuk kasseiweg, een werfje, een viaduct en een oranje benzinestation. Binnen handbereik schreeuwt een banner met schuddende handen en een geanimeerde muiswijzer om die klik.
Ik denk over gustibus et coloribus. Over de idioten die het geloven. Weet dat schoonheid bestaat en van alle tijden is. Dat wij ze alleen zo zelden zien dat we het zijn gaan geloven.
Ik denk: ergens onderweg zijn wij het vuur kwijtgeraakt.
En zonder dat vuur zijn we gaan geloven dat olifantenpijpen dan weer in, dan weer belachelijk passé en dan weer hip waren. Dat baksteen ooit werd uitgespuwd en nu weer authentiek is. Glas kaal en koel tot cool. Grijs het nieuwe zwart, wit het nieuwe grijs. Tahoma de nieuwe Verdana. Functie die de Vorm achternaholt. Vorm zonder Functie. Muziek beoordeeld aan het aantal beats vermenigvuldigd met de macht van de decibels.

's Avonds kijk ik naar het gelaat van een vriend. Die strak voor zich uitkijkt en verbeten woorden spreekt tegen de lucht voor zich.
Hij zegt: "Als ik op het veld ga speel ik de match. Tot ze gedaan is. En ik heb nog niemand horen affluiten, al zegt de rest van de wereld iets anders. Zij kan nog terugkomen."
Met mijn aansteker steek ik een sigaret op terwijl ik hem zijn vuur benijd.

Te rangschikken onder het noemertje huishoudelijk: het domme foutje waardoor uw gegevens niet onthouden werden in het reactieformulier op dit log is eruit. Daarnaast nog even zitten tunen aan de print-stylesheet -- elk stukje kan al sinds enige tijd desgewenst afgeprint worden (want u vindt toch ook dat dat regenwoud nog steeds te groot is). Voorts zijn er nog kleine toegankelijkheid verbeteringen gebeurd waardoor nu ook in IE de acroniemen zichtbaar zijn. Voorts staan nog op het programma: nieuwe voordeur, vervanging van de icoontjes hierboven én een heuse Puck knop... wij houden u op de hoogte.

U mag er van denken wat u wil, maar ik rij graag met de auto. En dan nog het liefst snel. En met snel heb ik het niet zozeer over de topsnelheid in rechte lijn -- elke idioot kan tweehonderd-plus doen op een verlaten autosnelweg -- maar rijden op de rand van de grip. Elke bocht messcherp aansnijden, gas erop tot je de banden zachtjes hoort gieren en dat tikje glijdend uitkomen aan de buitenkant waar je het rechterpedaal alweer vloert. Versnelling omhoog en op naar de volgende bocht. Op vakantie in de Ardèche stond ik ervoor op om bij nacht door de plaatselijke kronkelwegjes in de bergen te gaan scheuren. Euforie toen ik een inboorling hetzelfde zag doen en hem na een kilometer of tien close racing voorbijkon. En sinds de twee ritjes met een Ferrari die mij werden gegund gaat er geen week voorbij waarin het mij niet spijt dat ik mij dat speelgoed de eerstkomende levens niet zal kunnen veroorloven.

Maar wij zijn niet gek.
Ik race dus niet elke dag naar het werk. Hoe je het ook draait of keert: het verkeer is daarvoor te druk en mijn wagen is er niet voor gemaakt. Dagelijks woon-werk verkeer moet in de eerste plaats vlot verlopen. Zonder onnodige stress. Ik ben dus niet degene die astmatisch met zijn lichten zit te flikkeren wanneer u een seconde te lang links blijft. Ook bumperkleven bij 140 per uur in de gietende regen is doorgaans niet aan mij besteed. En de pechstrook beschouw ik niet als vierde rijvak. Kortom, als we de snelheidsovertredingen even buiten beschouwing laten, pas ik mij aan en gedraag me vrij netjes tijdens die ritjes.

Mag ik dan van u hetzelfde vragen?
Ja u. U die vijf minuten links bleef hangen terwijl zowel rechts als op het middenrijvak geen kat -- laat staan een ander voertuig -- te bespeuren was. U die mij toen blijkbaar niet in de gaten had omdat u de FET aan het lezen was. Of u die de ring niet opdurfde in Anderlecht en dan maar besloot te vertragen tot 10 per uur en zich dan links gooide. U die voorrang van rechts verwart met voorrang-van-hij-die-op-de-grootste-weg-rijdt. Of met voorrang-van-hij-die-met-de-grootste-auto-rijdt. U die telkens u een bordje ziet met een waarschuwing voor een naderende bocht maar meteen zijn rempedaal vloert. U die bruusk vertraagt om te kijken of u tussen de wrakken bij het ongeval aan de overkant van de snelweg nog bloedende slachtoffers kan bespeuren. U die uw knipperlichten enkel gebruikt om aan te geven dat u even het verkeer gaat blokkeren omdat u niet meteen parkeerplaats vindt en per sé voor die winkel wil staan. U die denkt dat de achteruitkijkspiegel dient om de status van uw make-up te controleren.

Als u dat nou even allemaal achterwege laat, zal het u verbazen hoe weinig opgestoken middelvingers nog in uw richting worden opgestoken. Hoe zelden u nog uitgeremd wordt. Hoe weinig u nog uitgescholden wordt. Met andere woorden: u komt stressvrij op het werk aan. Uw baas zal het merken. Niets staat uw promotie dan nog in de weg!
De ongevallenstatistieken kennen een ongezien dieptepunt door uw toedoen!

En belangrijker nog: ondergetekende is u zijn eeuwige dankbaarheid verschuldigd. Wat houdt u nog tegen?

Ik wil mezelf in een goede bui wel 's verdraagzaam noemen: 'Leven en laten leven' is een van de weinige motto's waar ik me overtuigd achter schaar. Andere meningen dan de mijne hoor ik graag wanneer de verkondiger ervan nieuwe argumenten aanbrengt. En van commentaar op dit log lig ik doorgaans niet wakker -- tenzij de reactie extreem vleiend of spittant kritisch is én geloofwaardig verwoord én vertolkt wordt door iemand waar ik diep respect voor koester. Gelooft u mij dus rustig op mijn woord wanneer ik u garandeer dat ik nog geen nachtje slaap heb hoeven laten omwille van reacties op dit logje.
Over het algemeen post ik ook enkel stukjes wanneer ik daar de behoefte toe voel -- u heeft zelf al gemerkt dat die drang niet extreem vaak de kop opsteekt. De stukjes die ik plaats gaan vaak nergens over, zijn even vaak kwalitatief matig en tegen het Licht Van Het Algemeen Belang gehouden zelfs volstrekt nutteloos. Wanneer u desondanks toch even moet lachen om een halve geestigheid van mijn hand ben ik daar wel even blij om. Is een reageerder grappiger of eloquenter dan ondergetekende -- niet zelden het geval -- ben ik oprecht vereerd met hun bezoek. Zo ver, zo goed.

Maar dan is er de heer Tuyttens, alias Bernard (niet te verwarren met mijn hond), alias Zevulum. Te ver. Niet goed.
Junksgewijs bezoekt dit heerschap alle Vlaamse logs mij bekend en verveelt er vriend en vijand met reacties die meestal zovele lichtjaren van het onderwerp verwijderd zijn dat je je gaat afvragen wat de man ondertussen aan het drinken is. Dat de reacties in het begin steevast in tweevoud gepost werden, deed je afvragen wat hij er tussendoor bij slikte. Hij is beslist de enige reageerder die ooit de twijfelachtige eer te beurt viel het onderwerp te zijn van een mailkettinkje tussen de Vlaamse loggers. Het droeg de ondubbelzinnige titel: 'Anti Bernard Committee'. Ik maande de afzender en de andere geaddresseerden toen nog aan tot kalmte en heb daar ondertussen hartsgrondig spijt van. Hierbij: sorry dames en heren collega's, uw ergernis was volkomen gerechtvaardigd. U had gelijk, ik niet. Negeren en het verdwijnt vanzelf wel, dacht ik.
Even leek het er zelfs op of ik gelijk ging krijgen.

Maar u weet hoe het met die sprookjes gaat wanneer het op hun duur aankomt.

Na een vakantie die de heer Tuyttens voldoende tijd gaf om zijn eigen gezin tot de rest van hun dagen in een apathische verdoving te wiegen, maakte Bernard zijn comeback. En de sabbatical leave had hem deugd gedaan. En pleine forme post hij alweer reacties die vaak kwa lengte het origineel overtreffen. Wel heeft Bernard ondertussen geleerd dat een keer klikken op de submit button volstaat. En het is ook al even geleden dat hij ons nog 's plezierde met word documenten over meetings of beter nog: zijn eigen CV (u kan 'm krijgen op eenvoudige aanvraag, hij is best wel indrukwekkend).
Wat Bernard daarentegen tegenwoordig wél doet, is het afkatten van andere bezoekers die mij wel na aan het hart liggen. En dat is dan dat brugje te ver. Tot tien uur deze avond heb ik mij systematisch bezig gehouden met het verwijderen van de commentaartjes van Bernard sinds 16 augustus, nu kan ik maar hopen dat dit stukje hem duidelijk maakt dat Bernard hier ongewenst is. Engels beheerst hij niet genoeg om te begrijpen waar 'Fuck Off' voor staat.

Aan Bernard dus: u bent hier Persona non grata. Moet wel lukken met die Latijnse humaniora toch?

Bij de andere bezoekers verontschuldig ik mij graag voor de matige kwaliteit van dit stukje.

Die zomer zal de zomer van de afrekeningen geweest zijn: het was in die zomer dat druppels zich hadden verenigd in een Apocalyptische zondvloed die het Oude Continent in zeven dagen had overstroomd. Tranen werden rijkelijk vergoten, dure woorden gesproken en weer ingeslikt nog voor hun echo was uitgestorven. Die zomer was de eerste zomer na de val van de torens.
De zon was zeldzaam maar verzengend. Vakantiegangers schoven in monsterfiles aan voor de huidkanker die hen wachtte naast het zwembad.
Lijken uit de kasten van multinationale concerns spoelden in ijltempo aan op vervuilde stranden. Witte boorden op zwart zand. Die zomer was de opperfraudeur de machtigste man van de planeet.
Sirenes loeiden onafgebroken die zomer.
Sirenes lokten onweerstaanbaar die zomer.
Vrouwen zagen hun mannen in hartstochtelijke golven verdwijnen om nooit meer terug te komen. Kapiteins zagen hun vrouwen verzuipen omdat ze zich goede zwemmers wisten.
Die zomer ook liep zij naast hem onder de schuchter verlichte gang in het centrum van een onbeduidende stad. Vlakbij de toren die nooit was afgeraakt, spijts al de druppels van bloed, zweet en tranen die ervoor waren vergoten.
In het kleine licht in die langgerekte schaduw nam hij zich voor zijn geluk in haar schoot te leggen.

De kale muren staarden haar nietszeggend aan. Het gehuil van een baby hadden zij nooit weerkaatst en nu maakten zij holle echo's van haar droge snikken. Uit haar rechterhand rookte een sigaret, een aspuntje viel eraf.
Door het gordijnloze raam zag zij de lage wolken voorbijschuiven. Aan de tip van haar espadril kroop een mier voorbij. Zij verbrijzelde hem met de opgerolde Flair en aanschouwde roerloos het resultaat van haar agressie.
'6 liptips met spiegeldoosje' titelde de pagina en op de foto eronder plakte het geplette lijkje op de foto van een donkerrode lippenpartij.
'Passionele moord', zei ze hardop.
Haar gedachten dwaalden af naar postbodes die twee keer belden en naar pluizige witte konijntjes die levend gekookt werden.
Zij werd ruw uit haar overpeinzingen gehaald door twee luide bonken op de deur. Door de deuropening verscheen de hoekige gestalte van een van de verhuizers. Hij grijnsde zijn vergeelde tanden bloot en zij voelde haar mond nijdig vertrekken van walging.
'We missen een matras.'
Zij staarde hem aan.
Hij pakte een verfrommeld papier uit de bovenzak van zijn overal en wees met een lange zwarte wijsvingernagel op de lijst. Onderaan zag zij de handtekening van de deurwaarder. Een tweede verhuizer verscheen in de deuropening.
-'Eenpersoonsmatras. Staat hier zwart op wit. En die is hier niet te vinden. Al de rest hebben we mee.'
Zij haalde haar schouders op en keek de andere kant op.
-'Zal ik hem zeggen dat er nog een matras beneden zat maar dat het niet meer de moeite was om die mee te pakken?'
Zij had hen nog horen schateren toen ze wegreden met de bestelwagen.

Lieve lezer,

vandaag treft u alhier geen stukje aan. Gisterenavond hebben wij nog maar 's het Palestijns probleem opgelost, het vrouwelijke mysterie ontrafeld, de relativiteitstheorie bijgeschaafd en het scheelde maar een haar, of liever: een vlecht over de schouders van een vriendelijke serveuse, of wij hadden onze geniale inzichten wereldkundig gemaakt door een raid op de VRT tower.
In de plaats daarvan verklaarden wij onze eeuwige liefde aan de serveuse die plots in de barman veranderd bleek. En net daarna stonden wij oog in oog met een single malt, waar ik zou gezworen hebben dat er nog net daarvoor een hoopje geld lag.
En toen we nog maar 's richting sanitair wilden, bleek die kruk verhoogd. Of de vloer verlaagd, dat laat ik nog in het midden. Alleszins bleek de afstand tussen mijn voeten en de vloer dermate toegenomen, dat hij niet zonder val overbrugd kon worden.
Een en ander heeft tot gevolg dat ik vandaag niet in staat kan worden geacht een stukje te plegen. En sinds de lunchpauze -- twee Giants, medium friet met mayonnaise en een capuccino -- verzoek ik u vriendelijk de reacties vrij te houden van constiperende of anderszins spijsverteringsverstorende opmerkingen. Gelieve ook uitroeptekens en overmatig gebruik van hoofdletters achterwege te laten.

Zaterdagavond, Onze-Lieve-Vrouw-Waver. Scoutsfuif in openlucht. Aan de toog ontstaat ruzie. Een 19 jarige skinnhead trekt een wapen en vuurt een paar keer in de lucht. Hij gaat er vandoor en twee mannen lopen hem achterna. Wanneer de skinnhead zijn achtervolgers opmerkt, draait hij zich om en vuurt drie schoten af. Deze week worden de twee mannen, 20 en 25 jaar oud, begraven.
Drie willekeurige weekdagen afgelopen jaar, Mechelen. Een klein krantenwinkeltje op een steenworp van het huis waar ik opgroeide. De eerste keer had niemand iets gezien: de kassa werd leeggeroofd terwijl een tweede de deur tussen de winkel en de leefruimte blokkeerde. De tweede keer was de eigenaar te vroeg in de winkel: de overvallers hadden hun mutsen nog in de hand en de revolver in aanslag, maar waren zozeer verrast dat ze het hazepad kozen. De derde keer verliep identiek, alleen was de revolver nu een machinegeweer. Telkens worden de overvallers jonger dan twintig jaar geschat.
Ik heb het hier dus niet over de doden bij bendeoorlogen, overvallen op geldtransporten, banken en postkantoren. Niet over de georganiseerde misdaad in Antwerpen. Niet over de bende van Nijvel.
Ik heb het over Marokkaanse moeders die mijn moeder komen vertellen dat ze wapens onder het bed van hun zoon vinden. Over kinderen die kinderen bedreigen. Pubers die met een .45 zwaaien voor een briefje van 10 €. Die een glanzende revolver bovenhalen om indruk te maken op een meisje.

Ik heb het over zieke kinderen met levensgevaarlijk speelgoed. Over kinderen die steeds dichterbij komen en waar ik bang voor ben.
In het parlement hebben ze het over de wapenvergunning.

Net nog liep ik langs of door de Rosse Buurt in Antwerpen. Af en toe haal ik er een pak friet. En telkens weer vraag ik me af: "Waarom doen die meisjes het?"
Ja, waarom doen prostituées het nu eigenlijk? Voor het geld natuurlijk! Hoezo, natuurlijk? Laat ik u dan maar meteen bekennen: ik vind het niet natuurlijk dat vrouwen met de benen wijd gaan voor geld. De hoer als ultieme sexmachine: je steekt er geld in en je krijgt er sex voor terug.
Nu vind ik mezelf ruimdenkend: wat u in de slaapkamer doet is uw probleem. Zolang uw huisdieren of de kinderen uit de buurt er geen last van hebben zou ik zeggen: be your guest. Zelf word ik bijvoorbeeld niet meteen wild van plas- en poepsex, maar als het uw ding is zou ik zeggen: als u er maar gelukkig mee bent en achteraf de lakens maar wast.
Maar sex voor geld, dat wil er bij mij niet in. En dat bedoel ik dan vooral vanuit het standpunt van die meisjes. Ik zie bijvoorbeeld hoe een zweterige vent van onbestemde leeftijd met pokdalig gezecht binnengaat bij het mooie geblondeerde meisje over het frietkot. Zij heeft een frisse lach maar iets te korte benen om het als model te maken vermoed ik. Ik schat haar twintig jaar, hem honderddertig kilo. En dan vraag ik me dus heel concreet af: "Pijpt ze hem nu voor 30 €? Laat ze zich vanachter nemen voor 50 €? En doet ze voor die prijs ook nog alsof hij haar net de zevende hemel heeft ingeneukt?" Uit vrije wil?
Veroordelen doen we niet. Maar begrijpen doen we nog veel minder.