Wij zagen haar afgelopen week aan het werk in The bone collector. IMDB leert ons dat het een weerzien was, want ook in Hackers eiste zij de enige vrouwelijke hoofdrol op. U kende haar misschien al van in Tomb raider I & II, maar die lieten wij aan ons voorbijgaan.
En hier vindt u meer foto's van Angelina Jolie.
Wij installeerden nog 's een nieuwe voordeur! Voor deze heeft u voorlopig nog wel Flash (versie 5 of hoger) nodig, een non-flash versie is in aanmaak. En om de heren meteen de mond te snoeren: neen, er flaneert niet langer vrouwelijk schoon langs de voordeur. En ja, dat heeft waarschijnlijk alles te maken met de verschijning die er nu figureert -- ben ik u ook een keertje te snel af.
Voor de rest van de beloofde verbouwingswerken zit de architect nog even te overleggen met de aannemer. De fundamenten zijn in orde, maar over de afwerking raakt men het hier maar niet eens.
<update>'t Is een bekend adaggio dat wij natuurlijk weer lustig in de wind sloegen: "nooit ofte nimmer iets online gooien dat je 's nachts hebt gemaakt." Nu dus met nieuw kleurenschema en aangepaste navigatie van de intro. Zo kan ie wel weer.</update>
'- Bent u daar absoluut zeker van dokter?'
'- Jawel mijnheer De Vries.'
'- Jamaar, heeft u wel lang genoeg geluisterd naar mijn longen?'
'- Zo lang dat ik aan de hand van het gepiep zelf uw merk van sigaretten heb kunnen achterhalen. L&M, is het niet?'
'- Nouja, maar heeft u dan mijn bloeddruk wel goed gecheckt? Ik had de indruk dat het ding niet hard genoeg aangespannen was. U mag gerust een beetje doornijpen met dat ding hoor, ik ben niet zo een van die oude dametjes in de wachtzaal he.'
'- Uw bloeddruk is perfect, hetgeen overigens een schande is gezien uw levenswijze meneer De Vries.'
'- Wilt u het dan niet nog 's even opzoeken in die boeken daar op dat schap? Ik zal het echt niet doorvertellen hoor: tenslotte vergeten we allemaal wel eens iets uit onze studietijd.'
'- Meneer De Vries, voor de laatste maal: u heeft een griepaal syndroom.'
'- Maar dat kan toch niet dokter? Ik weet wel zeker dat ik een echte griep heb! Twee maal honderdvijftig zakdoekjes per dag in de prullenmand! Hoesten dat ze er op het einde van de straat van wakker worden! Liters snot uit mijn lijf! Hoofdpijn! Stijve spieren! Duizelig! Had ik dat al gezegd dat ik duizelig was? Soms zo erg dat ik 't plafond voor de vloer aanzie. Kan u zich voorstellen wat dat geeft als ik uit bed probeer te komen? Kan ik toch niet mee bij mijn baas afkomen: "Baas, ik moet een week thuisblijven voor iets dat een griep wil zijn". Zegt u nou zelf.'
'- Ik blijf erbij: een griepaal syndroompje. En u blijft tot het eind van de week misselijk, al is dat in uw geval misschien niet eens merkbaar voor uw sociale omgeving. Dat is dan twaalf euro alstublieft.'
'- Kan u dan niet minstens mijn arm in het gips leggen ofzo?'
Het is wat met die groenen in de regering. En dan vooral met de vrouwen. Al siert hen een ding: het maakt hen niet uit of ze Waals dan wel Vlaams zijn. Incompetent zijn ze aan beide zijden van de taalgrens.
Hadden we eerst ons aller Magda die mocht gaan omdat ze met veel vuur de wapenlevering aan Nepal had goedgekeurd, nu is het mevrouw Maréchal die opzien baart.
Dat zit zo. Twee stuks minderjarig krapuul overvallen gewapend en met geweld en met succes een paar apothekers. De politie, u leest het goed: de politie, zonder assistentie van pakweg een boswachter, de politie dus pakt de boefjes op. Diezelfde avond laat de jeugdrechter de delinkwentjes terug vrij. Want er is geen plaats meer voor minderjarigen in de Franstalige instellingen. De crimineeltjes gaan meteen terug aan de slag en worden enkele dagen later met een derde handlanger terug opgepakt. Weer door de politie zonder boswachters! En terug vrijgelaten.
Begrijpe wie begrijpe kan. Ik woon op een goeie vijftien kilometer van de hoofdstad. Op dezelfde afstand aan de andere kant van die hoofdstad spreekt men Frans. Hier dus Vlaamsch. Als jeugdige crimineel met een beetje ambitie is het eerste wat je doet dan toch even adres veranderen? Postbusadres in Namen en je kan meteen aan de slag, want je hoeft in dit land niet eens Franstalig te zijn om zo ingedeeld te worden: je taal hangt af van je woonplaats. Of je dan Frans, Ozerbekistans of Sanskriet spreekt.
En als u dan dacht dat bovenstaande absurd is, het beste moet nog komen. Mogen wij u voorstellen: Nicole Maréchal (van de Franstalige groenen dus), de minister van Jeugdzorg van de Franse gemeenschap.
In de kamer wijst men mevrouw de minister erop dat er nog plaatsen beschikbaar zijn in de jeugdinstelling van Everberg.
Waarom de Franse gemeenschap die dan niet opneemt -- zo wilde een volksvertegenwoordiger weten.
'- Omdat de situatie in Vlaanderen anders is dan die in Wallonië.'
'- Jamaar u heeft een tekort. Zware criminelen lopen nu vrij rond.'
'- Ik zal die informatie doorspelen aan mijn regering.'
'- Waarom vraagt u die plaatsen nu niet meteen aan?'
'- Als ik het aanbod verhoog, gaat de vraag ook verhogen.'
'- ...!?'
Dus als er meer logementen vrijkomen, gaan er ook meer jongeren een carrière van apotheker overvaller overwegen? U begrijpt dat toch ook?
Zegt u het mij na: "Belg. Minister. Groen. Vrouw." Incompetenter dan die unieke combinatie word je niet.
Maar {druppels} zou {druppels} niet zijn als wij ook niet meteen een oplossing voor het probleem van de jeugdopvang zouden aanbieden. Die is overigens voor de hand liggend; wij gooien de Franstaligen in de Nederlandstalige instellingen en vice-versa. Doen we meteen ook iets aan de achteruitgang van de tweetaligheid bij onze jeugd. Wedden dat het afschrikkingseffect werkt?
Dit stuk, de langste post die ooit op deze blog gefigureerd heeft kan niet onder de noemer stukje vallen, is er niet voor wie zielsgelukkig is met Windows en Office. Het beoogt verder geenszins deze of gene weblogger tegen de schenen te trappen. Dit stukje is er wel voor wie zich afvraagt waarom hij in godsnaam browser compliant code zou moeten schrijven. Want hoe hard ik ook het puntje van mijn tong afbijt om nu niet als evangelist slash geek opgevoerd te worden, u vraagt erom. Wel, u krijgt. Eenmalig.
De weblogger vraagt en klaagt
Om de zoveel tijd is er een weblogger die zich luidop afvraagt waarom hij of zij, maar voor het gemak hou ik het even op hij als in hij de weblogger zijn kostbare energie zou moeten steken in het coderen voor Mozilla, Netscape, Opera en andere 'obscure browsergedrochten'. Tijd die hij anders zou kunnen investeren in het plaatsen van content. Want het is de content die doekjes oplevert, en de reakties, en de hits. Vooral wanneer de weblogger in zijn statistieken vaststelt dat nog geen een op tien van zijn bezoekers zo'n duister onding gebruikt om de vruchten van zijn keyboard te smaken heeft hij algauw de reflex om feestelijk te bedanken voor het extra werk.
Tegelijkertijd beklaagt de doorsnee webloger zich op gezette tijden over zijn Windows die vastloopt. Typt hij zijn teksten liever in Notepad dan in Word. Gebruikt hij Frontpage als ultiem scheldwoord en beschouwt hij Outlook als een vetgemeste mailklant die als enig doel heeft je hardware faktuur tot ongeziene hoogtes op te drijven.
Maar om te browsen gebruikt hij Microsoft Internet Explorer en hij schrijft zijn pagina's voor die ene browser. U ontgaat de contradictie niet?
En de vicieuze cirkel heeft u ook waargenomen? Wanneer pagina's zo geschreven worden dat ze alleen in IE gelezen kunnen worden is het vrij logisch dat die pagina's ook vooral met die browser worden bekeken.
Voor wij verdergaan: ik geloof niet dat Bill Gates de incarnatie van Satan is -- al was het maar omdat de president van zijn land daar meer aanspraak op maakt. Windows XP en 2000 maken hier de dagelijkse dienst uit en zeker de eerste voldoet. Mac OS X is beslist mooier maar mij te elitair. Linux en andere Unix-flavors zijn beslist stabieler maar er bestaat geen Photoshop voor (en laat ik Gimp hier niet horen vallen).
Hiroshima '45, Tsjernobyl '85, Windows '95
Maken we een sprongetje naar 1995. Er was toen omzeggens een (1) browser: Netscape 1.2 om precies te zijn. De browser deed Jpegs en geneste tabellen en wonder-boven-wonder: achtergrond images! Zelden heeft het web er zo lelijk uitgezien, maar dat is bezijdens het punt.
'95 was ook het jaar van -- u raadde het zelf ook -- Windows 95. Microsoft geloofde toen niet erg in dat chaotische netwerkje waar studenten naaktfoto's uitwisselden en stelde MSN voor: the Microsoft Network als serieuze tegenhanger voor het Internet. En als je bij de Windows doos ook nog 's het Plus! pakket kocht, kreeg je er zowaar een browser bovenop: Microsoft Internet Explorer 1.0.
Over MSN kunnen we kort zijn: het is nu een bescheiden onderdeeltje geworden van het internet in plaats van de arrogante uitdager. Over IE 1.0 eveneens: het onding heeft geen enkele webpagina naar behoren weergegeven en heeft het maar een paar maanden uitgehouden alvorens het vervangen werd door IE 2.0. Die in hetzelfde bedje ziek bleek.
Netscape had intussen niet stilgezeten en had voor versie 2 van zijn browser al frames geïntroduceerd, javascript uitgevonden, het plugin concept uitgewerkt en applets mogelijk gemaakt. Zo zoetjesaan begon het ook bij de heer Gates te dagen dat hij zijn pijlen anders moest gaan richten. Microsoft zag het licht van het web en richtte op Netscape. Zoals het daarvoor met het ondertussen doodbloedende WordPerfect en Lotus 123 had gedaan. Versie 3.0 was de eerste pijl in de andere richting. Onder andere stylesheets werden voorzichtig geïntroduceerd.
Met de versies 3 werden ook de eerste symptomen van schizofrenie vastgesteld bij de websitebouwers. De browsers verschilden dermate in hun begrip en kennis van HTML dat het nagenoeg onmogelijk was om ook maar een van de meer geavanceerde features van de ene te gebruiken zonder de andere te verwaarlozen. En met versie 4 van IE bracht Microsoft de definitieve mokerslag toe aan Netscape: de browser was sneller, gebruiksvriendelijker en kwa concept op veel vlakken intelligenter dan Netscape (voor de freaks onder u: document.style was veruit superieur aan document.layers). Een beetje fancy DHTML schrijven voor beide browsers was een regelrechte nachtmerrie.
Groen boekje voor browsertaal
Een standaard voor HTML drong zich op. Websitebouwers wilden een groen boekje voor officiële browsertaal. Wat iedereen ondertussen vergeten leek, was dat er al zoiets bestond: het W3C had de verschillende versies van de HTML standaard indertijd vastgelegd. Het W3C had daar niet de verschillende browser extensies in opgenomen. Dus werden de jongens van Netscape en Microsoft vriendelijk uitgenodigd plaats te nemen in het comité om een logische en consequente standaard uit te werken waar iedereen mee kon leven. Een standaard waarnaar de fabrikanten zich zouden schikken. HTML 4 is min of meer die standaard geworden. En de meer geavanceerde styling zou door de CSS standaard opgevangen worden.
Servicepack voor het Internet
We spreken IE 6. En Netscape 7, Mozilla 1.1, Opera 6. Stuk voor stuk browsers die in extreem hoge mate voldoen aan de HTML 4 en CSS level 1 standaarden. Een websitebouwer heeft het in dat opzicht veel makkelijker dan zijn collega van pakweg drie jaar geleden: al wat hij moet doen in geval van twijfel is er het groene boekje op naslaan. En de browser, hij zal het renderen.
En toch blijkt dat teveel gevraagd.
Mag ik u vragen waarom? Is u dan echt zo tevreden met uw Office? Zo blij dat Word synoniem is geworden voor tekstverwerker als ware het een bic voor de balpen? Excel voor rekenblad? IE ander woordje voor browser? Microsoft-dot-net voor het Internet?
Mag ik u dan nu alvast al succes toewensen bij de download van uw eerste servicepack voor het Internet? En u verwittigen dat u voor het raadplegen van uw mail het Plus! pakket zal moeten aanschaffen?
Ga ik toch nog een offline toekomst tegemoet.
Sfeerkiekjes van een korte vakantie in de Algarve met een dagtripje naar Sevilla. De foto's van Sevilla werden zwaar bijgewerkt in PhotoShop omdat uw dienaar de rug van het het fototoestel had geopend voor de film teruggewikkeld was.
Het is een publiek geheim: Heer Druppel heeft last van vliegangst. In hoge mate zelfs. Wanneer Zijne Majesteitelijkheid dan even over en weer vliegt naar de Algarve om zich daar tegoed te doen aan zon, zee en zwembad, moet Hij daar royaal van bekomen.
Gelieve Hem dientengevolge te vergeven wanneer hij geen postjes wijdt aan het vrouwelijk schoon dat hij aldaar heeft mogen aanschouwen. U wordt eveneens vriendelijk doch met aandrang verzocht Hem niet lastig te vallen met vragen die betrekking hebben op de Portugese vinificatiecultuur: Zijne Doorluchtigheid zal u onder geen beding deelgenoot maken van Zijn lyrische bevindingen dienaangaande.
Daarnaast dient vermeld dat Zijne Weledel Hooggeborenheid u evenmin zal verhalen over de openbaring die Hem getroffen heeft bij het aanschouwen de kathedraal van Sevilla, die Zijne Torenlijke Hoogheid inspireerde tot de gevleugelde woorden: "Naast dit is de Dom van Firenze een f*ckin' dorpskapelletje!" Ook over het ondernomen boottripje naar het pittoreske eilandje wenst Zijne Bevalligheid niet te communiceren.
Verder wenst Zijne Niet-democratisch-verkozenheid Zijn Majesteitelijke dank uit te drukken aan het personeel dat dit communicatiekanaal (sic) "met beurtelings vermakelijke en en ontroerende schrijfsels" onderhouden heeft. Wanneer Zijne In-alle-seizoenen-vorstelijkheid voldoende gerecupereerd is van het overbruggen van de tijdzone, voorziet Hij dan ook een gepast dankgebaar.
Tot slot laat Zijne Druppelende Nattigheid weten dat Hij wel ernstig overweegt om het geproduceerde beeldmateriaal voor het publiek ter beschikking te stellen.
Zijne Grensoverschrijdendheid.
Computers crashen, mensen sterven, relaties eindigen. Het beste wat we kunnen doen is ademen en rebooten.
Now, if you will excuse me... Frédéric is zo terug; tot die tijd kunt u het archief in duiken, op pareltjesjacht. Tot ziens!
[vervolg]
(Een 12 meter lange limousine draait een 2 meter breed wegeltje op, ergens te velde in Vlaams-Brabant. De zon priemt door de wolken. Een vroege vogel schrikt en vliegt op. Het is zondagochtend en Open Monumentendag in Vlaanderen. De motor van de limo wordt stilgelegd. Een deur zwaait open. We horen nog flarden van het 22e pianoconcerto van Mozart in een uitvoering van Jos Van Immerseel en Anima Eterna.)
- Verplancke, ben je zeker dat het hier is?
- Maar ja, chef, op het plannetje...
- Jaja, dat heb ik ook gelezen. Maar er is hier helemaal geen kat.
(dreigend gegrom)
- Pardon, baas, ik denk dat mijn maag grolde. U liet me enkel de kruimels van uw croissant heden ochtend. Wat zei u?
- Dat er hier geen kat is, Verplancke. (geblaf) Maar enfin, Verplancke, uw maag reageert blijkbaar op het woord "kat" (luider geblaf)
- Maar dat ben ik niet, o opperhoofd, het is... Bernard!
(opeens springt een soort labrador woest blaffend tegen het tuinhek)
- Mijn god, Verplancke! Nu zie ik het ook! Dat beest lijkt wel uitgehongerd! Krijgt die dan geen eten terwijl meneer Devries vrolijk met vakantie is? Kijk eens in de koffer, ik dacht dat daar nog een lijk in lag. Misschien lust 'ie dat wel.
(Verplancke gooit een been over de afsluiting. Bernard stort zich als een gek op de homp en scheurt het vlees aan flarden)
- Oh, chef, kijk! Hoe mooi!
- Inderdaad, Verplancke, dat lijkt wel een replica van de Sagrada Familia.
- En daar, patron, het Atomium en een plattegrond van de grachtengordel van Amsterdam!
- Waarlijk kunstig aangelegd, deze tuin! En zeggen dat het die hond is die daarvoor verantwoordelijk is! Bon, genoeg gezien. Smijt de rest van het korps ook maar over de haag, dan zijn we meteen een weekje gerust.
Een aantal dagen per jaar probeer ik de tijd te vinden om éven te doen alsof er geen deadlines zijn. Geen verplichtingen. En vooral: geen computer, geen [mobiele] telefoon, geen fax. Geen dwingende klok. Geen verkeer. Alleen vrijheid. Opstaan, eten, rusten, lezen: alles doen wanneer je er zin in hebt. Of gewoon even rustig zitten en zijn.
Die bijzondere, serene rust kan ik eigenlijk alleen op het water vinden. Vooral 's ochtends vroeg, als de vakantiegangers nog slapen en de wateren toebehoren aan de watervogels. Of juist 's avonds laat, als alle dagjesmensen al lang naar huis zijn, gedwongen door de eetklok van achttienpuntnulnuluur.
In alle vroegte word ik op de boot wakker van het gekwetter van eenden en ander waterspul-met-veren. Slaperig maak ik een kop koffie en ga aan dek zitten. Het water is net een spiegel. Een fuut duikt plots op met een visje. Zwanen gondelen langs de waterkant. Ik sluit mijn ogen en denk aan helemaal niets. Ik hoor de geluiden van de natuur in plaats van het geraas van auto's. En zo kan ik heerlijk langzaam wakker worden.
De avonden zijn minstens zo bijzonder. Dezelfde rust en stilte, alleen het geluid van de natuur zelf. Een prachtige zonsondergang. Een glaasje wijn en een klein hapje erbij. Verder niks. Helemaal heerlijk niks. Alleen een prachtig uitzicht.
Begrijp mij goed, ook overdag is het heerlijk op het water: lekker zwemmen of zeilen, even met een snelle bijboot over het water schieten met de wind door je haar. Je zorgen even aan wal laten, een stuk varen en zodra een mooi plekje in het vizier komt domweg het anker laten zakken om er te blijven dobberen.
Toch is het in de stilte van de vroege ochtend of de late avond, wanneer het water stil is, de drukte slechts een herinnering en de natuurlijke rust een belofte, dat mij soms een diepe zucht ontsnapt en ik me realiseer dat ik op dat moment eventjes mag proeven van volmaakt geluk...
Druppels was de laatste tijd niet bepaald het zonnetje in huis, als u mij dit grammaticaal rammelend en flauw woordspelingkje even toestaat. Wanneer er nog 's een stukje verscheen, was dat dermate neerslachtig dat een Belgische weerkaart zich er nog voor zou schamen.
Omdat auteur dezes zich ten zeerste bewust is van de nefaste invloed van dergelijke klimatologische omstandigheden op zijn bescheiden populariteit, heeft hij besloten vakantie te houden met ingang van volgende week.
Maandag begeven wij ons naar het reisbureau en boeken meteen de reis met de beste verhouding vlieguren / temperatuur. Uiterlijk zestien september mag u ons terug verwachten, on- en offline. Mag ik er op vertrouwen dat u de economie ondertussen draaiende houdt en de plantjes bijtijds water geeft?
Recente reacties