Sereen geluk

Een aantal dagen per jaar probeer ik de tijd te vinden om éven te doen alsof er geen deadlines zijn. Geen verplichtingen. En vooral: geen computer, geen [mobiele] telefoon, geen fax. Geen dwingende klok. Geen verkeer. Alleen vrijheid. Opstaan, eten, rusten, lezen: alles doen wanneer je er zin in hebt. Of gewoon even rustig zitten en zijn.

Die bijzondere, serene rust kan ik eigenlijk alleen op het water vinden. Vooral 's ochtends vroeg, als de vakantiegangers nog slapen en de wateren toebehoren aan de watervogels. Of juist 's avonds laat, als alle dagjesmensen al lang naar huis zijn, gedwongen door de eetklok van achttienpuntnulnuluur.

In alle vroegte word ik op de boot wakker van het gekwetter van eenden en ander waterspul-met-veren. Slaperig maak ik een kop koffie en ga aan dek zitten. Het water is net een spiegel. Een fuut duikt plots op met een visje. Zwanen gondelen langs de waterkant. Ik sluit mijn ogen en denk aan helemaal niets. Ik hoor de geluiden van de natuur in plaats van het geraas van auto's. En zo kan ik heerlijk langzaam wakker worden.

De avonden zijn minstens zo bijzonder. Dezelfde rust en stilte, alleen het geluid van de natuur zelf. Een prachtige zonsondergang. Een glaasje wijn en een klein hapje erbij. Verder niks. Helemaal heerlijk niks. Alleen een prachtig uitzicht.

Begrijp mij goed, ook overdag is het heerlijk op het water: lekker zwemmen of zeilen, even met een snelle bijboot over het water schieten met de wind door je haar. Je zorgen even aan wal laten, een stuk varen en zodra een mooi plekje in het vizier komt domweg het anker laten zakken om er te blijven dobberen.

Toch is het in de stilte van de vroege ochtend of de late avond, wanneer het water stil is, de drukte slechts een herinnering en de natuurlijke rust een belofte, dat mij soms een diepe zucht ontsnapt en ik me realiseer dat ik op dat moment eventjes mag proeven van volmaakt geluk...