oktober 2002 Archieven

"Heb ik spijt? Het spijt mij dat mijn ex-vrouw mijn kinderen van mij heeft doen vervreemden. Ze is 19 keer verhuisd in 6 jaar tijd. Het spijt me dat ik mijn hond Bridgett achterlaat. Zij is de enige die mij ooit onvoorwaardelijke liefde heeft gegeven. Het spijt mij dat er mensen in deze wereld zijn die een persoon drijven tot het overdenken en uitvoeren van zo'n daad. Het spijt mij dat ik de mensen die in mij geloofden en die zich nu verraden zullen voelen, achterlaat.
Als het gordijn sluit verlaat ik het podium om een welverdiende rust te genieten."

Het slot van de afscheidsbrief van Robert Flores, de man die op 28 oktober in Tucson drie professoren vermoordde en daarna zichzelf van het leven beroofde. Een feitelijk en indringend levensverhaal. Pagina na pagina krijgt het gezicht van de moordenaar vorm. Stel ik met afgrijzen vast dat hij niet gek was. Van warm mens tot moordenaar in 22 bladzijden.

[Thx Mijnkopthee]

Beste lezer, u hebt me lang verbaasd. Steeds weer wist u me te verrassen met reakties die ik niet had verwacht. Of dan wel verwacht, maar dan niet uit deze of gene hoek. Het meest van al heeft u me totnogtoe verbaasd met het gebrek aan reakties. Maar nu is het afgelopen met de verbazing. Mij verrast u niet meer. Want na maandenlange en intensieve studie van de serverlogs en de reakties zijn wij tot sluitende conclusies gekomen.

U komt voor de sex. Vergelijkt u zelf even: een verslagje van een escapade (1) zoals wij er elke week wel minstens een paar beleven, zij het doorgaans niet met bekende blogsters, dŕŕr reageert u massaal op. Kwaliteit (2 en 3) daarentegen interesseert u hoegenaamd niet.

Daarnaast bent u snel verveeld, of overbelast, of kan u slechts een bepaalde hoeveelheid woorden bevatten. Want, zo leert ons het eerste stuk van de Wet van Frédéric: het aantal woorden in het stukje is omgekeerd evenredig met het aantal reakties erop! Vergelijk 4 en 5.

Erger nog is het met de regelmaat van publikatie. Zelf niet meteen de vlijtigste updater heb ik dit weekend maar eventjes mijn best gedaan en elke dag gepost. Louter en alleen in het belang van het onderzoek, dat begrijpt u. Wat blijkt? Ook de hoeveelheid posts en het aantal reakties zijn omgekeerd evenredig. De meeste reakties heeft u dan ook gegarandeerd wanneer u zegt niet meer te zullen posten (6).

Daarom, de Wet van Frédéric:

R = (SEX * V) / (W * P)

Als statistiek van ons een open boek maakt, heeft u dus het liefst een seksblaadje.

Op de achtergrond weerklinken echo's van krijsende kinderen. In de keuken rommelt het, valt er iets en klinkt een vloek. Niets van dit alles dringt door tot de drie heren aan de salontafel. Het bloedbad dat zich onder hun ogen afspeelt kent zijn gelijke in de geschiedenis niet.
J verliest uiteindelijk als eerste zijn zelfbeheersing.
'-Wéér twee zessen of wat? Maar ik ga ervoor jongen! Zuid-Oost Azië naar Indonesië. Met ŕlles wat ik heb. Ge gaat eraan!'
S ziet met lede ogen aan hoe hij de greep op zijn continent kwijtraakt, maar weert zich als een duivel in een wijwatervat.
'-Maar jong toch! Gij weet zeker niet hoe lang ik al niet meer gepoept (*) heb?! Kom maar op. Uw vijfentwintig tegen mijn zes, ge gaat nog janken, hoort ge dat?'
F voelt dat dit zijn moment kan worden. Hij kan zijn leedvermaak nauwelijks verbergen als hij ziet hoe de twee despoten mekaar genadeloos afmaken, en hierbij vrouwen noch kinderen sparen. Wanneer het continent valt, is S uitzinnig.
'-Okee, ge hebt erom gevraagd he! Ik maak u kapot! Gij zijt dood! Uw kinderen: dood! Uw vrouw: verkracht in al haar openingen en dan ook dood!'
F voelt het moment rijp om de gemoederen even te sussen.
'-Zeg, 't schijnt dat die gijzeling in Moskou afgelopen is?'
'-Pffff, moest ik hier zolang met mijn handen blijven draaien als diene Pipo daar in 't Kremlin, ik had Afrika hier geen twee beurten kunnen houden.'
'-Afrika! Goed dat ge d'r zelf over begint: Zuid-Europa naar Egypte. Of dacht ge nu echt dat ik Australië zomaar efkes laat afpakken? Zegt al maar dag tegen uw negers daar.'
Ettelijke genocides later aanschouwt F fier de kaart die voor het overgrote deel met zijn rode legers bevolkt is. Onbetwist wereldleider zonder een greintje wroeging: opdracht volbracht.
Risk: beslist niet voor tere zieltjes.

(*) poepen dient hier wel degelijk te worden gelezen in de Vlaamse zin van het woord, namelijk het uitvoeren van de geslachtsdaad.

Twee, drie keer zie je haar vanuit de ooghoeken. Denkt: 'Neen, toch niet hier... dat kan niet... ze lijkt toch...' Tot je mekaar kruist. Even aarzelt. En een glimlach het ijs ontdooit.

Zij vraagt hoe-is-het-met-jou en jij antwoordt goed-en-met-jou en voor je het weet ben je haar dat verhaal aan het vertellen van de vrouw in de straat wier post je een jaar aan een stuk had weggegooid. En er is die haast, die benen die er vandoor willen, maar ondertussen hoor je jezelf praten tot plots de benen winnen en je zegt nog even dag.

Aan de kassa vraag je je af waar zij woont en waarom je dat niet gevraagd hebt en of zij het nog weet. Dat jij ooit verliefd op haar was. En zij niet op jou.

Als u 't mij zou vragen: enkele van deze foto's van la Kidman vind ik minstens zo mooi als de portretten van Velazquez, Titiaan of Rembrandt. Al kan dat aan het onderwerp liggen.

U bent, zo beeld ik mij graag in, vlijtig aan het werk. Misschien heeft u wel een onwaarschijnlijke rotdag. Kijkt het werk u aan met een blik van: mij krijg je nooit meer af. U bent dan wel dit blog aan het lezen, en eerlijk: daar kan ik zo meteen geen goede professionele reden voor bedenken, maar u bent opgestaan, u bent -- zo mag ik toch hopen -- netjes gewassen, u heeft een voedzaam ontbijt genuttigd, de eventuele kinderen naar school gebracht, in de file gestaan, ruzie gemaakt onderweg, misschien bent u ook wel natgeregend. Kortom, u neemt nu eventjes pauze en gaat zometeen weer aan de slag.

Wanneer u nu, maintenant, tout de suite, op de klok kijkt en vaststelt dat het nog voormiddag is, kan u er rustig vanuitgaan dat ik mij net even omdraai. Het donsdeken nog wat bijtrek om nog wat langer te cocoonen. Misschien herleg ik ook even mijn hoofdkussen een paar centimeters, want de kunst van het uitslapen is een precisiebezigheid. En vrijdag draait het ten huize De Vries precies daarom: om uitslapen.

Herhaal met mij: tachtig procent van het werk voor honderd twintig procent van het humeur! Vier-vijfde regelingen zijn een zaligheid!

[P.S. Wanneer u dit stukje tot u neemt op het moment van publicatie, donderdagavond dus, gelieve morgen, vrijdagochtend dus, zo vroeg mogelijk terug te komen en nog 's aandachtig te herlezen, vooral de tweede paragraaf.
Waarvoor dank.]

Opstaan zonder nicotineshot lukt mij niet. Gaan slapen zonder het nieuws te kijken evenmin. Vraag is nog maar welk van de twee het slechtst voor de gezondheid is: de sigaretten of het journaal.

Op basis van een weekje laatavondnieuws ondthoud ik dat de machtigste man van deze planeet in moordtempo werkt aan de vernietiging ervan. Dat mensen zichzelf opblazen met de geslachtsdelen stevig beschermd, want die moeten de maagden nog dienen in het hiernamaals. Ik verneem dat kinderen worden verkracht of overreden door vrachtwagens omdat een hoekspiegel te duur is. Dat Naties zich hoofdzakelijk Verenigen om andere naties te vernietigen. Dat meer dan een derde van de wereld nog elke dag honger lijdt. Dat multinationals voor miljarden frauderen. Dat België wapens levert aan de hoogste bieder en kindsoldaten andere kindsoldaten vermoorden. Dat werknemers bij duizenden ontslagen worden terwijl de CEO een jaarbonus van 4.5 miljoen euro in ontvangst mag nemen. En daarvoor een goed rapport krijgt op de beurs. Dat vrouwen nog steeds gestenigd worden voor overspel. En de gek van het moment schiet willekeurig burgers af.

Af en toe besluipt mij de onaangename gedachte dat het nu erger is gesteld met de mensheid dan ooit tevoren. Laat mij dus maar rustig verderroken. Daar krijg ik in het slechtste geval longkanker van.

En zo eenvoudig is het.
(Adobe Expert user id en pwd nodig)

Ik hou van zondag. Zondag word ik vrolijk van de herfstzon die binnenschijnt op de bloemen aan de ontbijttafel. Zondag kan ik intens genieten van Chris Isaac en koffiekoeken op mijn bord. Van het aroma van de espresso die alleen op zondag niet ruikt als doping voor de arbeid. Van S die nog slaapdronken glimlacht en minutenlang haar armen om me heen slaat en vraagt hoe de training was. Van Bernard die met zijn neus tegen het raam de enige getuige is van dit eenvoudig zondags geluk.
's Zondags ben ik menselijk.

Hier zie, wie we daar hebben! Meneer den baas komt ook nog 's naar huis! Proficiat zenne, aan uw adem te rieken is 't een half mirakel dat ge 't nog gevonden hebt tot hier. Ja dat is lomp natuurlijk, zo op uw gezicht vallen over die regenbuis. Stoort toch niet dat ik die daar gelegd heb he? Ja als gij niet af en toe een deftig been mee naar huis brengt, voorzie ik zelf wel in mijn knabbelgerief. Ge zou content moeten zijn dat ik zo'n beetje mijn plan kan trekken, een andere hond had zijn eigen al lang onder een auto gegooid! Allee, hier een likske op uw wang, en sta nu maar recht he flauwe.

En nu nog een beetje gaan vloeken of wat? Toch niet omdat ik die brievenbus heb leeggemaakt zeker? Een beetje weten wat ge wilt he bazeke! Eerst altijd maar zagen als ge zelf die bus moet opendoen om de post van twee weken eruit te wringen en als ik het dan voor u doe is het ook weer niet goed. Daarbij: ik heb hier geen half werk gedaan zenne. Van die reclameblaadjes schiet niks meer over buiten de stukskes die ge hier overal ziet liggen. En over rekeningen en fakturen moet ge u dus geen zorgen meer maken: die liggen hier ook in snippers vaneen. Dus als ge nog 's in de Carrefour rondloopt en ge passeert daar langs de hondenvoeding, mag er voor Bernard wel 's wat extra af zou ik peizen... de scheper van in 't straat stoeft nogal van die nieuwe Pedigree koekskes.

Ah ja, voor ik het vergeet: de huisbazin is langsgeweest. En gelukkig zag die er niet uit. Als ge 't mij vraagt heeft dat te maken met die distel die hier zo in het midden van den hof staat. 't Is ook geen gezicht he, zo'n stuk groen tussen al die zandhopen die ik hier dag na dag bijeengraaf. Als ik mij efkes mag moeien met uw affaires: ge moet er 's iets aan doen.

Zeg baas, aan uw gezicht te zien gaat gij nog niet direct kunnen slapen he. Wat zoudt ge ervan zeggen als wij 's een goed wandelingske gingen doen? Kan ik ook 's buitendeurs mijn pootje gaan opheffen.

Met meer dan 160 paarden onder de billen scheur ik richting Nijmegen. Aan de grensovergang ga ik voor een keertje niet van het gaspedaal, want hier valt geen seconde te verliezen. Ik zet de blazer een standje zachter wanneer ik merk dat het minste zuchtje wind ter hoogte van mijn kruis me een paal tot tegen het stuur oplevert. Niet alleen ten zeerste onpraktisch bij maneuvers, maar het zou me daarnaast niets verbazen wanneer je ook daarvoor bij onze Noorderburen een bekeuring riskeert. Het kan de pret niet drukken: vanavond wordt dit groentje bij de echte venten ingelijfd.

Deze avond wordt dit jongetje lid van het mannenclubje waar tot het eind van hunner dagen een geheimzinnige glimlach om de lippen speelt. Eentje die zegt: Been there, done that. Voor eeuwig dat ene beeld vastgegrifd in hun geheugen... het beeld van de ene vrouw die zich naar het hoogtepunt rijdt op zijn wapen, terwijl de andere met die goddelijke lipjes pal boven zijn gezicht hangt om hem even die extatische doorkijk te gunnen. Een sneak preview van de hemel op aarde.

Daar zit ik dan. Met tegenover mij de lekkerste logsters van de lage landen werk ik de tapas naar binnen die even goed loempia's van de meeneemchinees hadden kunnen zijn. Flarden van het gesprek tussen L. en M. dringen vaagjes tot me door.
Ze hebben het over negers met lullen van een duimgroot, batterijen van de afstandsbediening die ook in Tarzan passen, pyramidelulletjes, kolossale zakken en mannen die zich moeten gaan afrukken terwijl zij dan maar met de beschikbare vriendin verder deden. Voortdurende hilariteit.
In andere omstandigheden, zouden u en ik dermate geďntimideerd zijn dat het gesprek tussen deze nymfo's ons materiaal herleidde tot de grootte van een garnaal. Zo niet vanavond, en wel integendeel.

Wanneer we een paar uurtjes en ettelijke flessen wijn later het restaurant en daarna ook de kroeg verlaten staat het vast. Dit kan niet meer stuk. Vast staat al dat L naar Amsterdam moet en geen trein meer heeft. M woont niet veraf en veinst even dat ze naar huis wil. Dus spelen wij het spelletje mee en zetten haar keurig thuis af. Kwestie van nog even te laten sudderen natuurlijk, maar dat had u ook al begrepen.

We zijn de straat nog niet uit wanneer L in de aanval gaat. 'Stevige pook heb je me daar' en zij wijst op de handrem. Ik negeer haar annalfabetisme waar het auto's betreft en antwoord zeldzaam gevat: 'Is wel leuk speelgoed ja.'
Luttele seconden later barst een vulkaan van driften en lang ros haar onder het schrale licht van een straatlantaarn. Wanneer ik nog geen twee minuten later -- die vaardigheid! die tongpiercing! -- op het punt sta mijn sappen naar ongekende hoogtes of toch tenminste tot tegen haar gehemelte te stuwen, stopt zij bruusk.
'Arme M!' schreeuwt zij het uit. 'Die meid ligt daar zielig alleen. Met Tarzan in de afwasmachine!'

M klinkt geenszins verbaasd wanneer ik aanbel en ook al niet wanneer zij naar beneden komt en ziet dat ik vergeten ben mij een beetje te fatsoeneren (of toch tenminste die broek dicht te ritsen). En ook al niet wanneer zij het portier opendoet en daar L ziet liggen, die ondertussen al de hand aan zichzelf, of beter: in zichzelf heeft geslagen.
Wij vinden niet meer de tijd of de zelfcontrole om naar beschuttere oorden te rijden dan de verlichte parking aan het benzinestation. Er wordt gestreeld en gepenetreerd en gelikt en gezoend en gekneed. En aan de lopende band klaargekomen. Altijd wel een van de drie.

Wanneer ik een paar uren en ontelbare hoogtepunten later alleen in de wagen zit ben ik blij. Omdat ik dit weekend van auto had gewisseld met een collega en mij dus geen zorgen hoef te maken of ik de vlekken er wel uitkrijg. Maar ik ben vooral: gelukkig. Want in de spiegel zie ik die glimlach.

Dankjewel Luna
Dankjewel Marti

voor de onvergetelijke nacht in Nijmegen

De aandachtige lezer merkt op: de volgorde klopt niet meer. Tertio ware juister geweest, maar geeft u nou gewoon toe: dit klinkt zoveel lekkerder. Laten we deze kop nou even hangen in afwachting van het stukje dat eronder hoort.
Binnenkort op een blog bij u in de buurt.

Maar het alternatief was niet zoveel beter, zij het dat er wel iets te zeggen valt voor de bondigheid ervan.

Zo, met dit titeltje schuift het kutstukje hieronder toch een beetje op naar een minder prominente plaats.

1302 is 700 jaar geleden, zo zei de radio mij deze ochtend, en 1302 wordt hier graag herdacht.
Het bracht mij de houten schoolbanken van het college in herinnering. Er werd ons geestdriftig verhaald over het Fiere Vlaanderen dat opstandig was geworden, dat zich zowaar tegen de Franse koning had gekeerd. De Leeuw had zijn middenvinger opgestoken naar Filips De Schone. Want den Franschman, hij had onze dochters verkracht en de schatkist geplunderd. Bij de veldslag die volgde werd al wat "Schild en Vriend" niet naar behoren kon uitspreken meedogenloos in de Leie verzopen en daarbovenop aan een speer gespiest. "Zeker is zeker" zo redeneerden onze dappere voorvaderen.

Wat ons toen weer niet werd verteld, was dat het boek dat zo vurig verhaalde over de heldendaden van Jan Breydel en Pieter De Koninck, in het Frans geschreven was. Door ene Henri Conscience. Hendrik werd ons geleerd.
In het college werd ons het verhaal verteld door een boek in een boek: de leraar las voor uit de Witte van Zichem die op zijn beurt citeerde uit het boek van Conscience. De Witte speelde de Guldensporenslag na met zijn kameraden. "Vlaanderen de Leeuw! Dood aan de Franskiljons!" schreeuwde de Witte terwijl hij zijn blauwe adertjes vergeleek met de koorden op Jan Breydel's armen.
Bij de Witte eindigde het met een ferme oorveeg van een moeder wiens kleine hij een blauw oog had geslagen. Bij Conscience eindigde het met de overwinning van Breydel en de zijnen. Op de speelplaats van de school ontaardde het eenvoudig in een bloedbad. Nooit méér bloedneuzen bij mekaar gezien dan op die dag.

Ons werd ook verzwegen dat we spoedig daarna door diezelfde Fransen weer grondig onder de voet werden gelopen. Dat we eigenlijk heel de geschiedenis door werden vertrappeld door de voeten van zowat alle nabije en verre buren. Als een Koning of ander despoot in die dagen verveeld zat om een oorlog met een clear win kon je er vanop aan hij zijn lodderoog vroeg of laat op Vlaanderen liet vallen.

Vandaag leert ons de beleidsverklaring van onze premier dat Vlaanderen de put in de sociale zekerheid nog maar eens zal dichten met het geld van de Belgische burger. Lees: onze franstalige collega-Belgen blijven het geld onbezorgd opmaken, en wij blijven in de schatkist graaien. Benieuwd wat wij zouden doen wanneer onze dochters verkracht werden.

Maar ach, wat zeur ik: het kijk- en luistergeld is tenslotte toch afgeschaft?

Kritische lezers, daar hou ik van.
Ik heb het dan niet over het ongedierte dat de reaktietooltjes van weblogs afschuimt om wat rechtstaat onderuit probeert te halen, maar over lezers. Onder die lezers bevinden zich collega webloggers. En voor sommige van die collega's koester ik een diep respect.
Als zo'n collega een mailtje stuurt met daarin een kritische opmerking, neem ik die zeer ter harte.

Met de release van {druppels 3.0}, ruwweg de layout waar u nu naar kijkt, kreeg ik tussen een hoop lofbetuigingen door een kritisch mailtje. De afzender van dat mailtje meldde mij heel voorzichtig en niet zonder de nodige complimentjes errond dat zij het spijtig vond dat de teksten nu wat in de verdrukking kwamen. Dat je het overzicht wat kwijtraakt, juist doordat het allemaal zo mooi is.

Daar sta je dan. Mooi en vleiend aangebracht, maar ondertussen weet je wel dat zij gelijk heeft. En je hebt geen zin om de layout weer helemaal te gaan omgooien. En dagen worden weken worden maanden, maar dat gevoel, het blijft knagen. Tot je de oplossing bedenkt: een knop. Een knop die desgewenst de layout aanpast voor de lezers. Je noemt hem naar de afzender van de mail. En de volgende keer je de tijd hebt, maak je die knop.

Nu hebben wij de tijd gehad en u kan 'm 's proberen. Aan uw linkerhand, onder de opties, naast de A- knop. Alstublieft: de enige echte Puck knop.

Een wandelingetje met de Hound is geen optie, want enige inspanning mag ik van mijn lijf nu niet vragen. Idem dito voor de gisteren plechtig voorgenomen afwas, die nochtans het aantrekkelijke idee van propere kopjes, bordjes en lepeltjes in het vooruitzicht stelt. Filmpje meepikken dan? Nah, dat heeft dan weer zo'n scenario en spitse dialogen en lawwd have mewwcy: flitsende camerabewegingen.
Beginnen met het begin? Douche, tanden poetsen? Of seks! Jaaaa, seks!
Dat ziet de vriendin dan weer niet zitten. Maag nog niet okee.

En dan te bedenken dat de feesten voor Tien jaar Boesjkammeree nog een week duren.

Oh-oh... wij zijn al het een en ander gewend wanneer wij in een overmoedige bui een nieuwssite met ons bezoek verblijden, maar deze kop sloeg ons toch weer met zo'n vaart in het aangezicht dat ik het een boeing op een loze septemberdag nog niet zo meteen zie overdoen. De Standaard, niet toevallig de standaard weet u wel, pakt dus uit met deze titel:

"Aantal roepingen op dieptepunt"

Wie schetst mijn verbazing wanneer ik merk dat geen van de andere zogenaamde nieuwsbladen de hand heeft kunnen leggen op deze primeur van wereldformaat? Zij heten dan ook niet De Standaard, en dat is dus ook geen toeval, zo blijkt nog maar eens. De anderen zeuren weer verder over het zoveelste faillissement van een multinational (geeuw), over de verloving van Laurent (wat vindt Wendy daar trouwens van?) of godbetert 't: de akkefietjes in het Midden-Oosten (alwaar de kerk dus niet in het midden staat, u ziet wat er van komt). Het doet een mens beseffen hoe broos de fręle mechanismen van de nieuwsgaring in dit landje wel zijn, hoe eenzaam de uitdragers van de kwaliteit.

Maar wij gaan hier nog voorbij aan de essentie van onze ergernis. Groot is onze toorn, want wat lezen wij in het artikel? Dat er nog nooit zo weinig roepingen zijn geweest als dit jaar! 26 alstublieft! Zes-en-twintig! Waarvan maar 8 (acht) in Vlaanderen! Ga u schamen, volk van Goddelozen en Ontuchtigen!

De kanttekening die wij onmiddelijk moeten maken, en waarvan de kwaliteitskrant om begrijpelijke reden geen gewag van maakt, is dat het niet helemaal onze schuld is natuurlijk. Het moet ons van het bezwaarde hart: de Kerk gaat in al haar onfeilbaarheid toch niet helemaal vrijuit. Als ik zo vrij mag zijn: een tikje meer met haar tijd meegaan zou geen kwaad kunnen. Vooral kwa communicatie zit er mij daar toch een doorntje in het oog. De Kerk slaagt er enerzijds wel in haar grieven te spuien in de pers, maar niet om haar noodzaak zelf te communiceren. Dat wil zeggen: zij klagen achteraf wél in de enige kwaliteitskrant die dit Sodom en Gomora nog rijk is, maar een eenvoudige vacature plaatsen in job@, de jobbijlage van datzelfde blad, dŕt hebben de boodschappers van de Heer dus over het geaureoolde hoofd gezien...

Nu is dat niet helemaal onbegrijpelijk. In andere tijden kon de Alfa en de Omega zich daar nog zelf mee bezig houden: hij verscheen eenvoudig aan een paar uitverkorenen en hopla, die hadden hun roeping wel begrepen. In deze tijden licht dat natuurlijk moeilijker: wie in deze tijden iets hardop zegt dat Zijne Voorzienigheid aan hem is verschenen, wordt meteen onderzocht op bezit en gebruik van hallucinerende middelen en voor onbepaalde duur vastgezet in een gesloten instelling. Als het een schaap van het vrouwelijk geslacht betreft, wordt ook nog een uitstrijkje genomen.

Maar goed, nooit te beroerd om zelf de handen uit de mouwen te steken wanneer het om de Goede Zaak gaat, hebben wij dan maar zelf aan dat euvel verholpen. Want Monseigneur Danneels heeft het nu eenmaal een beetje druk met de voorbereidselen van het prinselijk huwelijk, aan hem kunnen we dat nu niet meteen vragen. Hieronder dus de vacature voor de priesters. Onze plaats in het Hiernamaals is gebeiteld, zo durf ik nu wel denken.

Gezocht voor onmiddellijke indiensttreding

Priesters (M)

De Katholieke Kerk is een traditioneel en multinationaal bedrijf, nog steeds in volle expansie. Met vestiginen over de hele wereld en daarbuiten ziet de Kerk het als haar voornaamste taak haar medewerkers en haar volgers een alternatieve levenswijze aan te bieden. Naast een onvergelijkbare werkzekerheid bieden wij u extra-legale voordelen in de vorm van lunchpaketten bestaande uit wijn en brood. Onbeperkte doorgroeimogelijkheden.

Taakomschrijving:
- U ontvangt de volgers tweemaal wekelijks in uw ruime ambtswoning
- U bent hoofdentertainer bij verscheidene ceremoniële gelegenheden (huwelijk, communie, doop, begrafenis, etc..)
- U leidt en coördineert een team van koorleden, kuisvrouwen, orgelspelers, misdienaars en kosters
- U drijft de verkoop van ons ledenblad in uw regio op
- U verstevigt onze positie van marktleider ten opzichte van concurrerende religies

Uw profiel:
- U bent aktief geweest in een jeugdbeweging (latente en/of sterke affectie voor de jeugd strekt tot aanbeveling)
- U beschikt over een goede zangstem of u playbackt vaardig
- Onbevlekte ontvangenissen stroken met uw ideeën over voortplanting
- U associeert Latijn geenszins met Latina

(Niet ernstige of carthesiaanse kandidaten gelieve zich te onthouden)