november 2002 Archieven

U laat de hond uit, verjaagt eventuele inbrekers en geeft de plantjes water wijl wij hier even bekomen van onze vermoeiende week? Waarvoor dank en tot maandag.

Of hoe profetisch de naam blijkt te zijn: na afgelopen nacht voelen mijn lichaam en mijn hoofd inderdaad aan als hadden ze in een etmaal drie decennia verwerkt.

In het Antwerpse justitiepaleis stinkt het op dit ogenblik. Sinds een week loopt daar een tentoonstelling waar je kan gaan bekijken hoe armen leven. Er staat een soort rommelig krot opgesteld in het midden van een grote antieke zaal.
Een nette dame van middelbare leeftijd zegt verrukt: 'Hoe interesstant.'
'Bijzonder geurtje. Ik denk dat het munt is,' zegt een deftig man.
'Stinken? Dat stinkt hier niet!' herhaalt de akteur (onderdeel van het kunstwerk) eindeloos in plat Gents.
De kunstenaar, waarschijnlijk geen dag in zijn leven arm geweest, legt uit dat hij met dit werk 'in dit kader een confrontatie wil aangaan.'
Dat zal dan wel denk ik.

Ook aktueel: de tentoonstellingen van Körperwelten. Lijken die zijn opgezet in kunstige houdingen. Met als voorlopig hoogtepunt van de kunstenaar het live opensnijden van een lijk. Ik herinner me de golf van verontwaardiging toen Mercedes echte lijkjes van kinderen wilde gebruiken om de crashtesten realistischer te maken en zo hun auto's veiliger. Zij hebben er toen van af moeten zien.

In sommige musea hangen en staan mooie dingen. Heel af en toe ga ik daar 's naar kijken, het liefst naar het museum voor hedendaagse kunst in Brussel, en neem me telkens voor het wat vaker te doen. Armoede zie ik en ruik ik dan een paar straten verder in datzelfde Brussel.

Marcel Duchamps hing in 1917 een toilet omhoog en noemde het kunst. In 2002 hebben de meeste artiesten het nog niet begrepen. De vraag of iets kunst is, is overbodig. Niets meer afvragen. Mooi of lelijk vinden, ontroerend, grappig, of allemaal tegelijk: daar draait het om.

Laat de artiesten verder maar lullen en laat ik dit ondertussen erg grappig en vertederend vinden.

Ik hoor wel 's stemmen opgaan om de Nederlanden terug te verenigen. Allemaal goed en wel, denk ik dan, maar daar moeten wel bepaalde voorwaarden aan verbonden zijn natuurlijk. Zelf ben ik nogal voorstander van het wederzijds integratiemodel: beide bevolkingsgroepen immigreren zogezegd in de Herenigde Nederlanden. Voor de rest nemen wij het beste van de twee werelden: hun drugswet, ons verkeersreglement. En ons bier wordt standaard geserveerd in de cafés. De resterende voorraden Heiniken worden omgebrouwd tot een meer realistische bestemming: afwaswater ofzo. Soit: u ziet hoe het werkt. Ik kan me niet voorstellen dat bovenstaande aanleiding geeft tot veel gepalaver. Wie niet akkoord is, mag trouwens gewoon niet binnen: een eenvoudigere immigratieregeling bestaat niet. Briljant in zijn eenvoud!

Godsdienst is gelukkig al lang genoeg dermate irrelevant dat we het daar niet meer over hoeven te hebben. De enige kloof die ons dan nog splijt, zo bent u het ongetwijfeld met mij eens, is de taal. Omdat onze Noorderburen ons zo'n hardstikke gezellig volkje vinden met een errug leuk accent, en omgekeerd ik geen ene Vlaming ken die iets ziet in wat zij voor Nederlands aannemen, stel ik voor dat wij onze dialecten behouden. En de Noordnederlanders leren die dan aan, dienen minstens te begrijpen.

Maar hier wordt het dus een beetje dansen op een slappe koord: gaat dat lukken? En omdat wij meteen maar werk willen maken van die integratie stel ik voor dat u, Noordnederlander, een eenvoudig testje doet.

Hieronder staan twee WMA bestanden (sorry, maar ik heb nog geen MP3 encoder sinds de laatste format). De kandidaat immigrant dient minstens negentig procent van de tekst te begrijpen. Ik vermoed dat het eerste geen probleem zal vormen: het is in Zuiver Anwerps, dat zou u na al die bezoekjes aan de Grote Markt aldaar toch al vlot moeten beheersen.
Het tweede daarentegen is voor gevorderden: hedendaags Izegems, uit de Vlaanders dus. Wie daar geen moeite mee heeft, woont daar trouwens nu al.
Benieuwd of dat goed gaat komen met die integratie.

Van hot naar her ben ik gelopen de afgelopen dagen. De telefoon gloeit nog na van de gespreksmarathons die ik gevoerd heb. De eettafel staat op het punt om te bezwijken onder de papierstapels. Mijn hoofd duizelt nog steeds van de acroniemen: VDAB, RVA, ABVV, BBTK, C4, CM, AKVA, DKV, ACERTA, en ik vergeet er waarschijnlijk nog een paar. Merk even in de kantlijn op: dat zijn meer acroniemen dan je als webdesigner of IT-er in een jaar te slikken krijgt.

Het netto resultaat van al dat over-en weer geloop en gebel is dat je stempelklaar bent. Dat je dus mag gaan stempelen. En dat je dossier gestart is bij de vakbond. Die gaan dan voor proberen het geld terug te krijgen dat je van de werkgever tegoed hebt.
"Maar lukken gaat dat niet," verzekert de juridische specialist van de vakbond mij meteen. "Valt niets te rapen, dus moeten wij het geld gaan vragen aan het fonds voor de faillissementen. Daar valt nu ook niets te rapen, dus moet u wachten. Tegen het einde van het jaar mag u uw eerste stempelgeld verwachten, maar dat is dan eigenlijk een lening. Die betaalt u terug wanneer wij het geld krijgen van het fonds, binnen pakweg twee jaar. U betaalt meer terug dan u gekregen heeft. Tegen dan heeft u eigenlijk veel geld verloren. Gewoon ontslagen worden is pakken voordeliger."

Begrijpt u me nu niet verkeerd: u hoort me nu niet klagen. België is een land waar zoiets bestaat als een sociaal vangnet. Blij dat ik nog iets krijg. Echt, zo vanzelfsprekend is dat allemaal niet. Dat ik geld verlies lijkt mij logisch als mijn werkgever overkop gaat. Maar mag het allemaal alstublieft iets eenvoudiger? Iets minder dossiers die moeten worden opgemaakt? Iets minder handtekeningen geplaatst? Een paar acroniempjes minder te onthouden?

En dan trek ik wel 's een heel scheve vergelijking: de meeste e-commerce projecten falen door gebrek aan gebruiksvriendelijkheid en gebrek aan vertrouwen bij de consument. En dat is volkomen terecht. Maar mocht ik de wever zijn van ons sociaal vangnet, ik ging me nu heel hard in een hoekje zitten schamen. Want in een concurrentiële markt zou mijn net al lang failliet zijn.

En na zo'n twee dagen paperasserij stel ik met een zucht vast hoe eenvoudig werken eigenlijk wel is.

www.charis.nl

Zonde. Vaak oprecht geglimlacht om haar stukjes. Een zeldzame keer zelfs ontroerd. Het ga je goed Charis. Ik ga je missen.

De trouwe lezer weet dat ondergetekende zich recent een bescheidener levensstijl heeft aangemeten. Van vijf vijfde over vier vijfde tot nul vijfde in geen tijd. Van orgieën bij Hugh Heffner tot kleine escapades in de plaatselijke kroeg. En nu dus ook van vier wielen naar twee.

Achteruitgang? Dan gaat het er maar om hoe je die dingen ziet. Om te beginnen is het aantal wielen een parameter, het aantal versnelingen een andere. En daar gaan wij er spectaculair op vooruit: van 5 naar 18. Okee, de achteruit is hier achterwege gelaten, maar dat past helemaal in onze nieuwe filosofie. Vooruit dus.

Een ander spitant detail is u niet ontgaan: het merk van de fiets. Trek. Ja, de leek maakt nu meteen flauwe grapjes, maar de kenner wordt hier even stil van. Want wie, buiten uw dienaar, verplaatst zich ook met deze Ferrari onder de fietsen? Juist ja, de man voor wie Merckx nog in zijn broek zou doen. De man die niet zo lang geleden nog ten dode was opgeschreven door kanker, maar ondertussen al wel weer twee keer de Tour op zijn naam heeft geschreven. Lance. U ontgaan de overeenkomsten niet: een mens zou er bijna bang van worden.

Nog iemand een colletje buiten categorie voorhanden?

Bellen we bij dhr JC aan om hem die dvd met La Bella Belucci te ontfutselen, wordt er niet opengedaan... ondanks het licht binnen en de auto voor de deur. Lezen we even later op zijn blog dat meneer porno tentoonstellingen aan het bekijken is en een postje over masturberen gepleegd heeft.

Nou vraag ik u: gelooft u in toeval?

Zij zijn met meer dan twinig, maar ik zie er maar een. En hoe. Geen pasje dat mij ontgaat, geen correctie, hoe miniem en zeldzaam ook, die mij ontglipt. En verbazing: ik bespeur geen zenuwen bij hem. Hij staat er als een rots. Ontbrandt even in een orkaan en wég is de aanvaller. Hij wordt terug rots.

'Doet hij het goed?', vraagt zij.
Ik zie hem weer de ogen ten hemel richten, als is het om Hogere Inspiratie af te smeken.
Weer die orkaan.
'Hij doet het goed.'
Zij lacht gerustgesteld. Moeder is trots op haar zoon. Zij zal zo blijven glimlachen tot het moordend half uur voorbij is.
'Kan ik nu naar het toilet?'
'Ik denk wel dat dat mag.'

Twee uur en talrijke examens later is de jury klaar met haar verdict. De Japanner wijst op de notities die hij gemaakt heeft en illustreert zijn kritiek met golvende handjes.
De gebrilde man naast hem licht toe. De kritiek is hard, voor alle kandidaten buiten de laatste. De andere juryleden knikken heftig. Mijn adem stokt: dit kunnen ze niet menen. Ze gaan toch niet weer een hele lichting buizen? Ik zoek de ogen van onze sensei in het publiek. Vind ze niet, hij kijkt naar de vloer, vreest hetzelfde. Zijn vier kandidaten niet geslaagd? Anderhalf jaar klaarstomen voor niets?
De jury vervolgt: 'Behalen de zwarte gordel...'
Verdoofd hoor ik een paar namen.
'Dominique De Vries'

Ik nijp in de arm van moeder, en fluister-snik-schreeuw: 'Yes! Hij heeft 'm! Hij heeft het goed gedaan!'

Wat is klein broertje deze week groots geworden.

Toegegeven: we zijn even in de touwen blijven hangen. Was nodig om onze adem terug te vinden. Ondertussen zijn we er terug uit: links en rechts nog wat blauwe plekken en schrammetjes, maar niets blijvend. Handschoenen omhoog: werk maken van vervelende paperassen en meteen terug die ring in. Dansend.

De volgende K.O. draag ik aan u op, lief publiek.

'Twee-punt-nul-HDI', verbeter ik hem. Hij dacht een-punt-negen-D.
En zeven-nul-vier-een voor de tankkaart. Alarmcode moet ik schuldig blijven: ik was nooit de eerste op het bureau en bleef al een tijd niet meer tot de laatste. Ik zet mijn handtekening en beloof daarmee de reservesleutel en de afstandsbediening van de poort op te sturen.

Of ik al weet wat ik ga doen? Ik weet niet veel. Ik weet niet hoe je stempelt, ik weet niet hoe ik verder moet zonder auto vanuit het gehucht waar ik woon. En ik ken mijn banksaldo. Ik antwoord: 'Zo snel mogelijk iets anders zoeken.'

Later zullen we nog handjes schudden. Als de dozen volgepakt zijn. En de schijfjes gebrand, de bits en bytes uitgestuurd naar nieuwe bestemmingen. Muziek schalt nu vrijuit uit de speakers. Ik kijk naar de gescheurde hoesjes rond de oren van mijn hoofdtelefoon: heeft zijn tijd gehad.
'Cadeautje aan de curator,' zeg ik en we lachen. Deze sfeer, dit team, het is zonde. Lousy timing.

'Als we toen...'
'Door zijn fout...'
'11 september...'

Misschien wilden we teveel te snel. Ik heb geen zin om nu te zoeken naar oorzaken en schuldigen. Nu wil ik drinken tot het licht uitgaat.

En morgen wil ik weer opstaan. Kijken wat de nieuwe dag brengt. Naast de kater dan.

Aan het hoofd van de tafel zit hij. Het is de verjaardag van mijn moeder en het is warm en druk in het ouderlijk huis. Ik zie zijn rug. En zijn handen, als altijd in druk gesprek. Eens om de zoveel jaar komt hij voor een paar uur langs en belooft dan snel terug te komen.
'Je te jure!' zegt hij dan vol vuur en ik lach zijn eed dan zo snel weg als hij ze zweert. Vroeger was hij soms jaren hier. Tot zijn moeder hem weer hard genoeg miste en hij haar achternavloog naar Zaïre. Of terug naar de familie in Italië.

Nu krijgt de rug een gezicht.
'Frédéric! Comment ça va?'
Charmantste glimlach, handen ruim open.
Drie kussen op de wang, hij is de enige man van wie ik 't verdraag. Wij eten en drinken wijn en ondertussen vult hij de hiaten op.
Neen, de moeder van zijn zoon, daar was hij de laatste keer al van aan 't scheiden. Maar zijn nieuwe vriendin is al in verwachting. Zij is Nederlandse en veel te mooi voor hem, zegt hij mij. Dat wij -- ik wijs naar S -- daar een oplossing voor hebben, antwoord ik hem: zij is mooi genoeg voor ons twee.

Buiten, tijdens het roken wijst hij naar de grijze appartementsblokken.
Of ik nog weet hoe hij ce mec, le gros con là, hoe heet hij alweer, aangepakt had? Bamboe, zeg ik, de terreur van de buurt toen. Glimlach om de triomf van toen. Maanden op geteerd. Net als na de race tegen de Rosse. Waanzinnig gereden en de ander aan de meet vernederd met een meterslange wheelie. En Trui, of ik me die nog herinnerde? Schaterlach van ons beiden: de maten van Dolly Parton op haar zestiende, ik mag doodvallen als het niet waar is.
Hij kijkt voor zich uit wanneer hij vraagt of ik nog iets van haar zus heb gehoord. En ik schud van neen. De vorige keer niet dat hij hier was, en de keren daarvoor ook niet. Wel nog 's jaren geleden, had ze ons beider grootmoeder gebeld, bij wie hij woonde als hij in België was. Dat het al een mirakel mag heten dat ze ooit nog geprobeerd heeft contact met hem te krijgen zeg ik. Dat hij dat niet eens verdiende zeg ik.

Het is laat wanneer ik hem afzet aan het hotel en hij kan nog met moeite recht lopen. Of het zal gaan voor morgen in de simulator? Ik zet die bakken aan de grond met mijn ogen dicht, met de latijnse glimlach.
Tu me connaîs quoi?
Ja ik ken je denk ik.
Knipoog en ciao en weg door de draaideur.
Saluti en vlieg heen denk ik.

'En God schiep de vrouw', zo titelde Vadim zijn film in '57. En zegt u nou zelf: wie komt er dichter bij een goddelijke creatie dan de Brigitte Bardot van die jaren zestig? Claudia wie?

Neemt u het na afgelopen dagen maar van mij aan: met een paraplu onder de arm de deur uitgaan op een zonnige dag is vragen om regen. Je computer beveiligen wanneer hij lekker loopt is vragen om een crash. Of ook nog: een ongeluk komt nooit alleen.

De pc thuis is al een jaartje of drie oud en wordt intensief afgebeuld door uw dienaar. Met de crash van de vorige thuiscomputer in het achterhoofd besloot ik dat het eigenlijk dringend tijd was om 's een backup van de machine te maken. Niet van plan om nog 's twee jaar werk naar de verdoemenis zien gaan. En als we dan toch bezig waren, meteen een anti-virus programma installeren. En een firewall. Als we ergens aan beginnen is dat meteen fanatiek natuurlijk.