In de vlucht
Aan het hoofd van de tafel zit hij. Het is de verjaardag van mijn moeder en het is warm en druk in het ouderlijk huis. Ik zie zijn rug. En zijn handen, als altijd in druk gesprek. Eens om de zoveel jaar komt hij voor een paar uur langs en belooft dan snel terug te komen.
'Je te jure!' zegt hij dan vol vuur en ik lach zijn eed dan zo snel weg als hij ze zweert. Vroeger was hij soms jaren hier. Tot zijn moeder hem weer hard genoeg miste en hij haar achternavloog naar Zaïre. Of terug naar de familie in Italië.
Nu krijgt de rug een gezicht.
'Frédéric! Comment ça va?'
Charmantste glimlach, handen ruim open.
Drie kussen op de wang, hij is de enige man van wie ik 't verdraag. Wij eten en drinken wijn en ondertussen vult hij de hiaten op.
Neen, de moeder van zijn zoon, daar was hij de laatste keer al van aan 't scheiden. Maar zijn nieuwe vriendin is al in verwachting. Zij is Nederlandse en veel te mooi voor hem, zegt hij mij. Dat wij -- ik wijs naar S -- daar een oplossing voor hebben, antwoord ik hem: zij is mooi genoeg voor ons twee.
Buiten, tijdens het roken wijst hij naar de grijze appartementsblokken.
Of ik nog weet hoe hij ce mec, le gros con là, hoe heet hij alweer, aangepakt had? Bamboe, zeg ik, de terreur van de buurt toen. Glimlach om de triomf van toen. Maanden op geteerd. Net als na de race tegen de Rosse. Waanzinnig gereden en de ander aan de meet vernederd met een meterslange wheelie. En Trui, of ik me die nog herinnerde? Schaterlach van ons beiden: de maten van Dolly Parton op haar zestiende, ik mag doodvallen als het niet waar is.
Hij kijkt voor zich uit wanneer hij vraagt of ik nog iets van haar zus heb gehoord. En ik schud van neen. De vorige keer niet dat hij hier was, en de keren daarvoor ook niet. Wel nog 's jaren geleden, had ze ons beider grootmoeder gebeld, bij wie hij woonde als hij in België was. Dat het al een mirakel mag heten dat ze ooit nog geprobeerd heeft contact met hem te krijgen zeg ik. Dat hij dat niet eens verdiende zeg ik.
Het is laat wanneer ik hem afzet aan het hotel en hij kan nog met moeite recht lopen. Of het zal gaan voor morgen in de simulator? Ik zet die bakken aan de grond met mijn ogen dicht, met de latijnse glimlach.
Tu me connaîs quoi?
Ja ik ken je denk ik.
Knipoog en ciao en weg door de draaideur.
Saluti en vlieg heen denk ik.
http://druppels.be/movableType/mt-tb.cgi/465
Reacties (3)
Melancholie, of zoals Herman de Coninck het noemde 'die reuma van het gevoelsleven'. Een mooi stuk, monsieur F. Het raakt precies die snaar van ouders die je allang niet meer ziet als iets anders dan gewoon mensen, bekende mensen, dat wel, maar van wie je je toch afvraagt of ze ooit je vriend waren geworden als je ze op je eigen leeftijd was tegengekomen.
Ik geloof dat ik geluk heb gehad dat mijn vader een bijzonder mens was, overigens. Dat ik aan hem kan terugdenken, en niet aan een ander.
Genoeg melancholie. :-) 't zijn uw woorden die me ertoe brengen.
Frédéric het doet me de levensloop van mensen die ik ken overdenken.... En da's soms wel goed denk ik.
Uw verhaal, een genot.
Ik geniet wel vaker hier, maar vandaag moest ik het even kwijt. Zoveel verhalen met zo weinig woorden...Knap hoor.
Plaats zelf een reactie
