Integratie in Nederland werkt! Getuige daarvan is Ertan, die niet alleen de Nederlandse taal behoorlijk machtig is, maar ook een heus weblog voert en nu al vaste waarde Nico Dijkshoorn naar de kroon steekt. In zijn laatste stukje schrijft Ertan dan ook een ondubbelzinnig eerbetoon aan Dijkshoorn. Geniet u hieronder even mee van deze coup.
[Gevoelige lezertjes stoppen hier, u daarentegen klikt gewoon de link hieronder]
Roken en smoren zijn hot op de politieke agenda's! We hadden al het geval Fancorchamps gehad: het Formule 1 circus doet dit jaar België niet aan omdat ons land tabaksreclame verbiedt. Door de discussie daarover komt het nooit meer echt goed tussen de franstalige socialisten en hun groene coalitiepartners. En nu is er weer onenigheid tussen de groenen en de liberalen over de nieuwe drugswet.
Hot or not, de rel over Francorchamps liet mij koud. Ik vind niet dat we heiliger moeten zijn dan de paus en met onze wetgeving moeten voorlopen op Europa. Maar ik vind ook niet dat een regering moet zwichten voor de druk van miljardair Ecclestone. Als de man een echte raceliefhebber was, kwam de F1 naar hier: Francorchamps is een van de mooiste circuits ter wereld. In andere landen, waar dat verbod ook al in voegen is, kunnen Schumacher en de zijnen trouwens wel hun kunstjes vertonen.
Neen, geef mij maar het debat rond de nieuwe drugswet. Volgens de groenen gedoogt die meer dan de huidige. Volgens de VLD is diezelfde wet strenger. En de CD & V vindt dat de regering ons rook voor de ogen blaast: zij zeggen dat er met de nieuwe wet niets verandert aan de praktijk. Een wet, drie interpretaties... 't is maar hoe je het aan de achterban verkoopt. En straks maar weer klagen dat justitie niet rechtvaardig vonnist, of dat de politie haar prioriteiten niet juist heeft.
Als roker ben ik zo zoetjesaan gewoon op de rand van de criminaliteit te leven. In elke kroeg is er tegenwoordig een niet rokerszone. U herkent ze makkelijk: het zijn de lege tafeltjes. Als ik zin heb om te zitten, en er is nergens anders plaats, zet ik mij daar neer. Als ik dan zin heb in een sigaret, steek ik ze ook daar op. De lege tafeltjes naast mij hebben nog nooit geklaagd over hinder. Maar ik weet wel dat ik op dat moment in overtreding ben en een fikse boete riskeer.
Voor smoorders wordt er met de nieuwe wet een rookgordijn opgetrokken. Je mag wel privé gebruiken, maar je ziet beter maar dat er geen minderjarigen in de buurt zijn. Zelfs niet op een andere verdieping! Je zal op je appartementje maar 's een jointje willen opsteken en eerst alle buren even bellen om te horen of zij daar niet een minderjarige hebben rondlopen. En dan is er nog de hoeveelheid: vroeger was je een dealer als je met meer dan 50 gram cannabis op zak liep. Nu word je nog enkel met 'een uiterst geringe hoeveelheid' als gebruiker bestempeld. Duidelijkheid troef... Wat was de ontwerper van die tekst door zijn neus aan het jagen toen hij die regels bij mekaar pende?
Vast staat alleszins dat groen, blauw en rood maar 's beter de vredespijp zouden opsteken, wilen ze hun termijn nog uitzingen. Ik overweeg ondertussen ernstig om maar 's over te stappen naar sigaren: tegen de huidige sigarettenprijzen kunnen er wel een paar Havanna's per week af, dacht ik zo. Bezorgt u mij ondertussen het nummer van Lewinsky?
Mag ik aan u voorstellen: Miyamoto Musashi. Musashi is in Japan en ver daarbuiten een legende. Hij waste zich naar verluidt nooit. Zijn haar heeft nooit ofte nimmer een kam van dichtbij gezien. Maar ondanks de ongetwijfeld onvergelijkbare lijfgeur die een en ander met zich meebrengt, waren het niet de badgewoonten van Musashi die hem tot een legende maakten.
Musashi was handig met het zwaard. Op zijn dertiende won hij zijn eerste duel. Slachtoffer van dienst was een bekwaam Samurai van de Shinto school. Musashi zou tot zijn negenenwintigste tevergeefs naar een sterkere tegenstander zoeken. Hij had tegen die tijd al meer dan zestig duels in zijn voordeel beslist. Geen enkel gevecht verloren: genoeg om in zestien- en zeventiende eeuws Japan als de beste zwaardvechter ooit beschouwd te worden. Tot op heden geniet Musashi die status.
U kan het gek vinden, maar dat stoorde Musashi danig. Hij besefte dat hij talent had, maar hij kende de methode achter zijn overwinningen niet. Het gebeurde gewoon. Daarom besloot hij zich toe te leggen op de studie van die methode, hij noemde het De Strategie. Hij liet de duels voor wat ze waren en bestudeerde sinds zijn dertigste van 's morgens tot 's avonds De Strategie. Naar eigen zeggen begon hij rond zijn vijftigste te beseffen wat de Weg van de Strategie inhield.
Op zijn zestigste trok hij zich terug in een grot -- de geur hangt er nu waarschijnlijk nog -- en schreef een klein boekje: Go Rin No Sho ofte Een Boek van Vijf Ringen, waarin hij zijn inzichten over De Strategie neerschreef. Het wonderlijke aan dit boekje is dat het bepaald meer is dan een praktische handleiding voor zwaardvechten.
Onder het motto paarlen voor de zwijnen vindt de {druppels} lezer vanaf vandaag bij elk bezoek een random stukje uit het boek. Het hoeft niet elke dag champagne te zijn alhier.
Of ik mee wilde gaan kijken naar de KV, vroeg een vriend. De Malinwa tegen Anderlecht. Dat ik wel wilde, al verwachtte ik een afslachting. De Malinwa is ongeveer op hetzelfde ogenblik failliet gegaan als het bedrijf waar ik werkte en speelt het seizoen uit met een nauwelijks veredelde juniorenploeg.
Ik ken geen van onze elf spelers die met dunne beentjes het veld opdraven. Tussen de vedetten van Anderlecht herken ik Mornar, Baseggio, Vanderhaeghe, De Boeck, Crasson. "Halve wereldbeker op het WK," zegt iemand naast mij en hij wijst Seol aan. Maar hier, in het supportersvak, is niemand onder de indruk. Zij zingen. Whatever it will be... we are the yellow-red army! Ik voel me een soldaat tussen de soldaten en moet lachen om het idee.
Vanaf het eerste fluitsignaal is het klasseverschil duidelijk. Anderlecht splijt met twee-drie passen het veld open terwijl de bal bij KV Mechelen niet wil rollen. Maar de onzen vechten voor elke meter. Gooien hun lijf met ware doodsverachting voor elk schot en laten af en toe zelfs een flits van talent zien. De supporters krijgen er geen genoeg van en luidkeels stuwen wij onze troepen naar voren. Anderlecht komt twintig minuten onder druk te staan: zij zijn met elf en wij met twaalf.
Paars-wit scoort uiteindelijk toch net voor de rust, maar zij leggen ons het zwijgen niet op. Malinwa 'till I die: er zijn er die het menen.
De eerste 45 minuten zijn moordend geweest, ik verwacht een matte tweede helft. Ik krijg ongelijk: Malinwa gaat hard op zoek naar de gelijkmaker. Al kost dat kaarten: wij fluiten de scheids dan wel uit. Al kost het hun ledematen: wij zingen dan een heldenlied. Scanderen "dikkenekken" naar de Anderlechtpionnen. Jouwen De Bilde uit vanaf zijn eerste balcontact.
In de laatste minuut krijgen wij een corner mee. Onze keeper mee naar voor, en het stadion in vuur en vlam. De laatste kans op het mirakel! "... yellow-red army...". Deze ploeg telt nu dertien man. De bal valt en botst. Botst verkeerd en belandt bij Seol die is blijven hangen op de middenstip. Hij prikt de 2 - 0 op het bord. De scheidsrechter fluit af. Malinwa heeft verloren van een cynisch Anderlecht.
De paars-wit supporters zwijgen wanneer hun spelers met gebogen hoofden het veld verlaten. De onzen worden toegejuicht alsof ze de Champions League finale hebben gewonnen. Mooi voetbal heb ik niet gezien. Wel een fantastische wedstrijd meegemaakt.
Faithfully.
Zwijgen is goud? Fuck it big time; als ik dat geloofde voerde ik geen weblog. Los daarvan is niets zeggen vanuit strategisch - diplomatisch - sociaal - egocentrisch - economisch - geopolitiek oogpunt op dit ogenblik wel even wenselijk ten huize {druppels}.
Daarom: ontzie ons voor een paar dagen. Na dit weekend verblijden wij u als vanouds met stukjes die niet zullen nalaten de glimlach op uw lippen te toveren of de frons in uw voorhoofd te verdiepen.
Màrquez doet het voortdurend sinds zijn Nobelprijs. Claus doet het af en toe in loze verwachting van zijn Nobelprijs. En Boontje deed het nog voorbij de illusie van de Nobelprijs. En nu doet zelfs logfenomeen Mike het, zonder aanspraak te kunnen maken op wat voor prijs dan ook!
Maar ik vertik het. Geen geheid woord erover. Heiligschennis! Het laatste vijgeblad.
Kijk, wat mij betreft: alles moet kunnen mogen. Voor mijn part schrijft u over uw dwangmatige obsessie met hoogzwangere vrouwen die op het toilet zitten. Post u een stukje over de braakselresten die u op uw hoofdkussen aantrof deze ochtend. Of zingt u daarentegen de lofzang van uw homerische daden tussen de lakens met een Playboy model. Of drie. U schrijft maar! Wat u ook maar belieft! Alles mag.
Maar u heeft het niet over het L-woord!
Besef: elke keer u het L-woord zegt of schrijft, doet u af aan de kracht en de heerlijkheid ervan. U bent dan de papa in het meligere Amerikaanse feuilleton. Papa vertrekt daar steevast naar het werk en gaat nog even langs de slaapkamers van zijn schattige kindertjes. Hij aait hen over de bol en zegt dan dat hij hun L-woordt. En dan worden die kindertjes geheid en in close-up wakker met de allerbetoverendste glimlach en ze antwoorden dan zachtjes dat ze hem ook wel L-woorden, die paps van hun. Dat is dan het moment waarop ik de aandrang voel om de vinger in de keel steken.
Laten we 't daarom op een akkoordje gooien: of u wint de Nobelprijs voor literatuur of u zweert plechtig het publiek gebruik van het woord af. Goed? Dan beschouwen we dat vanaf nu als afgesproken. U heeft nog wel andere duivels te geselen dacht ik zo.
We hadden al Big Brother gehad: u weet wel, een hoopje nobody's zitten in een zetel, roken aan de lopende band en zeuren wat tegen mekaar aan. Okkasioneel wordt er gemasturbeerd of bespringt een bewoner van Het Huis een andere bewoner van Het Huis, zo wordt mij verteld. Ik heb alleen het roken en het zeuren gezien. In TV-land is zoiets een hit.
Een ander fenomeen zijn de Pfaffs. Daar mag ik wél graag naar kijken als ik de kans heb. Jean-Marie en Sam Gooris werken regelmatig op mijn lachspieren, vooral op de ogenblikken dat dat niet hun bedoeling is. Jean-Marie tikt met zijn rechtervoet de doelpaal aan en schreeuwt het zowat uit van de pijn: "Dat is ne volle picket godverdomme!" Of Sammeke gaat zijn hond terugbrengen naar de man van wie hij hem gekocht heeft, want "dat beest schijt het kot hier onder." En keert met de staart tussen de poten terug, Sammeke dus, niet de hond. Want met hem, de hond dus, niet Sammeke, is er niks mis. Noem het gerust een afwijking, maar daar kan ik mij erg vrolijk om maken.
Maar het hoogtepunt van de hedendaagse TV tot dusver is ongetwijfeld Idool. Een uur lang ben je als kijker getuige van een hoop absolute non-talenten die zich komen aanbieden voor de jury. En voor een miljoen kijkers. Op een enkele uitzondering na zijn de kandidaten niet eens in staat een geluid te produceren dat op zingen gelijkt. Sommigen moeten de tekst nog lezen terwijl zij hun nummertje opvoeren. En wanneer zij niet weerhouden worden volgen de traantjes, of erger nog: de verontwaardiging. "Dat is dan uw mening, ik weet dat ik het kan en ze zeggen mij allemaal dat ik talent heb!" Vlam! Deur dicht.
Het doet je afvragen wie ze en allemaal zijn. Klasgenootjes met een slecht karakter die hen zeggen: "Hey, jij moet meedoen met Idool! Met jouw talent!" En die het dan achter de hoek staan uit te proesten: "Stel je voor dat zij écht meedoet!"
En ik kan mij niet ontdoen van de vraag waar de ouders van zo'n kind zijn wanneer die aankondigt dat ze gaat zingen op de TV. Of de vrienden. Want geef toe: een echte vriend of een naast familielid slaat dat idee desnoods uit het hoofd van zo'n kandidaat Idool.
Maar vooral vraag ik me echt af wat nu die aantrekkingskracht van op TV komen is. Rijk worden de meesten niet van dit soort programma's. Bij mijn weten verbetert het op geen enkele manier hun seksleven. Wijzer worden ze er ook al niet van, getuige de doorsnee BV. Blijft nog over dat ze Even Beroemd zijn. Maar of het nu zo leuk is wanneer je op straat wordt herkend met "Hey, was jij dat die al halverwege je nummer mocht stoppen van de jury?" Of: "Zeg Sam, gij riekt precies naar de hondenstront!"
Gelukkig weet ik dankzij onze Idolen wel weer zeker dat ook anno 2003 mijn TV niet aan de kabel zal hangen. Want Morse komt nog altijd netjes via de antenne binnen.
"Du bißt eine Eule," zei hij aan de oevers van de Donau. Het was drie uur 's nachts en ik wilde uit. We hadden pool gespeeld en we waren gaan drinken. Waren dan in een pizzeria beland waar ze Hoegaarden schonken en waar foto's hingen van Stalin en Lenin met grappige tekstbalonnetjes. Prikkeldraad tussen de tafels en rode sterren op de papieren tafelleggers.
Het was drie uur geworden en nu wilde ik écht uit. Iets waar gedanst werd, of waar tenminste vrouwen waren. "Budapest is gesloten om drie uur," lachte hij. Ook op vrijdag of zaterdag. "Niet voor nachtuilen."
Het is nooit meer echt goed gekomen tussen Budapest en mij.
Jaren later zou ik rustiger worden en minder vaak uitgaan. Een vrouw zou de volgende dag ook nog wel voorhanden zijn en de hipste pizzeria van de stad hoefde niet meer zonodig. Nu speelt Chet Baker op de achtergrond beheerst de ziel uit zijn lijf. De enige parasietgeluiden komen van mijn toetsenbord en van een zeldzame vrachtwagen.
Dit is het uur waarop geen geluid verloren gaat. Geen gedachte onbevat voorbijvliegt. Dit is het uur waarin wat geen licht nodig heeft aan mijn ogen onttrokken is. 's Nachts is er rust.
En het is zonde om die te missen door eroverheen te slapen.
Om maar even te zeggen dat {druppels} dankzij deze dame de Veronica gids heeft gehaald. Een scan van de volledige pagina is ook beschikbaar.
Welkom aan de Veronica kijkers dus -- en volgens de teller zijn er dat toch wel een paar. Vindt u genoeg beeldjes alhier?
Daarnaast wordt dit weblog ook even vermeld in een artikel van Internetjournalistiek.be. Kwa egoboost kunnen we dus weer een weekje voort: bedankt voor uw aandacht zou ik zo zeggen.
Meneer Colruyt is gisteren door Trends uitgeroepen tot Manager van het jaar 2002. Reporter ter plaatse voor de VRT was -- hoe kan het ook anders? -- Vlaanderen's beursgoeroe Paul D'Hoore. Paultje de Beurskabouter voor de vrienden. Duidelijk in zijn element tussen al die beursgenoteerde aanwezigen, viel hij in zijn eigen onvergelijkbare stijl maar meteen met de deur in huis.
— Meneer Colruyt, u bent manager van het jaar geworden. Proficicat, maar beseft u welke vloek u over u haalt? U weet dat twee van de vorige laureaten vorig jaar zijn gestorven? Dat uw vader, ook laureaat geweest, ook al onder de zoden ligt? Dat Lernout en Hauspie failliet zijn gegaan luttele tijd na het ontvangen van de prijs?
Zelfs Maurice De Wilde zou nog ervoor gepast hebben om zo'n vraag te stellen. Al was het de zoon geweest van de Führer zelf, hij had het niet gedaan. Paul draait daar zijn hand niet voor om. Nog een geluk dat zo'n manager van het jaar wel het een en ander gewend is. U en ik zouden daar en toen met rode oogjes afgedropen zijn en publiekelijk afstand gedaan hebben van de prijs. Of wij hadden Paultje buiten beeld ritueel ontmand.
Een manager van het jaar daarentegen blijft immer minzaam glimlachen, want hij beseft dat hij de dag daarop de dalers van de Bel 20 zal aanvoeren als hij Paul ook maar een strobreed in de weg legt. Al moet Paultje daarvoor zelf het beursoverzicht in het laatavondjournaal manipuleren. Of erger nog: zijn persoonlijke voorraad Colruyt aandelen liquideren! Neen, lachen met Paultje doe je niet ongestraft in de Monde de la Haute Finance.
Ooit een verborgen opname gezien in een satirisch programma: Paultje zat in de studio met Andrea Croonenberghs, en zij zouden live gaan zodra het klokslag twaalf uur nieuwjaar werd. De camera liep al even van tevoren, maar dat werd toen uiteraard niet uitgezonden. Die twee minuten voor de uitzending hebben die twee, nochtans op luttele momenten van de jaarwende, geen woord gewisseld. Daar werd in het satirisch programma bijzonder hard om gelachen. Erg eigenlijk, want Paul had toen zware zorgen: de vrije val van de Nikkei in Tokyo leek niet te stoppen op de minuut die hij voorspeld had en hij moest zijn agent op de vloer van Wall Street ontslaan. De onverlaat had al dertig seconden voor de afsluiting van de beurs getoast op het nieuwe jaar!
Na de nieuwjaarsuitzending, wanneer de camera's niet meer draaiden, heeft Paultje Andrea ruw en in al haar openingen genomen. U kan ervan op aan, Ben Crabbé gaat sindsdien gebukt onder gigantische complexen. Nu nog: begin tegen Andrea over de Lange Termijnrente, en zij wordt wild extatisch. Fluister zachtjes Dow Jones en zij komt intens en verschillende malen na mekaar tot fenomenale orgasmes.
Daarom mijn advies aan alle mannen: altijd onmiddellijk wegzappen wanneer Paultje in beeld komt en de partner in de buurt is. Voor u 't weet hebben ze 't Andrea syndroom te pakken, hij kàn het vanop afstand. En u weet wat ze van kabouters zeggen waar het op de proporties van hun edele delen aankomt: tot tegen de grond alstublieft!
Nieuwe politiek is niets anders dan de oude gebakken lucht. Wanneer iemand vroeger een idee had, sliep hij daar een nachtje over. Om te kijken of het de dag erop nog steeds een goed idee leek. Dan legde hij dat voor aan experts, liet hij het idee onderzoeken op de haalbaarheid. Keek hij binnen zijn regering of hij daar een meerderheid voor vond en stelde het dan voor aan het publiek.
Een nieuw politicus daarentegen roept de verzamelde pers bij mekaar wanneer hij bij zichzelf enige hersenaktiviteit constateert. Een nieuw hoogtepunt in de eindeloze reeks marginale hersenspinsels is het laatste voorstel van Johan Malcorps.
Senator Malcorps wil de objectieve verantwoordelijkheid invoeren voor de automobilist. Objectief heet dan: als je als chauffeur een kind aanrijdt van minder dan 14 jaar, ben je hoedanook in fout. Ook als je niet gedronken hebt, dertig rijdt, gewacht hebt op het groene licht, gestopt bent aan het zebrapad. Je bent in fout, en de rechter zal oordelen welke straf hij daar aanhangt.
Aanleiding van het voorstel was het fameuze Gasmeterlaan ongeval in Gent. U weet wel: een man met een zwarte BMW rijdt honderd en tien in zone vijftig, ramt daar twee overstekende kinderen en pleegt vluchtmisdrijf. De twee meisjes zijn op slag dood en de rechter veroordeelt de man tot een jaar voorwaardelijk en een geldboete van 1000 €. De kinderen waren ook in fout, aldus de rechter, want zij hadden het gevaar moeten inschatten.
Nu is die uitspraak hallucinant onrechtvaardig. En het feit dat die rechter zo'n uitspraak kan doen, toont aan dat er wat schort aan de wet. Wetenschappers zijn het erover eens dat een kind tot veertien jaar de snelheid van een naderende auto significant slechter inschat dan een volwassene. Hetgeen de uitspraak van de rechter nog groffer maakt. Maar het voorstel Malcorps doet kwa debiliteit niet onder voor de uitspraak van de rechter.
Want trekken we de redenering van de groene senator even door naar een Assisenzaak. Onvrijwillige doodslag wordt volgens hetzelfde principe dan meteen moord. En de beklaagde is dan automatisch schuldig. De rechter mag dan nog wel kiezen welke de strafmaat wordt. Fraaie justitie toch?
En kom mij nu niet vertellen dat over dat voorstel wel degelijk nagdacht is. Want wie dat voor zichzelf doet, valt over de contradictie. Meneer Malcorps wraakt het vonnis van de rechter, hoewel dat wettelijk juist is. Maar in zijn eigen wetsvoorstel legt de senator het oordeel weer bij de rechter. "Want de chauffeur kan in bepaalde omstandigheden een ongeval met een kind echt niet voorzien," geeft hij toe. "Toch is de automobilist dan nog steeds verantwoordelijk. Maar het is dan aan de rechter om hem niet te straffen," aldus Malcorps.
Een strafmaat op het lanceren van zwakzinnige wetsvoorstellen, daar breek ik graag een lans voor.
Juicht, beste kandidaat werkgever. Want dit stukje is er voor u! Voor u en voor niemand anders. Sinds u interesse betoont in dit log, dien ik toch een aantal kanttekeningen te plaatsen. Met uw goedvinden uiteraard, dat spreekt.
U dient te beseffen, beste en hooggeachte heer of vrouw, dat op dit log al wel eens een loopje met de waarheid genomen wordt. Wanneer u bijvoorbeeld leest over seksuele uitspattingen, buitensporig geweld, of ook nog over overmatig alcoholverbruik, dient u dat met enige reserve te lezen. Want de werkelijkheid staat in schril contrast met hetgeen ik alhier doe uitschijnen.
In het echte leven ben ik namelijk de beminnelijkheid zelve. De ideale schoonzoon, dat typeert mij misschien nog het best. Steeds op de hoede om niet de eerbaarheid te schenden van uw dochter onthoud ik mij ten allen tijde van enige affectieve daad die verder gaat dan de wandeling in het park op een zondagnamiddag. Een arm rond haar schouder is de meest ongebreidelde losbandigheid die ik mijzelf dan toesta. En een diep gesprek vervult mij dan met meer warmte dan de oppervlakkige geslachtsdaad waaraan sommige van mijn kennissen zich bezondigen. Een gesprek dat plaatsvindt boven het verfrissende aroma van een kop muntthee. Want hoestsiroop is de enige vorm van alcohol die ik tot mij neem.
Waarom dan dat imago opghangen, vraagt u zich natuurlijk af. Wel, eigenlijk is dat de schuld van mijn bezoekers. Sex, drugs and rock 'n roll, voor minder geven zij geen thuis. Zieke geesten zijn het! Een stelletje geperverteerden dat nog niet komt opdagen voor minder dan een gangbang of een gewelddaad waar afgescheurde ledematen bij komen kijken. En het liefst nog lezen zij een combinatie van die twee.
Vandaar dus. In geval van twijfel denkt u maar het tegenovergestelde van wat er geschreven staat.
Recente reacties