Of ik mee wilde gaan kijken naar de KV, vroeg een vriend. De Malinwa tegen Anderlecht. Dat ik wel wilde, al verwachtte ik een afslachting. De Malinwa is ongeveer op hetzelfde ogenblik failliet gegaan als het bedrijf waar ik werkte en speelt het seizoen uit met een nauwelijks veredelde juniorenploeg.
Ik ken geen van onze elf spelers die met dunne beentjes het veld opdraven. Tussen de vedetten van Anderlecht herken ik Mornar, Baseggio, Vanderhaeghe, De Boeck, Crasson. "Halve wereldbeker op het WK," zegt iemand naast mij en hij wijst Seol aan. Maar hier, in het supportersvak, is niemand onder de indruk. Zij zingen. Whatever it will be... we are the yellow-red army! Ik voel me een soldaat tussen de soldaten en moet lachen om het idee.
Vanaf het eerste fluitsignaal is het klasseverschil duidelijk. Anderlecht splijt met twee-drie passen het veld open terwijl de bal bij KV Mechelen niet wil rollen. Maar de onzen vechten voor elke meter. Gooien hun lijf met ware doodsverachting voor elk schot en laten af en toe zelfs een flits van talent zien. De supporters krijgen er geen genoeg van en luidkeels stuwen wij onze troepen naar voren. Anderlecht komt twintig minuten onder druk te staan: zij zijn met elf en wij met twaalf.
Paars-wit scoort uiteindelijk toch net voor de rust, maar zij leggen ons het zwijgen niet op. Malinwa 'till I die: er zijn er die het menen.
De eerste 45 minuten zijn moordend geweest, ik verwacht een matte tweede helft. Ik krijg ongelijk: Malinwa gaat hard op zoek naar de gelijkmaker. Al kost dat kaarten: wij fluiten de scheids dan wel uit. Al kost het hun ledematen: wij zingen dan een heldenlied. Scanderen "dikkenekken" naar de Anderlechtpionnen. Jouwen De Bilde uit vanaf zijn eerste balcontact.
In de laatste minuut krijgen wij een corner mee. Onze keeper mee naar voor, en het stadion in vuur en vlam. De laatste kans op het mirakel! "... yellow-red army...". Deze ploeg telt nu dertien man. De bal valt en botst. Botst verkeerd en belandt bij Seol die is blijven hangen op de middenstip. Hij prikt de 2 - 0 op het bord. De scheidsrechter fluit af. Malinwa heeft verloren van een cynisch Anderlecht.
De paars-wit supporters zwijgen wanneer hun spelers met gebogen hoofden het veld verlaten. De onzen worden toegejuicht alsof ze de Champions League finale hebben gewonnen. Mooi voetbal heb ik niet gezien. Wel een fantastische wedstrijd meegemaakt.
Faithfully.
Zoals jij het beschrijft vind *ik* het zelfs een goede wedstrijd. En ik geef niet eens iets om voetbal!
Het ging toch over waterpolo???
Hoe is het mogelijk dat Mechelen nog steeds geld nodig heeft. Met de media-aandacht en het ultrapositieve imago van de laatste weken moet dit toch DE ultieme investering zijn wat sponsoring betreft!
De grote firma die nu zijn logo op de geel-rode shirtjes zet zal nog net niet beschouwd worden als redder van het vaderland...
Moest ik het geld hebben, ik liet ze spelen met 'vriendelijk aangeboden door Bart Vandamme' op hun truitjes...
ik was erbij op die bewuste dag, het wedstrijd verslag klopt perfect.
En misschien was het niet de mooiste wedstrijd van ons allerliefste KaVee. Qua sfeer kon hij wel tellen, zeker toen onze keeper Habran naar voren werd gestuwd door het Yellow-Reds Army en de trainer, zalig moment. Daar gaan we nog lang kunnen over praten.
Leve de Malinwa
Leve KaVee Mechelen
Ge hebt gelijk,
op de trainersbabbel op de site van KVM, heeft de trainer van kv oostende ook gezegd dat de loyale aanhang van kv, bijna altijd proberen om de bal in de netten te roepen.
YRKVM is en blijft de ploeg me de beste supporters, en zeker op verplaatsing!!
grtz jenthe
jah da is wel machtig en leuk vo da te hore!kben zelf nu ook al een 3 jaar voor kv kben 11 jaar ik gen zien enal
kem een paar dinges de Malinwa is gwn te goe!ze moeste in 1ste klasse blijve!!!.....ma ze zen trug onderweg:d!