februari 2003 Archieven

Jahaa, dat heeft heer Verbal ons weer fijntjes geflikt: nog twee trofeeën erbij in de kast! Willen de andere bekroningen een beetje opschuiven aub?

Het is niet dat ik niet graag werk. Echt niet. Het leeuwedeel van de tijd dat ik werkloos was, heb ik achter de PC doorgebracht. Ik maakte ontwerpjes zonder dat er een klant voor was. Typte bijna dagelijks een paar regeltjes code bij mekaar en bouwde losse paginaatjes. Surfte meer dan ooit tevoren en las regelmatig een beetje bij.
Noemt u mij gerust een freak.

Maar het vervelende aan gaan werken dat je zo weinig aan werken toekomt. Bij werken komen meetings kijken. En briefings. En de-breefings. Moet je alles laten liggen wanneer je toe bent aan een sigaret, want dat kan niet achter de computer. Of word je onderbroken waneer een collega toe is aan een vraag of andere mededeling. Verlies je een eeuwigheid door uit te leggen wat je aan het doen bent aan rondzwermende middle-managers.

Op de werkvloer wordt ook vaak minder kwaliteit afgeleverd dan daarbuiten. Want buiten de werkvloer wordt er passioneel gecreëerd. Daarbinnen omdat huizen dienen afbetaald. Ik ken websites die budgetten van meer dan een miljoen € hebben opgebrand. Sommige van die websites scoren kwa bezoekers magerder dan een populair weblog. Andere zijn eenvoudig opgedoekt. En ik ben er vrij gerust in dat dit niet alleen voor websites opgaat.

En dan denk ik wel 's: als we nu gewoon de werkloosheidsuitkering optrekken. En dan geen halve maatregelen, maar dubbele. Gegarandeerd dubbele uitkering van nu, geïndexeerd en al. Wie dan geen zin meer heeft om te gaan werken, hoeft het echt niet meer. Middle-management verdwijnt binnen geen tijd! Afgelopen met pesterijen op het werk. Geen burn out meer. Geen krampachtige paniek meer wanneer je de baas eigenlijk moet zeggen dat zijn zelfuitgeroepen briljant idee zo zinvol is als onderwaterparaplu's.

Kwa maatschappelijke gevolgen daalt de criminaliteit zienderogen. Evident want de mensen hébben meer en zijn minder gestresseerd. Minder politie nodig, minder gevangenissen, minder gerechterlijk apparaat. Ambtenarij wordt efficiënt, want tot een vijfde herleid wanneer we alleen overhouden wie er zin in heeft. Blije gezichten aan de loketten van het postkantoor! De belasting op het milieu van al het woon-werkverkeer vermindert zienderogen. U zal nog zien: mijn plan betaalt zichzelf terug.

De rest gaat nog werken uit de liefde voor het vak. Met beter werk als resultaat. Mij herkent u dan aan het deuntje dat ik elke ochtend fluit wanneer ik in de wagen stap.

Hoog in een toren van glas en beton kijk ik uit op een zwarte wijk met een mooie naam in Brussel. De hoogte maakt van auto's matchboxjes, van mensen een menigte. Over de gevel van een groot gebouw is een reusachtig doek gespannen. Met veel kleuren en twee paar lange vrouwenbenen. De lucht is te blauw om waar te zijn door dit raam.

"No e vero", bezweert een getaande man van negentig kilo en vijfenvijftig jaar zijn jongere compaan in de lift. Alletwee in zwart pak met das én zonnebril. De Godfather en ik suizen naar beneden tegen meer dan een verdiep per seconde. Voor hem is er de buitendeur, mij wacht een task request. Hij gaat de blauwe lucht en de lange vrouwenbenen tegemoet.

Ik blijf in de lift staan, ga terug naar de etage met het blauwe raam. Daar zie ik hem niemand worden in de menigte tussen de speelgoedautootjes: mijn kleine wraak. Dan ga ik terug aan de slag.

Jackson Browne

I've been waiting for something to happen
For a week or a month or a year
With the blood in the ink of the headlines
And the sound of the crowd in my ear
You might ask what it takes to remember
When you know that you've seen it before
Where a government lies to a people
And a country is drifting to war

And there's a shadow on the faces
Of the men who send the guns
To the wars that are fought in places
Where their business interest runs

On the radio talk shows and the T.V.
You hear one thing again and again
How the U.S.A. stands for freedom
And we come to the aid of a friend
But who are the ones that we call our friends--
These governments killing their own?
Or the people who finally can't take any more
And they pick up a gun or a brick or a stone
There are lives in the balance
There are people under fire
There are children at the cannons
And there is blood on the wire

There's a shadow on the faces
Of the men who fan the flames
Of the wars that are fought in places
Where we can't even say the names

They sell us the President the same way
They sell us our clothes and our cars
They sell us every thing from youth to religion
The same time they sell us our wars
I want to know who the men in the shadows are
I want to hear somebody asking them why
They can be counted on to tell us who our enemies are
But they're never the ones to fight or to die
And there are lives in the balance
There are people under fire
There are children at the cannons
And there is blood on the wire

(c) 1986 SWALLOW TURN MUSIC, ASCAP

Timing is alles in het leven. Vandaar dat de Golfoorlog, the Sequel (critici zeggen nu al: slechter dan de eerste) pas na het weekend in première gaat. Want ook soldaten en wereldleiders vieren morgen Valentijn.

«Haaaa, Frédéric... mijn jong... hoe gaat. Het ermee?»
«Ca va Stevie. Vrouw en kinderen gelukkig en hond gezond, daar is een mens dezer dagen al lang content mee he.»
«Ik wist. Niet dat gij kinderen had?»
«'t Is daarom tiens: de ongeborenen van nu zijn binnen twintig jaar de gelukkigsten van allemaal. Let op mijn woorden! Maar waarvoor ik bel... »
«Gij gaat toch niet opnieuw... beginnen zagen over. De snelheidsbeperkingen zeker?»
«Begin er dan zelf niet over he! Ge moogt trouwens een paar boetekes arrangeren in dat verband, maar soit. Neen, ik bel voor de Dutchbloggies.»
«De. Wat?»
«Gotver Steve, hoe krijg ik dat uitgelegd... Ge kent het Internet he? Dat netwerk?»
«Ah? Mensensmokkel? Of wach nee. Diamant? Mijn kabinet raadplegen dan. Wil ge het af. Schaffen? Kan. Geregel worden.»
«Steve! Ge blijft met uw fikken van het Internet af! Ge hebt de gewone snelweg al naar de kloten gedaan, laat de electronische nu maar voor wat hij is. Nee, kijk: ik ben genomineerd voor iets dat ik met mijn computer doe en zo, maar ik wil nu weten hoe ge zo rap mogelijk zoveel mogelijk stemmen binnenhaalt. En sinds gij naast notoire café- en vrouwenloper ook de populairste politicus van Vlaanderen zijt, dacht ik u 's te vragen hoe gij dat flikt.»
«Ah, maar da is simpel he mijne vriend: al mijn ex. Vrouwen. Stemmen op mij. En dan ook nog eens de klanten van mijn café van vroeger die ne poef hadden staan. 't Is of betalen of op mij stemmen. Ziet ge?»
« [slaakt diepe zucht en haakt in] ... »

U kan wél stunten in plaats van stuntelen. Druppels is namelijk genomineerd voor een DutchBloggie Award, die voor de Mooiste lay-out. Als u het daarmee eens bent, mag u dat daar dus even gaan zeggen.

Had u nog tegoed van mij. Bij deze.

Om vier uur 's nachts stond hij dan op. Gooide zijn zijden pyama in een hoekje en trok zijn wollen Damart ondergoed — onderbroek met pijpen tot aan de knieën — aan. Dikke wollen trui die prikte aan de binnenkant van zijn hals en een jeans erboven. Op zijn sloffen ging hij de trap af, knipoogde nog even naar zijn vrouw, die zoals gewoonlijk niet wakker was geworden.

De timer had zijn werk gedaan: het aroma van de koffie kwam hem al op de gang tegemoet. Hij at zijn boterhammen rechtopstaand.

Pas op de ring rond Brussel hoorde hij de tune van de nachtradio voor het eerst: hij glimlachte erbij. Om drie na zes verliet hij de autosnelweg aan Neufchâteau en om klokslag zeven uur stond hij aan de slagboom van het bosweggetje.

Hij pakte zijn donkergroene parka uit de koffer van de Range. Daarover gespte hij de jachtriem. Eerbiedig ritste hij het lederen etui open. Nam de zwartglimmende M98 Mauser eruit en schroefde er de zoeker op. Klaar voor wat komen zou.

De zon stond al hoog toen hij terug bij de plek was waar hij de zondag daarvoor de verse sporen van een hert had gevonden — een groot hert leidde hij af uit de tekening van de hoef. Al snel vond hij nieuwe sporen, nog geen dag oud. Het weerbericht had hem niet voorgelogen over de windrichting. Zijn hart bonsde tot in zijn keel: het hert kon niet veraf zijn, hij beeldde zich in dat hij het kon ruiken.

Een kwartier later lag hij verscholen achter een struik met zijn prooi in het vizier. Hij bewonderde de spieren van het dier dat zijn gewei schuurde tegen een boom. Langzaam legde hij zijn wijsvinger om de trekker. Hij wachtte af tot het dier even zijn richting uitkeek. Het dacht het even te zien verstijven toen hij de trekker overhaalde: perfect schot!
Seconden daarna begon het hert onverstoord te grazen. Nog even bewonderde hij de elegante tred van het beest en kroop toen voorzichtig achteruit uit zijn beschutting.

Teruggekomen bij de wagen, legde hij de nimmer geladen Mauser terug in het etui en reed gelukkig naar huis. De zondagsjager had een goede jacht gehad.

«U heeft natuurlijk volkomen gelijk, De Vries: de wereld gaat erop achteruit. Maar weet u ook waar 't aan ligt?»
«Ik heb er mijn mening over, ja. U visiteert ons niet voor halve antwoorden, toch?»
«God behoede mij!»
«Welaan dan, vergeet hem om te beginnen. God dus. Als er al een geweest zou zijn, ligt hij nu al een tijdje onder de zoden. God hebbe zijn ziel, maar u ziet daar ook de moeilijkheid. Daar ligt het probleem trouwens niet. Ook zonder zouden wij wel verder kunnen.»
«Werkelijk? Is er dan nog hoop voor ons?»
«Dat is weer een ander paar mouwen... maar laat me u eerst vertellen waar het probleem ligt. Stamina!»
«U bedoelt gewoon: uithoudingsvermogen?»
«Inderdaad, of ook: commitment, loyauteit. Ja zeggen en ja doen. De hele weg gaan, dat soort dingen... er is een schrijnend tekort aan.»
«Ik denk dat ik wel vat waar u 't over heeft. Maar of dat de reden is van ons verval?»
«Dat en niets anders. Je plant niet de ene dag een boom om er de volgende week beton over te gieten. Besluit niet de ene dag samen een kind te hebben om dan tijdens de zwangerschap uit mekaar te gaan. Ook vriendschappen voor een dag bestaan niet.»
«Is pakweg Irak dan ook een probleem van stamina?»
«Een schoolvoorbeeld! Denkt u maar aan de wapenleveringen van de VS aan Irak: de ene dag een bevriende natie, even later de verpersoonlijking van de duivel, al voeg ik hier meteen aan toe dat die ook niet bestaat.»
«En de huidige economische toestand? Hebben de bedrijfleiders ook last van slappe benen?»
«Aandeelhouders ten zeerste: dat moet u met mij eens zijn. Commitment en lange termijnvisie zijn scheldwoorden in de wandelgangen van Wall Street.»
«U heeft mij misschien wel overtuigd, De Vries. Maar wat doet u er zelf aan?»
«Ik sprak gisteren met een koppel, alletwee mijn generatie. Al meer dan tien jaar samen, en nog geen spatje verzuurd. Die straalden nog alletwee, na meer dan een decennium samen! Ik ga mijn stamina ook maar 's op de proef stellen op dat vlak. En ik voeg er maar meteen aan toe: tot op heden kost me dat niet eens echt moeite.»
«Gefeliciteerd, De Vries! Maar denkt u dat het gezien het klimaat op uw log wel opportuun is dergelijk nieuws werelds te maken?»
«Stamina kost een minimum aan moed, vrees ik. Loggen ook, maar dat is natuurlijk kinderspel vergeleken met dat andere voornemen.»

Alles is al eens gezegd: daar moeten we vanuit gaan. En erger nog: het meeste is vaak al beter verwoord dan u en ik het kunnen verzinnen. Zo stond ik enkele weken geleden nog even in mijn tuin naar de nachtelijke hemel te turen, en stelde tijdens het roken aldaar vast dat er iets fundamenteel fout zat met de baan van de sterren en de planeten. Tegen de tijd dat ik de sigaret uitdoofde was ik tot de voor de hand liggende conclusie gekomen dat er een tiende planeet in ons zonnestelsel moest zijn. 'Morgen een stukje over posten', dacht ik toen nog. En wat was er de volgende dag op het nieuws: de ontdekking van een nieuwe planeet binnen ons zonnestelsel!

Er dan een stukje aan wijden staat zo lullig dat ik er toen wijselijk van afzag. Maar goed, ik mocht er dan met geen woord over gerept hebben, die planeet hield mij toch nog bezig. Het toeval wil dat mij wat later het nieuws bereikte dat een Columbia vlucht gelanceerd was. Kort daarna leerde ik dat er twee vrouwen aan boord waren en berekende tijdens de koffie de deviantiefaktor die dat met zich meebrengt op het geplande traject: iedereen weet hoe moeizaam de relatie tussen vrouwen en kaartlezen verloopt.

Zonde van de tijd, zo bleek, want pas later leerde ik dat er ook een Israeliër aan boord was van de Columbia (het is algemeen geweten dat Amerikanen ten zeerste verschillen ten opzichte van andere aardbewoners wat betreft hun invloed op rakettenbewegingen). Een beetje verveeld tijdens een telefoonconversatie bracht ik ook deze invloed in rekening en kwam tot de vaststelling dat:

• als de nieuwe planeet een massa zou hebben die minstens vijftig keer die van de aarde en maximaal zeven en een halve keer die van Jupiter was
• en als een van de twee aanwezige vrouwen in de derde dag van haar maanstonden zou zijn
• en als de Israeliër tijdens de missie had gestemd op de Arbeiderspartij
• en als de GPS aan boord van de shuttle bovendien uitgerust was met een Intel processor met serienummer tussen AX-3512328 en AX-3512364

de vlucht onherroepelijk zou exploderen bij de landing op een hoogte van om en bij de 62100 meter...

Ik weet het natuurlijk ook: dit nieuws is u ondertussen reeds uitgebreid ter ore gekomen. Als excuus om dit stukje alsnog te plaatsten, wil ik toch even aanhalen dat moreel gezien ik en niemand anders aanspraak maak om de tiende planeet een naam te geven. Planeet Druppels heeft het spreekwoordelijke haar gescheeld. Grootmoedig laat ik de eer aan de wetenschappers die het voor mij wereldkundig maakten. In ruil vraag ik u enkel deze kleine buitensporigheid van mijn ego toe te staan.