Om vier uur 's nachts stond hij dan op. Gooide zijn zijden pyama in een hoekje en trok zijn wollen Damart ondergoed — onderbroek met pijpen tot aan de knieën — aan. Dikke wollen trui die prikte aan de binnenkant van zijn hals en een jeans erboven. Op zijn sloffen ging hij de trap af, knipoogde nog even naar zijn vrouw, die zoals gewoonlijk niet wakker was geworden.
De timer had zijn werk gedaan: het aroma van de koffie kwam hem al op de gang tegemoet. Hij at zijn boterhammen rechtopstaand.
Pas op de ring rond Brussel hoorde hij de tune van de nachtradio voor het eerst: hij glimlachte erbij. Om drie na zes verliet hij de autosnelweg aan Neufchâteau en om klokslag zeven uur stond hij aan de slagboom van het bosweggetje.
Hij pakte zijn donkergroene parka uit de koffer van de Range. Daarover gespte hij de jachtriem. Eerbiedig ritste hij het lederen etui open. Nam de zwartglimmende M98 Mauser eruit en schroefde er de zoeker op. Klaar voor wat komen zou.
De zon stond al hoog toen hij terug bij de plek was waar hij de zondag daarvoor de verse sporen van een hert had gevonden — een groot hert leidde hij af uit de tekening van de hoef. Al snel vond hij nieuwe sporen, nog geen dag oud. Het weerbericht had hem niet voorgelogen over de windrichting. Zijn hart bonsde tot in zijn keel: het hert kon niet veraf zijn, hij beeldde zich in dat hij het kon ruiken.
Een kwartier later lag hij verscholen achter een struik met zijn prooi in het vizier. Hij bewonderde de spieren van het dier dat zijn gewei schuurde tegen een boom. Langzaam legde hij zijn wijsvinger om de trekker. Hij wachtte af tot het dier even zijn richting uitkeek. Het dacht het even te zien verstijven toen hij de trekker overhaalde: perfect schot!
Seconden daarna begon het hert onverstoord te grazen. Nog even bewonderde hij de elegante tred van het beest en kroop toen voorzichtig achteruit uit zijn beschutting.
Teruggekomen bij de wagen, legde hij de nimmer geladen Mauser terug in het etui en reed gelukkig naar huis. De zondagsjager had een goede jacht gehad.
Da's een veel betere methode.
Overigens: die alinea van 'Seconden daarna..', lees die nog even, want het reeds grazend hert besluit daar volgens mij te gaan grazen. ;-)
Mooi ! Ik zoiets ook gelezen van bv. Baden Powell, of Ernest Hemingway. Ze gaan jagen, maar schieten niks, omdat ze het leven respecteren. Hemingway jaagt meestal wel "succesvol", maar ook daaruit spreekt een respect voor de natuur. Maar in de huidige tijd (onze tijd), in de westerse wereld, vind ik jagen onnodig en overbodig. En dan kan ik me perfect terugvinden in zo'n zondagsjager. Want dat jagersinstinct is er wel. Cool !
Er wordt wel degelijk geschoten, denk ik... Maar niet met kogels.
Naais pies of raaiting. Wel je 5e alinea es nalezen...de jager vindt het hert bijna 2 keer...
Zowel verbal jam als Vix blijken aandachtige lezers... zij hadden gelijk en de foutjes zijn met het schaamrood op de wangen verbeterd. Geen van jullie tweetjes geïnteresseerd in een job als eindredacteur?