maart 2003 Archieven

"Geachte heer DE VRIES,

Uw koelkast heeft zopas haar laatste frisse adem uitgeblazen. Zaterdag bent u van plan om eens naar hartelust te gaan winkelen. Volgende maand zegt uw dochter officieel vaarwel tegen haar vrijgezellenleven. En een weekje vakantie onder de zon, daar zou u ook geen neen tegen zeggen."

U begrijpt: met deze direct mailing — verzonden door mijn eigen bank nota bene — voel ik me als kinderloze ongetrouwde dertiger die een bloedhekel heeft aan winkelen (al helemaal op een zaterdag) en in het bezit van een perfect functionnerende koelkast natuurlijk bijzonder aangesproken.

Verwonderlijk hoeft dat natuurlijk niet te zijn: marketeers zijn een beetje would-be militairen. Achter elk marketingplan schuilt een heuse strategie, een doelgroep heet in het jargon algauw een target, bij een target dat bereikt wordt spreken we van een hit. Deze mailing is dan waarschijnlijk het equivalent van de raketten die op de markten in Bagdad en Kasjmir zijn gevallen: collateral damage.

De leegte die de man vervult is immens. Het toetsenbord trekt hem niet meer zo aan. Het scherm staat wit van verwijten.

Hij heeft het nog bijna elke dag geprobeerd, maar de stukjes tonen zich weerbarstig. Zij kronkelen net zo lang in vreemde bochten tot zij op het eind instorten onder hun eigen gewicht. Teveel ballast aan een pover geraamte. Zou dat het zijn? Geen output krijgen omdat er teveel input is?

Het zijn niet de tijden: dat weet hij wel zeker. Het wereldgebeuren is meer dan ooit een bron van ergernis, en ergernis heeft zich altijd een goede gids getoond. En hij is ook niet bang om zich te herhalen, want ook herhaling is een bondgenoot. Varieer op een deuntje en je krijgt een symfonie. Hier komt men immer terug om meer van hetzelfde, en dat is goed.

"Komt het nog terug?" vraagt hij zich vertwijfeld af.
"Misschien is er iets groots in aantocht? Is het Stilte Voor De Storm?"

Hij moet er zelf even om lachen en gaat onbezield om een kop koffie. Als was het om de leegte op te vullen. Het scherm is nu toch al iets minder wit en het toetsenbord heeft even genoegzaam gekreund onder de aanrakingen.

Vijf-een alstublieft! Ten huize {druppels} noteren wij vandaag — en dit voor het komende jaar — drie-een.

« ...whether you want it or not.»
(Aragorn, in The Two Towers)

I want it not.

Dit is de meest zinloze oorlog die ik mij kan herinneren.

Vannacht hebben de Verenigde Staten, Engeland en Spanje bij monde van president Bush jr. een welgemeende Fuck You gericht aan de Internationale Gemeenschap. Vannacht is de VN door de Verenigde Staten herleid tot een romantische utopie. Of tot een bende vuilruimers, want de VS hebben nu al beloofd dat ze beroep zullen doen op de VN om Irak na de oorlog te helpen heropbouwen.

Vannacht is de beslissing werelds gemaakt om onschuldige burgers te doden. Burgers waarvan de kinderen al jaren en bij honderden duizenden nodeloos sterven door een VN-embargo dat hen verbiedt om medicijnen in te voeren. Burgers die onderdrukt worden door een dictator. Die nu gebombardeerd zullen worden en daarna een nieuwe dictatuur zullen ondergaan. Met het fiat van het Westen.

Vannacht zijn er schulden afgelost. De steun van de wapenfabrikanten en de oliemaatschappijen aan de presidentscampagne wordt nu betaald. De beurzen zijn nu al euforisch: eindelijk is het er van gekomen.

Vannacht zijn de cynici onder ons gevoed met een festijn van zwartgalligheid. Een banket dat lang en zwaar op de maag zal blijven liggen. Het beste van de Amerikaanse en de Engelse keuken. Excuse me while I throw up.

Statig wacht zij voor mij haar beurt af bij de bakker. Ik laat mijn ogen vanuit hun hoeken over haar profiel dwalen. Zij is de veertig al voorbij vermoed ik. Erg mooi geweest, weet ik zeker. Zij draagt lichte kleren die haar gebruinde huid en haar donker haar extra in de verf zetten. Aan polsen en oren hangen kleine accentjes van goud. Op haar neus rust een zware zwarten zonnebril. Gucci. Wanneer ik mijn blik zijdelings laat zakken, geloof ik mijn ogen niet. Ik draai mijn hoofd. Ik heb me niet vergist! Witte Leren Laarsjes!

Het is alsof ik de brokstukken van haar voetstuk hier op de stenen vloer hoor vallen.

Dan is het haar beurt.
«Voor de bestelling van... »
Franse tongval, onmiskenbaar. Het bakkersmeisje begrijpt haar niet meteen.
De dame doet haar zonnebril af, om zich verstaanbaarder te maken lijkt het. Zij herhaalt het, nu een streepje luider.
«Voor de bestelling van... »
Het bakkersmeisje heeft het nu wel goed gehoord en geeft haar de bestelling.

Wanneer de dame zich omdraait, kijk ik even recht in haar ogen. Ik zie nog net de sporen van wat een paar dagen geleden een dik blauw oog moet geweet zijn. Dan zet zij de Gucci bril terug op en gaat buiten.

Ik maak er nog 's iemand ritueel voor van kant. Het misplaatst in de mond nemen van het woord creatief.

Vaak meegemaakt: klanten worden rondgeleid in het bedrijf en worden voorgesteld aan onze afdeling, die van de grafici of de designers. De baas zegt dan: «Hier zitten dus onze creatievelingen!»
Waarop steevast een knikje volgt van de klant. En een blik. De blik waarmee ik soms naar een natuurfenomeen kijk op National Geographic Channel.

Een bepaald slag van vrouwen heeft ook een patent op het woord genomen. «Ohjaaaa, Anja is altijd met vanalles bezig in het huis en met bloemen en papiertjes en naaien. Creatief dat die is, zelfs haar kussentjes heeft ze zelf gemaakt!»
De ergste soort zegt dat dan nog over zichzelf.

Programmeurs daarentegen, dat zijn carthesiaanse vierkantshoofden. Doen iets met databases en schrijven code. Grote breinen, maar net als de grafici van een andere planeet. Door bazen en klanten zelden geassocieerd met creatief.

Zelf een zeer matig programmeur (HTML en CSS veronderstellen in tegenstelling tot populair geloof zero kennis van programmeren), wil ik me al wel 's toeleggen op een minuscuul hoopje uitvoerende code. Een beetje javascripten. En als de ambities bescheiden genoeg zijn, lukt me dat meestal wel.
Zoniet dit weekend. Gewikt en gewogen, gezucht, gevloekt en gesteund: een lijn of veertig code die niet deed wat ze moest doen. Dan maar op het web gaan zoeken en ja hoor: iemand had al 's exact mijn probleem opgelost. In de helft van de lijnen code die ik had. De zijne werkte.

Een dag of wat later vraag ik T, een bevriend programmeur, of dat nu eigenlijk een moeilijk probleem is. Vijf, als in 5(!) minuten later stuurt hij me zijn code door. Die werkt. En zo mooi is als de partituur van de Toverfluit. Ik schrijf Saliericode.

T is creatiever dan de meeste grafici die ik ken. Al maakt hij zijn kussentjes dan geeneens zelf.

[NB: geeks klikken hieronder om de lijntjes te zien en mogen zelfs raden wat ze precies doet]

Mea culpa: eerst een stukje over stoppen schrijven, en dan een week radiostilte plegen. U zou voor minder mogen denken dat ik er het bijltje bij neergelegd heb. Edoch, maakt u zich geen zorgen, of juist wel en dan in hoge mate, want uw dienaar blijft nog wel even doorgaan. Het is gewoon even hondsdruk geweest ten huize {druppels}.

Spoedig beterschap beloofd.

Stoppers worden altijd onderschat. Het groffe geld, de fans en de groupies zijn weggelegd voor de spitsen. De spitsen zijn de vlotte jongens. Je herkent ze al bij de jeugdspelers: de jongetjes die het hoge woord voeren, de snelste outfit aanhebben, de jongetjes waar de andere jongetjes willen bijhoren. Smeren al gel in hun haar bij de miniemen. Spitsen scoren voortdurend, op en naast het veld.
Denk Batistuta, Romario, Kluivert.

Stoppers staan daar lijnrecht tegenover.

Stoppers zijn stugge jongens, vaak op zichzelf. Tijdens de puberteit staan stoppers onder de puisten. Vrouwen en leeftijdsgenootjes lopen liever een blokje om dan een stopper te kruisen. Later, zelfs wanneer ze in een topclub spelen, worden ze niet herkend op straat. Ze kunnen niet zo goed met een bal jongleren als de spitsen, zien daar ook niet direct de noodzaak van in.
Daar staat tegenover dat een stopper een stevige jongen is. Moet ook wel: hij is de laatste lijn in de verdediging, hij is de laatste man. Daarna is het aan de keeper. Stopper zijn is geen pretje: hij houdt zo'n snelle spits vijfentachtig minuten uit de wedstrijd, maar dat ene moment dat zijn aandacht verslapt kan fataal zijn.
Denk Puyol, denk Stam, herinner u Albert.

Ik heb iets met stoppers.

En dankzij Bart van der Griendt heeft dit log nu ook iets met stoppers, zij het dat die stoppers niets te maken hebben met het stukje hierboven. {druppels} is gestopt, als het ware.

Humo vat deze week België samen op een cover: Eddy Wally en zijn vrouw klein en links vanonder, Dutroux en zijn épouse groot en rechts vanboven. De Clerck en De Gucht maken het plaatje ŕf.

Nergens blinken wij zo in uit als in het aanbidden van middelmaat. Of net daaronder.

De huidige generatie politici — zowel de regerende als de oppositie — is ofwel kleurloos ofwel schitterend in zijn klungeligheid. CD&V Stefaan De Clerck is zelfs beiden tegelijk. Onze premier heeft evenveel uitstraling als een bordveger. Het doet je met weemoed denken aan de tandem Dehaene-Tobback, en dat zegt eigenlijk al genoeg. Politiek in België s een kermiskoers op een druilerige zondagnamiddag.

En dan zijn er onze Spelen. Toppunt van entertainment is hier Eddy Wally. Geen dEUS, geen Luc De Vos en geen Stijn Meuris of Flip Kowlier, godbetert: zelfs geen Raymond die daar tegenop kan! Ga maar na: uw kleine nichtje kent hem. Haar grote grunge-minnende broer kent hem en uw grootmoeder heeft hem misschien al 's live Chérie zien brengen! Hij is onderdeel van Belg-zijn: hij wordt er met de pap ingelepeld. «Die rare meneer is Eddy Wally! Wanneer hij op TV komt, moet je lachen, want hij is de belachelijkste man van het land! Maar je moet wel zijn naam onthouden.»
Meestal dient dan het slabbetje van de arme peuter gereinigd.

En dan is er de man die in zijn eentje België op de wereldkaart heeft gezet: Marc Dutroux. Eerst met zijn gruweldaden (wanneer ik het dossiertje over Madame Dutroux lees, voel ik plots wel wat voor de doodstraf. Voor hem én voor haar, laten we ook maar 's een senaatscommissie samenstellen om te onderzoeken of martelen ethisch verantwoord is), later met zijn spectaculaire ontsnapping. Want bij onze politie en ons gerechterlijk apparaat is middelmaat zelfs een nobel streven.

Geen land dat zoveel aanspraak maakt op een patent voor middelmatigheid. In- en intriest België.

Humocovers bekijken kan ernstige gevolgen hebben.

Zij is slechts bekend bij een paar uitverkorenen. De personeelsdirecteur is een van hen: hij vult de administratieve gaatjes op wanneer Zij haar tol eist. De kuisvrouwen komen haar sporadisch tegen in een duister hoekje op hun parcours in de gangen. Vragen Haar dan met bevende stem of zij Haar niet storen en of ze excuseert en pardon alstublieft en als 't niet geneert efkes zou willen plaatsmaken. Beleefd schuift Zij dan opzij voor de dweil of de stofzuiger. Vroeger liet Ze het schoonmaakpersoneel wel 's schrikken (riep eenvoudig: Boe!), maar sinds er eentje aan een hartaanval was bezweken, was haar zelfs dat eenvoudige pleziertje niet meer gegund. Daarvoor was Zij niet aangenomen, had de personeelsdirecteur Haar streng vermaand. Zij verloekte deze tijden van het heilige Rendement. Arbeidsvreugde was er al lang niet meer bij.

In afwachting van haar brugpensioen doet Zij dan ook nog enkel wat strikt van haar verlangd wordt. In een enorme slok. Van de fanatieke roker die al drie waarschuwingen voor roken op de gang heeft genegeerd, wordt daarna niets meer vernomen.