april 2003 Archieven

Een katana die de lucht snijdt. Krekels op een zomeravond in de Provence. Stromend water langs de keien in een droge bedding. Ruisende graanvelden onder een stevige Noord-oostenwind. Wapperende zeilen ook... meer zen word ik niet.

Of anders: de trompet van Miles, Clapton akoestisch, de sax van Parker. Toccata op kerkorgel. Een alt die de eerste noten van de Stabat Mater van Pergolesi inzet. John Lee Hooker neuriënd. Eddie Vedder en Nusrat Fateh Ali Khan die de goden aanroepen. Stil adoreren vanuit een klein hoekje, beseffen hoe klein je bent.

Een V12 uit Maranello tegen de chrono. Elk haartje op de armen recht. Het kippevel als graadmeter: dit is het mooiste geluid op deze planeet.

Vier keer op een verkiesbare plaats: Indrukwekkendste layout, Beste weblog door een man, Beste weblog uit België en Beste weblog tout court. In het onwaarschijnlijke geval dat {druppels} de vier prijzen in de wacht zou slepen, gaat er hier gecumuleerd moeten worden dat het een lieve lust is.

Stemmen dus maar weer. Voor de Nederlanders onder u: vermits ik het uitstekend met mezelf kan vinden, zal de formatie alhier geen noemenswaardige problemen opleveren. Beloofd! Voor de Belgen onder u: stemplicht is ook hier van kracht. De onthouders worden volgende keer opgeroepen om te gaan tellen.

Want een klein gebaar maakt een wereld van verschil.

All hail! Want uw dienaar, of tenminste zijn log, staat in Clickx! Wie dacht dat daarvoor ten huize {druppels} een paar flesjes champagne werden gekraakt: vergeet het maar. De Dom Pérignon blijft nog even koud in de koelkast.

Ik vind niks aan Clicxk.

"Alles over computer & internet", voert het blad als slogan. Lijkt wel een koopje voor 2,75 €. Een Clickx lezen en je bent op slag internet en zelfs heus computer guru. Universeel en Tot Het Eind Der Tijden. Het blad leert ons voorts op de cover dat Weblogs een nieuwe hype zijn. Fijn om weten dat de redactie zo kort op de bal speelt: de term weblogs zou volgens het artikel zelf voor het eerst in 1997 gebezigd zijn.

Het stuk, vier pagina's lang (misschien moet ik gewag maken van een heus dossier?), is slordig en onvolledig. "Webloggers posten dagelijks berichtjes op hun website". Goed dat zij het zeggen: ik moest dus maar 's wat vaker gaan posten of {druppels} is niet langer een weblog. Nog zo eentje: "Weblogs bereikten voor de fusie van Blogger.com en Google nooit het grote publiek." Ah nee? Kijkcijferkanon Retecool haalt twintig duizend unieke bezoekers per dag, met een uitschieter van meer dan honderd duizend. Noem mij een handvol commerciële sites in het Nederlands taalgebied die beter doen. Ronduit grof is de alinea over dit log, niet om de inhoud, wel omdat zij bijna rechtstreeks gecopieerd is van een stukje over weblogs op internetjournalistiek.be. "Halfbakken research [...] wordt onmiddellijk onderuit gehaald door de bloggers," lees ik in het stuk. Dat klopt dan weer wel.

In een ander artikel uit hetzelfde nummer wordt uitgelegd hoe je in een uur een website maakt voor een geboorte. Ik ben professioneel webdesigner sinds 1996 en heb er ooit eentje gemaakt: het heeft mij enkele dagen van bloed, zweet en tranen gekost. Misschien moet ik daar mijn conclusies maar 's uit trekken en van beroep veranderen. Een carrière in de internetjournalistiek lijkt me wel iets: er heerst daar een beetje bloedarmoede.

Alles is relatief, behalve de bedragen die worden uitbetaald aan en voor de heren voetballers bij Real Madrid. Real legde voor Figo twee miljard oude Belgische franken op tafel (lees: 53 miloen €), voor Zidane deden zij daar nog een half miljardje daarbovenop (66 miljoen €), waardoor de 1, 6 miljard frank (41 miljoen €) die de club voor Ronaldo diende neer te tellen, nog een koopje lijkt.

De koninklijke doet het niet eens bijzonder goed in de primera división. Zes gewonnen wedstrijden op dertien. Het levert hun een krappe derde plaats op in de competitie. Van een club met dat spelersbudget mag je meer verwachten.

Gebrek aan motivatie, daar wringt het schoentje — en met gewrongen schoentjes is het lastig voetballen, dat spreekt. Dat zit zo: intrinsiek kan Real van elke ploeg ter wereld winnen. Zelfs met de bankzitters win je nog met de vingers in de neus de Belgische competitie.
Het probleem is enkel: waarom zouden ze? Iemand die al zoveel geld heeft dat zijn achterkleinkinderen nooit zullen moeten gaan werken, motiveer je niet meer met nog meer geld. Je kan toch maar met een Ferrari tegelijk rijden.

Geef ze Manchester United. Op papier een waardige tegenstander, die kwa miljonnairsgehalte niet eens zoveel moet onderdoen voor Real. Man U heeft zelfs iets dat Real — nog — niet heeft. Beckham. Nog een betere trap in de voeten dan Roberto Carlos en kwa sterrenstatus zelfs in Madrid onovertroffen. Dàt noemen ze bij Real dus motivatie. Wanneer die twee mekaar tegen het lijf lopen, dient er even orde op zaken te gesteld. Moet er even worden duidelijk gemaakt wie de koninklijke is. Dàn kan Ronaldo even drie treffers uit zijn voet schudden, of Figo een wereldgoal uit zijn hoed toveren. Dan ook kunnen ze minutenlang die bal zo rondspelen (regelmatig een briljant hakje of een onwaarschijnlijk dribbel tussendoor) dat het bij de jongens uit Manchester even gaat duizelen.

Tijdens een wedstrijd als die van gisteren mag u mij niet vragen wat ik vind van de bedragen die Real voor haar spelers neertelt. Ik zou ze nog een loonsverhoging geven en Beckham erbij kopen.

Rechtzetting: Real staat niet derde, maar eerste in de hoogste Spaanse klasse. Met dank aan Casaspider voor de terechtwijzing en onze gemeende excuses voor de onjuistheid, {druppels} onwaardig.

Het is de schuld van de zon. En misschien van de wijn.

Want op deze dag is hij gestorven. Het moest er van komen, zo in de laatste aflevering. Sergeant Lewis heeft hem op het voorhoofd gekust. "Goodbye sir" en hij wierp twee schaduwen op de gele vloer wanneer hij het lijkenhuisje verliet.
Zap weg. Ik had kunnen janken: geen enkele aflevering gemist, buiten deze laatste. Nog net op tijd thuisgekomen om de hartaanval te zien die inspector Morse fataal werd. Goodbye sir. TV af.

Het is de schuld van de katholieken dat ik Morse vergeten was: een maandag in een zondag veranderen. En de vrienden. Zij zijn zeker medeplichtig; ik heb slechte vrienden.

Want deze namiddag was ik in de met zon overgoten tuin van vrienden. Wij dronken er wijn en het was goed. En toen het goed was, zeiden zij dat het voor binnen zes maanden was. En ik was sprakeloos terwijl zij vertelden. Schitterend koppel, dacht ik, stralende mensen. Mooie slechte vrienden.

Het personnage is overleden en het kindje zal geboren worden. Het is de schuld van de zon en de wijn dat ik daarom glimlach.
Goodbye sir. Welcome love.

Hypochonders, zelbeklagers en kleinzerigen: tegen de muur ermee. Vuurpeloton in de aanslag, goed richten en schieten voor ze nog maar de kans krijgen een jammerklacht over hun lippen te laten rollen.

Ik heb een hekel aan mensen die graag zeggen hoe slecht het wel met hun gaat. Want ze hebben geen chance gehad, meneer! School niet afgemaakt, want die van wiskunde had ne pik op mij. Ontslagen want ik durfde mijn mond open doen tegen de baas. Gescheiden want zij was nymfomane.

Give me a break.

Iedereen maakt fouten. U, ik, mijn god: zeker ik, god trouwens ook mocht hij bestaan, uw buurman, uw baas, uw hond, uw partner (mijn partner maakt geen fouten, die ziet mij graag, maar dat staat los van dit betoog, bovendien is zij de enige, dus daar heeft u toch niets aan).
Maar goed: iedereen maakt fouten. De kunst is dan of die te onderkennen of die weg te moffelen. Grote levenskunstenaars moffelen hun fouten handig weg voor hun omgeving, maar trekken er zelf wel lering uit.
Erover klagen, anderen de schuld gaan geven geeft geen pas.

Vallen en opstaan, daar draait het zo'n beetje om. Nog belangrijker: na het vallen nonchalant de schrammetjes deppen en gewoon verder gaan. En vallen doen we allemaal — zelfs mijn voor de rest onfeilbare partner.

Waar dit allemaal toe leidt, vraagt u zich verwonderd af. Welaan, beste lezer, ik had u zowaar onderschat. Een onderdanig mea culpa is hier gepast, ik had beter moeten weten: u wordt niet zo eenvoudig om de tuin geleid. Dacht ik met het vorige postje (waar van de oorspronkelijke zeven vlammende alinea's slechts een magere conclusie overiend bleef) voldoende handig mijn zelfbeklag weggemoffeld te hebben... u zag er dwars doorheen!
U noemde mij in koor een bleitsmoel.

Had u ongelijk gehad, ik had aan uw voordeur gestaan. En de bleitende smoel, u was het geweest. Maar u had gelijk en als een volleerde meester spaarde u de roede niet.

Daarvoor wilde ik u even bedanken. Geacht en bemind publiek.

Volwassen worden is in de file aanschuiven naar Brussel voor een job die je niet graag doet. Denken: het betaalt de huur. Oud worden is dat niet meer erg vinden.

<eenmalig offtopic>
Wie heeft de wedstrijd van gisteren tussen Real en Man U opgenomen? Ondergetekende is u eeuwige dankbaarheid verschuldigd voor een copie.
</eenmalig offtopic>

De wereld volgens Suffie: Discussion on Ultieme frustratie

Stukjes posten. Heroïsche daden zijn het, telkens weer. Iedere keer een logger een stukje heeft geplaatst, verdient hij hiervoor uw aan waanzin grenzende devotie.

Besef goed, beste lezer: de glamour die ons omringt is oppervlakkig. Er zijn natuurlijk de smachtende vrouwen, de hardcore groupies, maar neemt u het van mij aan: wanneer de vijfde deze of gene avond haar beurt staat af te wachten is die lol er ook een beetje af.
De steekpenningen? Ach, zij worden zwaar overschat: een doorsnee Antwerps schepen zou er smalend zijn neus voor ophalen. De trofeeën? De eerste is leuk, de tweede streelt nog wel je ego, maar op den duur versperren ze enkel nog de doorgang in je huis.

Is er nog de aanslag op ons persoonlijk leven.
Zijn wij miserabel — in tegenstelling tot populair geloof maken ook halfgoden neerslachtige periodes door — wij delen het met u. Bevinden wij ons daarentegen in de gemoedstoestand die u, gewone stervelingen, eenvoudig als gelukkig zou omschrijven, wij kunnen er nooit ten volle van genieten. Want zelfs op het opperste moment van extase zijn onze misvormde breinen druk in de weer met compositie, ritme en woordkeuze te bepalen om dat ogenblik zo treffend mogelijk op onze logs weer te geven.

Heer Sufmans drukt het treffend uit: "Voordat je definitief instort, weet je nog net het bovengenoemde stukje, inclusief deze slotzin, uit je uitgebluste hersenen te persen. Mocht u dit stukje hier aantreffen, dan is het mij ook nog gelukt de save button in te drukken..."

U had er natuurlijk nooit echt een idee van (u werd voorheen ook nooit een blik achter de schermen gegund) maar nu beseft u hopelijk wel wat uw dienaar hier zonet weer gepleegd heeft. Zelf word ik daar toch even stil van.

Ik beken: ik heb altijd al moeite gehad met etiquette. Het nut van mes en vork kan ik vatten, u hoort me niet praten met een volle mond en doorgaans flatuleer ik niet aan tafel.
Maar waarom bijvoorbeeld ellebogen niet op tafel mogen rusten tijdens het eten, heeft niemand mij ooit aan het verstand kunnen brengen.

Dacht ik al dat de dagdagelijkse etiquette absurd is, leer ik tegenwoordig dat er zoiets bestaat als oorlogsetiquette. Quoi? U hoort het goed: gemanierd oorlogvoeren, het kan. Kijk, ik hoor het dan in Keulen donderen, of in Bagdad zo 't u belieft. Noem mij raar: ik vind het dus hoogst onbeleefd als iemand mij probeert dood te maken.

Er bestaan blijkbaar documenten die voorschrijven wat je mag en niet mag doen tijdens een oorlog. Het Verdrag van Genève zou onder andere voorschrijven dat je de privacy van de krijgsgevangenen moet respecteren. Leve die Conventie, denk je dan maar. Je mag geëxecuteerd worden, maar niet op TV getoond. Ga je dan spontaan een vreugdedansje uitvoeren als krijgsgevangene?

Een ander regeltje specifieert naar het schijnt dat je niet op parachutisten mag schieten zolang ze niet geland zijn. Lijkt me lekker: wetende dat die parachutist jou onder vuur neemt zodra hij vaste grond onder de voeten heeft. Maar een beleefd soldaat wacht dus af. Tussen de echte gentlemen ontspint zich ook nog even een beleefd praatje.
«Goeiedag, mijnheer de parachutist, stoort het dat ik even opzoek in de pocketversie van het Verdrag van Genève of ik u meteen mag doorzeven?»
«Helemaal niet, mijn beste. Ondertussen vouw ik toch even mijn parachute bij mekaar?»
«Uitstekend idee! Had u ondertussen koffie gewild?»
«Erg aardig van u, het is tenslotte een beetje koud voor de tijd van het jaar. Nauwelijks weer om uit zo'n vliegtuig te springen. Graag dus.»
«Melk? Suiker?»
«Zwart graag.»
«Alstublieft. Ah, ik lees hier ondertussen net dat ik niet moet wachten tot u klaar bent met de parachute. Maar drinkt u eerst rustig die koffie hoor, wij zijn tenslotte geen barbaren he.»
«In orde, u ruimt mij wel op nadat u mij opgeruimd heeft? Anders is het hier zo'n vies rommeltje.»

Uiteindelijk zijn we nog altijd rechtoplopende apen, klaar om mekaar de hersens in te slaan voor een betere plaats in de grot of een stukje eten. Evolutie is dan dat we dat stukje met onze ellebogen van tafel opeten.