mei 2003 Archieven

Ingepakt, opgerold en terug het bos ingestuurd: de Groenen hebben zondag slaag gekregen. Bashing, het modewoordje van de laatste dagen, zou volgens de Groenen aan de grond hebben gelegen van de nooit geziene nederlaag.

Geysels en de zijnen zijn overigens niet gebasht, zij zijn massaal gegangbangd. Iedereen had wel een kwaad woord over voor de Groenen: onbetrouwbaar, regelneven, onbekwaam,... In Antwerpen zeggen ze dan: "Behalve tram zeven is iedereen d'r over geweest."

Klein broertje uitlachen met zijn snottebel om te verbergen dat je zelf met de broek op de enkels staat, het is een beproefde en schandelijke strategie.
Maar of die gangbang nu de echte reden is voor het verlies van Agalev? Nah. Als die vlieger opging, zou het Vlaams Blok al enkele decennia begraven zijn.

Met een stuk of tien staan ze daar, wanneer ik aankom, met de handen in de lucht, een instorting nabij. Jammerklachten, getier en ringtones. Ik haast me naar de plaats des onheils en zie: in deze besloten ruimte heeft een drama plaatsgevonden.

"Bel onmiddellijk het noodnummer!"
"Godver, dit komen we niet op een-twee-drie te boven."
"Ik kan het niet blijven aanzien, het doet fysiek pijn."
"Weet de baas hier al van?"
"Hoe moeten we nu in godsnaam verder?"
"Hebben we een plan B voor zo'n geval? Is er een backup?"

Een ingenieur stapt naar voor. Zet zijn bril af en spreekt de woorden die iedereen denkt, maar niet hardop durft zeggen.
"Sorry jongens, maar dit heeft geen zin meer. Trek de stekker maar uit, verlos haar uit haar lijden."

Twee keer bliep, de leds pinken nog even en doven langzaam. Een techneut kijkt beschaamd naar de grond, een ander vecht tegen zijn tranen. "Waarom!?" roept er een verstikt. Een vierde haast zich naar buiten en ikzelf klem mijn tanden op mekaar om mijn onderlip in bedwang te houden.

Daar is een koffiemachine gesneuveld.

"Tip een: maak het kletsnat. Tip twee: maak het nog natter," zegt de vader van S als hij binnenkomt. Wij zijn het papier van de muren aan het afsteken.
"Ik heb het al wel 's gedaan," stel ik hem gerust

Wij zitten in het salon, jaren geleden, op een warme zomeravond. Over de fauteuils liggen lakens en wij zitten erin met een biertje in de hand en frieten op tafel. Wij zijn: mijn broer, neef R, vriend Y en ik.
De videorecorder speelt een gehuurde film. Met Bruce Lee, of Jake Russel, of met een titel als 'the Whoopie Boys'. Moeder komt vragen of wij genoeg te eten en te drinken hebben. Het leven is perfect.

Vader is voor een week weg en moeder profiteert ervan om met onze hulp het hele huis opnieuw te behangen. De muren zullen eindelijk zijn zoals zij die wil, en hij zal zien en moeten vinden dat het goed is.

Onze wereld is ongeveer 50cc groot, ongeveer want soms een beetje uitgeboord, zoals de MTX van Y. Negentig per uur, en hij trekt sneller dan gelijk welke brommer in de wijk — nog beter dan de gele ER van de Rosse Frank!
In onze gedecimeerde halve literwereld is er naast Bruce Lee ook plaats voor meisjes. Vriend Y heeft naast een MTX ook een mooi meisje. Y heeft de wereld aan zijn voeten. Neef R heeft ook een lief, en hij mag daar al alles mee doen. Hij heeft een CB-tje, stukken trager dan die van Y, maar een juweeltje.

Ik heb af en toe een lief.
"En Free, moogde al in haar bloes?"
"Nog maar juist, en alleen in het weekend en als haar ouders niet thuis zijn."
Vriend Y en neef R proesten het uit. En hoelang zijt ge daar al mee?
"Een maand en een half."
"Allez, proficiat! Dan gaat ge met een beetje geluk nog voor 't eind van de eeuw van grond geraken!"
Het pasgehangen papier davert zowat van de muur onder het lachsalvo dat daarbij losbarst. Deze mannen van zestien zijn mijn vrienden.

Vijftien jaar later maak ik terug muren nat. S zegt dat ik geluk heb met zo'n gemakkelijk stuk als ik een reep papier van de muur scheur. De druppels uit de spons verdwijnen in de emmer met de herinnering aan vriend Y die niet meer is en neef R die niet meer hoeft te zijn.

"Ja, ik heb geluk."

"De mensen gaarne zien, dat is mijn hobby," zo kon je lezen op de muur achter zijn hoofd. De spreuk stond op een vuilgroene kartonnen kaart van Bond Zonder Naam. Het hoofd behoorde toe aan de pif van het college, of, wanneer je door een leraar naar hem toegestuurd werd: de prefect.

Als je nog in de lagere school zat, trok hij je soms zo hard bij een oor dat je op de tippen van je tenen moesten staan om de pijn te harden. Hij stelde dan vragen en wanneer je die naar wens had beantwoord, liet hij je oor los. Net op het moment dat je een zucht van verluchting wilde slaken, kreeg je nog een zinderende oorveeg.

Hij had dezelfde naam als de begrafenisondernemer verder in de straat, en niemand geloofde daaromtrent in toeval.

Zijn precieze functieomschrijving is me nooit echt duidelijk geweest, maar hij betekende altijd slecht nieuws. Je moest naar de pif wanneer je te laat was. Of wanneer je iets verkeerd gedaan had: hij was de ultieme dreiging. Eerst kreeg je acht bladzijden, dan was er de gewone strafstudie, dan had je de retenu en als dat allemaal niet meer baatte sprak de leraar met ontzag in zijn stem de banvloek uit: "ga maar naar Meneer Prefect." Hij besliste over leven en dood.

How! Stop! Terugspoelen! Wŕt zegt ge precies?! Verhuizen? En degene die 't meest thuis zit, moet ge zijn mening niet vragen of wat? Neen, nu efkes serieus, daar gaat ge nog een kluifke aan hebben he baas.

Om te beginnen: dat bos aan de overkant van 't straat: verhuist dat mee of blijft dat hier? Ik moet er niet aan denken dat ik daar jaren aan een stuk zorgvuldig mijn territorium zit af te bakenen, en dat dat nu voor niks geweest is he. Uren heb ik daar al met mijne rechterachterpoot omhoog gestaan. Twee: de benen die hier onder de grond liggen, ik neem aan dat ge die dan gaat opgraven? Ge gaat die toch niet laten aan de border-collie die hier komt wonen? Een hond begraaft een been en de volgende gaat er mee lopen zeker. Tertio: de mensen hier in 't straat, brengt ge die op de hoogte? Weten die naar waar ik verhuis? Ge peist toch niet dat die dien andere hond gaan willen strelen zeker? Onze pels al 's vergeleken? Begint dus al maar verhuiskaartjes te drukken he: 'Vanaf heden kan u Bernard komen strelen op het volgende adres', zo iets in dien trant.

En kwa accomodaties, hoe zit dat daar? Ne waterput zal daar niet meer zijn zeker? Is die grond een beetje graafvriendelijk? 't Is daar toch niet van die klei vol stenen he kameraad. Trouwens, gij een nieuw kot, ik ook he. Ik heb er over 't laatst een schoon gezien in 't bladje van den Brico waar ik mijn tanden heb ingezet. Twee verdiepen en boven geďsoleerd. Als ge dan toch ne kamion hebt om te verhuizen, kunt ge dat gelijk gaan halen.

Dus ge weet het he, kaartjes drukken, een nieuw kot halen, dat bos verhuizen en een bodemstaal dat ik al 's kan oefenen voor 't graven. Anders verzet ik gene poot! Wat zegt ge? S gaat mee? Maar jong toch, hebt ge ze toch zo zot gekregen om met u onder een dak te gaan wonen? Ik zie het al, ik zal maar meegaan om te zorgen dat dat kind niet verwaarloosd wordt. Die zal haar wandelingske af en toe wel nodig hebben peis ik.

Wanneer Joerie een nieuwe header vraagt, krijgt hij er toch gewoon een? Ofwel terplaatse F5-gewijs trappelen tot u hem tegenkomt, ofwel hier kijken.