juli 2003 Archieven

"Wij gaan dit probleem samen aanpakken," verzekert ze mij, met mijn hand zachtjes maar dwingend tussen haar handen. Zij kijkt mij diep in de ogen. Mijn blik zoekt een uitweg, vindt die in haar decolleté van haar doktersjas, die een knopje te ver is geopend. OVERSPEL-ALERT! Waar is hier de nooduitgang? Zij bevochtigt even haar lippen. Shit! Aan iets anders denken: haar in de afvoer van het bad, SCHAAMHAAR, niet goed! Iets anders, vlug voor het te laat is! Een teek in de vacht van de hond! Poezenvacht... POES! Fuck! De pukkel van Annemie Neyts! ... ! Gered op de valreep. Close call.

"Samen aanpakken? U komt de zalf dus zelf insmeren?" Het ligt op de punt van mijn tong, en vandaar naar bed is het tweerichtingsverkeer rechtdoor natuurlijk. In plaats daarvan zeg ik nu: "Als het niet zo tegen mijn principes was, ik stemde voor een dame van de VLD."
Bevreemdende blik, hand wordt losgelaten. La Neyts is onfeilbaar! Die kopstem krijgt ze, voor haar pukkel. En ook omdat ze vroeger best wel een lekker wijf was natuurlijk.

Zou ik een tennisser zijn, het waren mijn grandslam zeges.

Er zijn de websites waarvoor ik me schaam: uit de losse pols een paar dozijn. En dan die waar ik het koud noch warm van krijg: doe er nog 's een dikke honderd bij.

En dan heb je een handvol.

Waar ik om geef.

U kijkt naar mijn numero uno. {druppels} is mijn Roland Garros 2003 gewonnen vrouwenfinale enkel, als u begrijpt wat ik bedoel. Waarschijnlijk niet de beste finale die ik ooit speelde, maar wel die met 't meeste hart.

Mijn halve finale Wimbledon is dan deze. En die heeft net een lekje olie gekregen. Geen optische tuning, wel een groot onderhoud: XHTML overhaul, examenprogramma's in PDF toegevoegd, cross browser compatibiliteit verhoogd, gastenboek uitgekuisd, ranking in de zoekrobots verhoogd.

Geen betaalde site die ik zo tevree aanschouw als de twee die ik gratis maak. Met hart en ziel. Mijn grandslams zonder prijzenpot.

Er zijn zo van die vragen die niet gesteld dienen te worden.
"Is het waar dat u homo bent?" aan Luc Appermont: de overbodige vraag.
De therapeutische vraag: "Heeft u die vaak, die dromen met die witte onthoofde zeehond-babietjes?"
Aan iemand die bijkomt in het ziekenhuis na een mislukte zelfmoordpoging, er blind van is geworden: "Zelfs dŕt schijnt je niet te lukken he?" De confronterende vraag.
"Waar denk je nu aan?" na een kwartier ongebreidelde seks: de overmoedige vraag.
"Klopt het dat kickboksers ondermaats geschapen zijn?", aan de zwarte wereldkampioen bij de superzwaargewichten: de suicidale vraag.

Voeg daar nog aan toe, alle vragen die beginnen met: "Je vindt 't toch niet erg dat", "Het stoort toch niet dat","Sinds jij vandaag toch niets omhanden hebt, vroeg ik me af of..."
Het wordt steevast erg gevonden, het stoort geheid en er is altijd iets te doen, al betekent dat dan staren naar de herhalingen van het weerbericht.

Maar de vraag der vragen die nooit gesteld had mogen worden, was toen George senior op een dooie zondagnamiddag in 1945 aan Barbara vroeg: "Honey, what would you think about some fresh cattle in the cradle?"

"Just do it!" sprak ze, haar tijd ver vooruit.

Mijn thuis is waar mijn monitor staat. Ik orden pixels. Net zolang tot ze samen het beeld vormen dat ik zie wanneer ik de ogen sluit. Ik schrijf code. Weer dat beeld achter de ogen. Elke bit brengt mij dichter bij het beeld. Bij Het Idee. Het Idee Achter de Gesloten Ogen is altijd goed. Routine is werken zonder het beeld.

Espresso bij de liter tussendoor, nicotine met sloffen tegelijk.

Deze negentien inches zijn mijn wereld. Van chaos geen spoor, dit is mijn orde. De tijd wordt alleen geteld voor scripts en animaties. Murder Ballads van Nick Cave hard door de hoofdtelefoon.
"Mis-ter Stagger Lee!"

De omgeving vervaagt. Er is alleen nog Het Beeld. Sigaretten branden op. Ogen dicht. Ogen open. Het beeld is identiek.

Even is de wereld volmaakt. Een ogenblik ben ik tevreden.

Met de voeten in het water wil hij de tijd bevriezen. De secondenwijzer tikt verder. Hij beeldt zich in: met elke tik verliest hij een haar op zijn hoofd.
Tik.
Tik.
Aan zijn rechterzijde: een donkere en een lichte schone. Hij praat mee. Over koetjes, kunstig aangekleed, en kalfjes. Zij willen kinderen. Ooit.
Kwek.
Kwek.
De fontein spuit water. Niets groeit. De traktor maait het gras en stof vliegt op. Een slok en de tijd bevriest. Het haar blijft. De schonen ook.
...
...
De wind waait harder en tekent rimpels op het water. Stralen water worden gebroken in duizend schitterende druppeltjes. Een tafeltje valt om en een parasol vliegt weg. Stralen vliegen terug naar de zon. Zij verbergen zich achter een scherm van wolken.

Dromen duurt ongeveer een middagpauze lang.

Beminde lezer,

graag zou ik u plezieren met meer stukjes van mijn hand dan op dit ogenblik het geval is. Maar ik moet u teleurstellen: de vrienden, de hond, de familie, de job overdag, de jobs na de uren, de verbeteringen aan het huis alhier, zij vragen tijd. Massa's tijd.

Ik bid voor 48 uren in een dag. Maar aangezien mijn gebeden de slechte gewoonte hebben niet verhoord te worden, vraag ik u even geduld. En vandaag kan ik nog niet zeggen hoeveel geduld.

Tot zo spoedig mogelijk,