september 2003 Archieven

Iedereen haat Dave Winer. Die indruk krijg je tenminste wanneer je geek weblogs afschuimt over RSS. Winer the psycho, Wino Winer, Demolition Dave. Niet ik. Ik hou van Dave Winer. En dat heeft niet eens zoveel met RSS te maken.

1998, New Orleans. Ondergetekende zit met zijn bazin en een paar honderd andere nerds in een goedgevulde zaal in de Sheraton downtown. Wij wonen de eerste Builder Conference bij, van cNet. Geek paradise. Wij zien er de hotshots van de industrie: Macromedia kondigde zijn eerste DreamWeaver aan. En Flash 2. PNG werd ons beloofd. Netscape dacht nog dat ze hun browser konden verkopen. IE4 zou een paar weken later brokken maken. Jacob Nielsen, Brendan Eich, Dan Shafer geven keynotes.

Shafer steekt een openingsspeech af: "Wij zijn de pioniers, wij bouwen aan het grootste netwerk ter wereld! Wij zullen die wereld hier en nu beter maken!" Hij meent het, wij geloven het, de sfeer is overweldigend.

Tijdens de pauzes worden er laptops bovengehaald. Palm Pilots. Een horloge waarmee je kan emailen. Gadget heaven. En natuurlijk: website showdown: "You just gotta see this script I wrote!"

Wij kijken aan de zijlijn toe. Wij zijn: een Yankee met een baard die de avond ervoor teveel Hurricanes had gedronken en ikzelf, in vergelijkbare toestand. Hij denkt dat ik Duitser ben, "with that accent and those looks, you gotta be." Ik noem hem een redneck, "with that shirt and that thirst, you gotta be." Hij lacht, wij toasten cola. Hij trekt vrouwen aan. "Hi Dave, here's my card: could you please check my url? Pretty please."
Ik vraag hem wat zijn geheim is. Hij zegt: "Scripting-dot-com. They do it for links."
En dat ik 't niet erg moet vinden, van dat accent. Dat zijn grootouders Duitsers waren, maar dan van de soort die is moeten gaan vluchten om niet in Auschwitz te belanden.

"Whiner," zegt hij wanneer we afscheid nemen. En wanneer ik beledigd frons: "No, not you, me. My name is Winer. Dave Winer."
"Oh."

Daarom — en om RSS — hou ik van Winer. Met Nielsen zag ik me daar niet zo meteen zitten vrouwen kijken.

Lang geleden dat wij nog 's in Oostende waren. Te lang. Nog langer geleden dat we de goede oude Nikkormat van vader 's vanonder het stof hadden gehaald. Te lang? Dat oordeel laat ik liever aan u over.

Sfeerkiekjes van een korte vakantie in de Algarve met een dagtripje naar Sevilla. De foto's van Sevilla werden zwaar bijgewerkt in PhotoShop omdat uw dienaar de rug van het het fototoestel had geopend voor de film teruggewikkeld was.

Vergelijk de titel van dit persbericht en het slot van mijn stukje over Bart Somers.

Kijk, dit noem ik een onwaarschijnlijk toeval: N-VA voorzitter Geert Bourgeois en ene onbekende Frédéric De Vries denken exact hetzelfde op precies dezelfde dag!

Hoogmoed is mij niet vreemd, dus je denkt even: tiens, die Bourgeois leest druppels™ ook, en je vindt het niet netjes van 'm dat hij je niet minstens citeert. Je kijkt zijn puclicatiedatum op de server na en wie schetst je verbazing als je ziet dat hij het een paar uur voor jou heeft gepubliceerd? Niks nada noppes gepikt dus!

Misschien toch mijn stemgedrag maar eens gaan herzien.

Sam said, "That cocksucker Bobby."
Moe said, "The bad fucking seed."
Santo said, "That cocksucker used us. He put his faggot brother in the White House at our expense. He fucked us like the pharaohs fucked Jesus."
Johnny said, "The Romans, Santo. The pharaohs fucked Joan of Arc."
Santo said, "Fuck Bobby and Joan. They're both faggots."
Moe rolled his eyes. Fuck this goyishe shit.

Een paar medereizigers in de coupé keken bevreemdend op toen ik deze dialoog aan het lezen was in 'The Cold Six Thousand' van James Ellroy.

Natuurlijk is er Bert Anciaux
Overal dertig per uur!
Mister Michel die levert wapens
Aan al wie ervoor betaalt
Aan geld kleeft er toch steeds een geurtje
Maar wie het heeft die ruikt het niet
Fiscale amnestie zullen wij verlenen

Maar een Balkenende hebben wij nog niet

Natuurlijk hebben wij de Bruine Blokkers
Al wat kleur heeft muß kapot
En de tsjeven blijven ons verbazen
Afzien hoort erbij begot
Euthanasie ze zijn ertegen
Ook al is men ongeneeslijk ziek
Christelijk leed valt niet te verwoorden

Maar een Balkenende hebben wij nog niet

En al die steden die te vol zijn
Met asielzoekers van overal
Onze grenzen hermetisch gesloten
Iemand die helpt, vergeet het maar
De koningskinderen onaantastbaar
Hen beboeten kan toch niet
Er is justitie die hen spaart maar

Een Balkenende hebben wij nog niet

Natuurlijk zijn we nog integer
Zonder het lef om Jood te zijn
Zelfs elegant zijn als een neger
Kunnen we niet; we zijn zo klein
En al die mensen, onze broeders
Zo zou het eigenlijk moeten zijn

Uiterlijk is er hier nog niets veranderd sinds de lancering van 4.0. Onderhuids wordt hier gestaag verder gesleuteld. Geeks lezen verder...

Vlaanderen: een dorp. Vlaanderen 2016: het Olympisch dorp. Tenminste, als het aan Bart Somers ligt. Maar maakt u zich nog niet teveel zorgen, wij in Mechelen, wij kennen ons Bartje. Laat mij de tegenstanders geruststellen: de Spelen zijn nog niet hier.

Bartje Somers is de 'open debat cultuur' in eigen persoon. U kent die 'cultuur': vroeger werd binnenskamers in overleg een regeringsstandpunt bepaald. Nu bel je als politicus eerst een cameraploeg op, en wanneer de tape loopt, ga je ruziemaken. Daarna, wanneer de camera's weg zijn, komt het kernkbabinet bij mekaar en die beslissen gewoon wat er gaat gebeuren. U weet wel: democratie.

Somers is ongekroond kampioen in die discipline. Open Debatter Avant la lettre. Andere politici bakkeleien hooguit binnen de eigen regering, een enkeling maakt al 's ruzie met partijgenoten. Bartje is nog veel straffer: hij is het vaak oneens met zichzelf.

Herinner u een dag voor de laatste verkiezingen. Bart Somers resoluut: "Wat er ook gebeurt, ik blijf burgemeester van Mechelen."
Nog geen week en een pak voorkeurstemmen erna: "Ik neem mijn verantwoordelijkheid op als minister president van Vlaanderen." Exit burgmeester Somers. Sindsdien heeft Mechelen er geen last meer van. Sindsdien lijdt heel Vlaanderen eronder.

Partijpolitiek gezien idem dito. Eerst nog bij de Volksunie. In de Zevende Dag spectaculair oppositie voeren: de rug toekeren naar huidig premier Verhofstadt. Later overstappen naar de partij van diezelfde Verhofstadt. Nog later zijn woordvoerder worden. Nu het derde belangrijkste postje binnen die partij krijgen.

Neen, die Olympische Spelen zijn nog niet hier. Wachten tot 2016 is in politieke termen een beetje hetzelfde als een marathon uitlopen. En daar heeft Bartje noch de fysiek, noch de lange adem voor. Bartje is meer een hordeloper en een hoogspringer. Huppelt van horde naar horde. En legt de lat hoog voor zichzelf. Net hoog genoeg om eronder door te kunnen lopen.

Ontkennen heeft geen zin meer. S wordt gek wanneer ik na lang aandringen met haar de stad inga om nieuwe kleren voor mij te kopen — zo ongeveer nooit. Taktiek is steevast Blitzkrieg: winkel binnenstormen, behulpzame verkoopster ontwijken, meteen van de deur naar de kleedkamer doorlopen en ondertussen een paar dingen van de hangers rukken.
Voor de spiegel ben ik gewoonlijk tevreden over de verhouding geïnvesteerde tijd slash resultaat.

S niet. S wordt gek. Hysterisch.
"Kijk nu 's deftig rond! En weeral zo'n klassieke broek! Pas dit eens! Dat stààt je helemaal niet."

Toegegeven: ik hou van klassieke broeken, niet te recht naar beneden. Erger nog: ik hou van kostuums, met een T-shirt eronder, nog voor Patrick Janssens er een trend van maakte. Verder vind ik kleren te onbelangrijk om er lang bij stil te staan.

Gisterenavond, terras, mooi meisje alleen aan de tafel naast ons. "Jij werkt in de informatica," sprak ze zelfverzekerd, "ik zie het aan je kleren."

Ontkennen heeft geen zin meer: de kleerkast is hoogdringend aan een nieuwe stijlgids toe.

Meer vrouw in een lichaam bestaat niet: Salma Hayek. Wie niet overtuigd is, loopt naar de videotheek achter From Dusk Till Dawn en bekijkt de scène met de slang nog eens, of klikt op de foto en adoreert aandachtig.

Net gezien op 'Blokken', het kwisprogrammaatje dat men op TV1 pleegt rond deze tijd. Presentator van dienst: de immer olijke Ben Crabbé. Kandidaten van dienst: twee Vlamingen waarvan men op voorhand met zekerheid heeft vastgesteld dat zij niet beschikken over een meetbaar IQ.

Vraag van dienst — ik verzin het niet: "Welk getal ligt het dichtst bij 150: tweehonderd of negentig?" Na een diepe frons en een zucht gokt de kandidaat het juiste antwoord.

Een mens denkt dan: gelukkig laten ze dit niet in prime time op het scherm los.

Een mens denkt dan verkeerd.

Zondagavond immers wordt ons op de openbare zender de eega van Crabbé door de strot gedouwd, in het kader van Flikken. Ik verdraag het programma nog het best vanop een ander verdiep, met de deur gesloten, zodat ik la Andrea tenminste niet hoor overacten. Ik beeld mij dan wel 's een bedscène ten huize Crabbé in: Ben vraagt zich hardop af welk getal er op 68 volgt, Andrea faket daarbij een orgasme waarvan de buurman hoort dat het overgeacteerd is.

Op de sportdienst is het hek al helemaal van de dam. Frank Raes domineert nu op zijn eentje de sportdienst. Nu moet je Raes wel nageven: hij faket tenminste nooit een orgasme. Telkens hij een vage reflectie van zichzelf ontwaart (in maatpak met krijtstreep én de permanent met geblondeerde haar) krijgt hij een spontane zaadlozing, een echte. De enige grotere narcist dan Raes op deze planeet is Carl Huybrechts, het tweede anker van de sportdienst. Ik vermoed dat die twee het in de shminkkamer nooit over voetbal hebben, anders zouden ze er toch iets over moeten weten. Geef die twee clowns een lifestyle magazine in Menzo of zo, maar pak de sportdienst uit hun gemanicuurde handjes! Pelllleeeeasssseee.

Canvas in het algemeen en de Nieuwsdienst, dat zijn de laatste bastillons van de openbare omroep. Voor de rest prijs ik mij gelukkig dat ik nu kabel heb, en dat mag verbazen.

Ik moet u iets bekennen.

Precies twee jaar en een paar uur geleden had een vriend me opgebeld: "Zet de TV aan! Geeft niet welke zender!" Geen TV voorhanden, maar wel een megabit verbinding met het net... die bijzonder weinig deed. CNN: plat. ABC News: down, MSNBC: onbereikbaar.
De enige Amerikaanse nieuwssite die het uiteindelijk wél deed, was News.com, van Cnet. Normaal staat daar een foto van een trendsettende IT-miljardair, of een logo van een nieuw softwarepakket.

Toen een brandende Twin Tower.

Ik ververste de pagina om te zien of er meer nieuws stond, en ik had geluk:

Twee brandende Twin Towers.

Terroristen! George W. had net aangekondigd dat hij energiecentrales ging bouwen in een natuurreservaat in Alaska. Dat was net nadat hij gedreigd had met ernstige consequenties tegen China als dat een neergehaald Amerikaans spionnagevliegtuig niet meteen teruggaf. De arrogantie van de machtigste man van de planeet was toen al hemeltergend.

Ik beken u nu: ik heb gejuicht toen ik de foto van het tweede vliegtuig zag. "In your face!" dacht ik.

De nieuwssites kwamen beetje bij beetje weer bij... ik surfte als een razende naar nieuwe beelden. Bij deze ben ik gestopt. Uren heeft er een browservenster opengestaan met enkel deze foto. Een dag later postte ik hem op druppels. Het is het enige stukje dat geen titel draagt.

Later hebben we Afghanistan gehad. Irak. De Taliban vervangen door een andere bende fundamentalisten. Bin Laden nog steeds zoek. Hoesein missing. In het Midden-Oosten wordt er onverdroten verder bloed vergoten. Bush en de zijnen tergen nog steeds hemel en — erger — aarde.

Maar mijn juichen, daar zijn geen excuses voor. Laat ik me laat maar diep verontschuldigen.

Het spijt me

U heeft de weg gevonden: proficiat! Mag ik u welkom heten op versie 4.0?

Aan de toevallige passant, trouwe lezer en non-techneut in het algemeen: deze site werd ontworpen voor u! Alles werd in het werk gesteld opdat u zich hier zo comfortabel mogelijk zou voelen. Niets mag uw leesplezier hier nog in de weg staan (behalve mijn beperkte schrijverskwaliteiten dan.)

Aan allen: op dit ogenblik is er nog een massa werk. Stuur aub nog geen bugmeldingen door: het ongedierte loopt hier met legers tegelijk binnen en ik ben volop aan het ontsmetten. Andere feedback is uiteraard welkom!

De geeks klikken hieronder om te lezen wat er onder de motorkap gebeurd is.

Eerste september 2003, Mechelen Centraal: in de vroege ochtendmist ontwaart de massa een niet onbekend silhouet op perron 10. Gefluister als een lopend vuurtje.
— Zeg, is dat niet...?
— Neen, kan toch niet, hij zou nooit...
— En toch ben ik er bijna zeker van.
— Hij had nochtans gezworen dat hij nooit meer...
— Ik ga het hem gewoon vragen!
— Ben je gek? Dat durf je nooit! Op dit uur? Zelfmoord!
...
— Meneer, sorry dat ik u stoor op dit onchristelijke uur, en u is het waarschijnlijk toch niet, maar u lijkt er zo sterk op dat ik het gewoon moet weten, om het aan mijn vriendinnen te kunnen vertellen dat ik u gesproken heb, maar het kan u bijna toch niet zijn, maar is het toch waar? Bent u het hem echt? Bent u... meneer Druppels?

Ja, lieve lezers, het mag u verbazen. U kent mij als een man uit een stuk — de eerste man uit pakweg vier stukken moet ik overigens nog tegen het gevierendeelde lijf lopen — maar af en toe moet zelfs uw dienaar op zijn woord terugkomen. Zo ook vandaag.

U dient te weten: jaren geleden was uw dienaar nog minder gefortuneerd dan heden het geval is. Dientengevolge maakte hij regelmatig gebruik van de trein. Steevast als een sardientje geperst in de staanplaatsen van de coupé, vaak tegenover iemand die het gebruik van tandpasta beperkte tot de speciale gelegenheden: nieuwjaar enzo. Als houvast had je zo'n paal die glom van de vettigheid; een geroutineerde gezelschapsdame zou er zich niet aan wagen zonder kleenex. De zeldzame keren dat ik kon gaan zitten, was het vaak in de rokerscoupés. Zo'n coupé zag er ongeveer uit zoals ik mij de binnenkant van een bejaarde rokerslong wel 's inbeeld: bruin, verstikkend, verteerd en kankerend.
Toen ik mijn eerste auto kocht, wist ik zeker: "Met de trein pendelen: nooit meer!"

Een uur en twintig minuten met de wagen in de ochtendspits voor een afstand van nauwelijks vijfentwintig kilometer deed het hem. Toch maar weer 's die trein proberen.

Met een doos kleenex en een ticket op zak stond uw dienaar deze ochtend dan ook op het perron. Wachtend op een aftandse rammelkar die toch weer tien minuten te laat zou komen, zéker op die eerste september, kon niet anders. Wie schetst mijn verbazing als exact een minuut voor tijd een glimmende dubbeldekker voor mijn neus stopt! Eenmaal neergevleid in de pluchen zetels, weet ik mij omringd door drie deernes die niet zouden misstaan in een promotiefilmpje voor de NMBS (ik heb me suf gespeurd naar een verborgen cameraploeg). Zevenentwintig minuten en een geruisloze rit later stap ik uit op mijn bestemming. Wég ochtendhumeur! Léve de NMBS!

Even spijt het mij zelfs van die opdringerige fan op het perron in Mechelen: hopen dat ik de Intercity naar Antwerpen niet teveel vertraagd heb met het nonchalante duwtje.