Nine Eleven

Laten we een diepe duik nemen in uw verontschuldigende blik!

Ik weet natuurlijk nog goed dat het gebeurde en de totale ontzetting die ik zelf voelde, en de angst. Ik kan er persoonlijk met de pet niet bij dat iemand staat te juichen als zoiets gebeurt.

Die bus met mensen die laatst in Israel opgeblazen werd, dat vond je zeker ook wel dolkomisch?

Vooral @ Mijnheer Lijstje, die de laatste tijd blijkbaar niet erg goed in zijn velletje steekt: Die juichkreet was verdedigbaar (op dàt exacte, verder nog onwetende moment), en dat is nou precies wat Frédéric hier vertelt. Tenminste, voor de goede verstaander die over enig menselijk inzicht beschikt. Het doet beslist niets af aan de ontzetting die ongetwijfeld vlak daarop gevolgd is, toen de gevolgen van de ramp eenmaal echt waren doorgedrongen. Frédéric zal deze oprechte bekentenis hebben afgelegd met vertrouwen in lezers begrip, maar blijkbaar staat u daarvoor te hoog op uw bergtop.

Hé, een naamgenoot. Frédéric is moedig met zijn bekentenis en ik kan me er wel wat bij voorstellen, al herken ik mezelf er niet direct in. Maar ik heb op mijn beurt staan te juichen bij andere gebeurtenissen die sommige mensen al gauw 'rampen' noemen. En daar schaam ik me in bepaalde gevallen niet eens over.

@Cranium: zullen we afspreken dat we niet op de man spelen? Dat is een van de regels voor een zuivere discussie toch? (je hebt het behoorlijk mis trouwens).

En ik beschik over redelijk veel menselijk inzicht. Ik weet bijvoorbeeld dat we de neiging hebben om in groepen en categorieen te denken. En dat er bij veel mensen hier een anti- Amerikanisme heerst en dat het WTC het perfecte symbool vormt met al zijn financiele mensen etc etc.

Maar pas als je van de bergtop afkomt, zie je dat van die 50 000 mensen die in het WTC werkten, een zeker aantal klotebaantjes hebben en wc's schoonmaken, moslim zijn, ook maar proberen om rond te komen als simpele analyst of weet ik veel hoe dat heet, maar die in ieder geval gekapitteld worden door hun baas als ze om 8:35 binnenkomen ipv 8:30.

In mijn beleving zit je op een bergtop zolang je niet in staat bent om in te zien dat groepen niet bestaan. Pas als je op reis gaat, ontdek je dit soort dingen, althans dat gold voor mij. Reizen lukt ook niet op een bergtop.

Juichen? Leg me aub uit waarom dat verdedigbaar is. Ik ben echt nieuwsgierig. Als het is vanwege "anti Amerikanisme" dan vind ik dát het toppunt van op een berg zitten.

@Mijnheer Lijstje: De slotzin van uw eerdere reactie getuigt zeker van zuiverheid.
En verder zie ik niet zo snel waar ik precies onduidelijk ben. Ik heb het niet over al dan niet bestaande groepen of anti-Amerikanisme.
Ik was en ben me bewust van de onderlinge verschillen tussen de duizenden employees in het WTC. Wat is uw punt?

Ik vond het enkel behoorlijk kortzichtig om het "gejuich" zulke apocalyptische proporties mee te geven, en ik raad u slechts aan Frédérics stukje gewoon nog eens wat zorgvuldiger te lezen.

@Cranium: U hebt gelijk, die laatste zin van mij is ook niet helemaal zuiver op de graat. Excuus. En ik ben er nogal gevoelig voor als anderen menen te weten hoe ik me voel, ik heb liever dat ze dat vragen.

Mijn vragen zijn:
-als het juichen verdedigbaar was, wat is dan de verdediging?

-wat werd er niet geweten op het 'verder nog onwetende moment'?

't Is niet dat ik een soort polemiek wil aanwakkeren maar ik kan er echt niet bij en probeer te begrijpen wat iemand in 's hemelsnaam beweegt. Ik begrijp het van de moslims geloof ik wel zo ongeveer, maar van iemand die geen moslim lijkt te zijn (maar dat weet ik niet zeker) snap ik het niet. Ik dacht misschien dat het 'anti amerikanisme' was? Dat zou ik dan het toppunt van op een berg zitten vinden. Maar misschien is het iets anders?

@Mijnheer Lijstje: ik wil hiervan ook geen discussie maken, vooraleerst omdat dit een reactietooltje is, maar meer nog omdat u het veel te ver zoekt. Misschien helpt een voorbeeld om het geheel in het juiste perspectief te zien.
Stel, u wandelt de deur uit en u ziet een onbehouwen buurman, die u - door allerlei omstandigheden - absoluut niet waardeert, een uitglijder maken over de bekende bananenschil en een flinke smak maken.
U lacht. U kunt er niets aan doen.
Vervolgens bemerkt u dat de man wel heel ernstig is terechtgekomen. Zijn toestand is kritiek, waarschijnlijk fataal. U bent flink ontdaan, want dat wenste u hem en zijn gezin nu ook weer niet toe. Toch hebt u in de eerste instantie gelachen.

Was die lach opzettelijk wreed, gezien de gevolgen?
Zou u dezelfde reflex hebben gehad als, in diezelfde milliseconde, de gevolgen compleet tot u waren doorgedrongen?

Met "de gevolgen" bedoel ik die van buurmans val, niet van uw lach :)

@Cranium: Misschien helpt een ander voorbeeld om het geheel in mijn perspectief te zien ('juiste' vind ik nou net weer te ver gaan).

Niet de buurman liep daar maar zijn dochtertje (die zich overigens schaamt voor haar papa's gedrag in de straat). Nu komt er een andere buurman en die slaat haar hoofd op de straattegels net zolang tot ze niet meer beweegt. En u staat in uw beveiligd huis achter dubbelglas te lachen omdat u denkt dat het wel meevalt.

Kom kom, je ziet live een vliegtuig een gebouw in vliegen, je ziet duizenden liters kerosine branden en je hebt niet direct door wat de consequenties zijn. Ik ga me maar niet afvragen hoe zoiets mogelijk is.

Ik heb in ieder geval een beeld op mijn netvlies erbij: Iemand die staat te juichen bij een TV nadat er een vliegtuig een gebouw propvol met mensen ingevlogen is.

Laten we deze discussie inderdaad maar beeindigen, als dit alleen een plek is voor directe reacties op de stukjes zelf.

@Mijnheer Lijstje:
1. U wil niet op de man spelen, maar zegt in uw eerste reactie wel dat ik het waarschijnlijk 'dolkomisch' vind dat een bus mensen in Israel is opgeblazen. Dat is niet alleen op de man, het is ook onder de gordel. Uw goed recht, maar niet erg consequent.

2. Ik zie een vliegtuig in een gebouw vliegen, en heb op dat ogenblik inderdaad geen idee van de consequenties. Als u wist dat die torens gingen instorten, was u voorziender dan de architect, die dacht dat het gebouw nog ging blijven staan als er een 747 invloog.

3. Ik verantwoord mijn juichen niet. Integendeel, ik excuseer mij. Twee jaar na datum verbaast die reactie mijzelf nog steeds, door de band genomen ben ik een redelijk vredelievend mens.

4. Hoe voelde u zich net voor u mijn stukje ging lezen?

@Frédéric:
@1.Ik had mijn excuses reeds aan Cranium aangeboden, wil het best nog een keer aan u doen. Hierbij. Overigens streef ik niet zo zeer consequent-zijn na. Overigens2 is het nog steeds de vraag die bij me opkomt. Als u moet juichen om de WTC ramp dacht ik misschien dat alles wat er in Israel gebeurt, hetzelfde effect op u heeft. Omdat ik een zekere anti-amerikanisme meende te bemerken. Dit was een vraag met een geirriteerde ondertoon.

@2. Ik heb steeds geprobeerd aan te geven dat het _niet_ om het instorten van de torens gaat maar om het vliegtuig dat zich in een toren boort. Dat was voor mij persoonlijk genoeg reden tot ontzetting omdat ik direct wist dat er vele mensen een vreselijke dood tegemoet gegaan waren. Het instorten van de torens heeft er niets, ik herhaal _niets_ mee te maken. Ik dacht dat ik dat inmiddels wel aardig duidelijk had gemaakt.

@3. Dat weet ik toch? Maar als u zich dan kennelijk openbaar verexuseert: ik accepteer uw excuses in ieder geval niet zo maar. En u hebt een mogelijkheid tot reacties geven ingebouwd, en daar wilde ik dan graag gebruik van maken.

@4. Hoezo? Ik voelde me overigens wat hongerig (meer trek) en heb daarom een bordje pasta met pesto klaargemaakt, als u dan toch geinteresseerd bent.

En ik was jarig die dag... bedankt voor de felicitaties ;)

PS: Wanneer ging gij mij nog is bellen? :p

Beste Frédéric,
Toevallig bij een zoektocht op jouw "nine-eleven" terechtgegekomen.
Bij het eerste vliegtuig dacht iedereen aan een vreselijk ongeluk, bij het tweede hadden we het wel door, maar ja: er zullen er wel beginnen juichen zijn.
En misschien zelfs een deel van diegenen die tijdens de eerste golfoorlog juichten bij die speciale bom die in Bagdad 300 mensen doodde in een civiele schuilkelder.
Het is een reaktie die ik niet begrijp: de laatste keer dat ik bij rampbeelden juichte was toen er na honderden doden in een modderstroom toch nog overlevenden gevonden werden.
Maar ja, ik heb ook niet de pretentie een website te onderhouden om mijn ego te ventileren, dus wie ben ik ?

Beste Frédéric,
Uw reaktie ( e-mail 16/10/03 - 22.35 ) beperkt zich tot " uw laatste vraag is inderdaad pertinent ja:) " en ik meen te mogen interpreteren dat het slechts gaat over de vraag zélf: " dus wie ben ik ? ".
Op de geïmpliceerde vaststelling in " ik heb ook niet de pretentie een website te onderhouden om mijn ego te ventileren " komt blijkbaar geen reaktie.
Ook de discussie tussen " Mijnheer Lijstje ", " Cranium " en ùzelf blijft dus aktueel.
Want inderdaad, je moet al wel héél erg met jezelf alleen bezig zijn, om niet van het allereerste moment te begrijpen dat een groot vliegtuig dat in een volle kantoortoren vliegt - per ongeluk of niet, en waar het ook moge zijn - een hele hoop menselijke ellende gaat veroorzaken, of ben je de Bijlermeer vergeten ?
Zelf ben ik ook anti - USA, maar dat wil niet zeggen dat als er ginder iets gebeurt wat enkele, enkele tientallen, honderden of duizenden soortgenoten in de dood of een hel van pijn stort, ik daar niet onmiddelijk meedogen voor voel.
En het is de afwezigheid van dat meedogen in dat allereerste ogenblik, in naam van gelijk welke politieke overtuiging, dat ik in jouw reaktie niet begrijp, want het is die afwezigheid bij " uebermenschen " die Vucht, Mechelen, Breendonk, Dachau en Auschwitz mogelijk hebben gemaakt, evenals Dresden, Hiroshima, Nagasaki, de Goulag, ex - joegoslavie en het huidige Palestina.
Ik twijfel er wél aan of je vanuit je zelf opgebouwde cocoon kan begrijpen dat het ontbreken van die primaire solidariteit met andere mensen - wie ze ook zijn - bij jouw allereerste reaktie niet kan uitgewist worden met een of ander " ich habe es nicht gewuesst ".
Misschien toch eens eerst in jezelf kijken, voor je je afvraagt " welke idioot ... ? "

Groetjes.

Marc Bosmans, bij deze: u bent een beter mens dan ik. Waarvoor applaus. En een doekje.
En veel plezier met de introspectie, in uw geval waarschijnlijk een orgastisch genoegen. Dat uiteraard geenszins in verhouding staat tot het plezier dat ik beleef aan het ventileren van mijn ego alhier, dat spreekt.
Maar wat ik me afvraag: valt het dat wat mee, zo'n 'onmiddellijk mededogen' bij elk menselijk drama dat zich ergens ter wereld aspeelt? Met 1.79 doden per seconde wereldwijd, het moet een last zijn om te dragen. Maar ach, een barmhartige samaritaan als u draait daar vast zijn hand niet voor om: u draagt het wereldleed met de glimlach, wetende dat het uw schuld niet is, want uw communicantenzieltje, het is properder dan Omo-was. Nogmaals proficiat, kus van de juffrouw en een bank vooruit.