oktober 2003 Archieven

Byrge had er geen zin meer in. De dozen vulden zich maar traag. Zijn sinussen voelden alsof er breinaalden doorstaken. Hij nam een slok van de merkloze whiskey — Byrge had de fles gekocht nadat zij twee scheuten van zijn Glenndeveron had gebruikt om pannekoeken te flamberen.

Doelloos laadde hij verder in. Juwelen, kleren, pluche, boeken, CD's. Hij deed geen moeite om het te ordenen, Duran Duran belandde op een bordeaux bh. Een Grisham pocket tussen de oorbellen. Zij hadden verschillende smaken gehad, het had hem nooit gestoord.

Byrge dacht aan hun Eerste Keer en glimlachte. Hij zocht vruchteloos zijn geheugen af naar de Laatste Keer. Hij vulde de dozen verder. De breinaalden in zijn sinussen werden dolken. De dolken keuterden rond. De dolken stonden onder hoogspanning. Hij zocht naar Brufen. Vond alleen een onstekingswerend middel, slikte vijf pillen in een keer. En liet een handvol boeken vallen bij het vullen van de dozen.
Pagina 235 uit Ons Kookboek lag open. Het recept voor béarnaisesaus op de rechterbladzij. Een post it erbij geplakt: niet lekker, zwaar op de maag. Hij hield van die saus, maar was er nooit in geslaagd ze zelf te maken. Zij noemde hem een culinair barbaar, hij gaf haar gelijk.
Hun eerste jaar samen maakte ze de saus wekelijks voor hem. Dan sporadisch. Dan niet meer. Slagroom in bed had plaatsgemaakt voor het weekendnummertje zatderdagavond, het licht uit. Als hij niet teveel gedronken had en zij niet teveel gegeten.

Hij smeet Ons Kookboek in een witte kartonnen doos. Weg kookboek. Weg ons. Het vooruitzicht van een steak béarnaise kon hem niet opvrolijken.

U vraagt, wij bloggen. Hieronder de ingezonden kopjes waar uw dienaar een stukje aan zal breien.

Ons kookboek, van Joeri
Kaaskoppen, van JW
Persoonlijkheid met vakantie, van Arthur
Zwartkopjes: uitwijzen of uitnijpen? van Jurgen (nog altijd websiteloos)
Het leven is kut, van Suffie

Het zijn de koppen! Zonder kop geen stuk. En de koppen staan heden niet bepaald te dringen om een plaatsje alhier. Mijn hoofd staat niet naar koppen, zo nu even. Daarom mag u koppen. Ja, u! Leest u vooral verder.

U schrijft de kop, ik het stukje. Simpel. Briljant. Bescheiden, ook.(*) Hoe dat praktisch in zijn werk gaat? Eenvoudig.

In de reacties hieronder schrijft u een kandidaat-kop. Vierentwintig uren na publicatie van dit stukje, worden de reacties afgesloten. Ik kies de leukste, of de origineelste, of de meest deprimerende kop eruit, en brei daar binnen nog 's vierentwintig uur een stukje aan. Zit er meer dan een sterke kop tussen, schrijf ik gewoon meer stukjes à ratio van een per dag. Alles staat of valt met uw inzendingen.

Voor mij een mooie manier om maar 's wat werk te delegeren. Voor u een eenmalige gelegenheid om de inhoud op dit log kopsgewijs naar uw hand te zetten.

Wij zijn benieuwd.

Update: wij zijn ondertussen 24 uur verder in de tijd. Comments op dit stukje zijn gesloten. De jury beraadslaagt in afzondering over de inzendingen. Aan alle deelnemers een welgemeend proficiat voor hun bijdrage.

Uit de duistere en nog nauwelijks verkende krochten van mijn geheugen: innovators (1 op het schemaatje hieronder), early majority (2), late majority (3) en die-hards (4). Marketingtermen. Het gaat in marketing natuurlijk in de eerste plaats om consumentengedrag, maar de indeling heb ik onthouden omdat ze ten zeerste bruikbaar is buiten de marketing.

Marketinggewijs zijn innovators mensen die nu al hun tweede plasmascherm aan de muur hebben hangen. Type Frank Verstraten. Innovators hebben bijvoorbeeld ook al bijna een jaar een DVD brander in hun pc, veranderen jaarlijks een paar keer van GSM. Deze mensen zijn bereid een hoop meer te betalen en een hoop kinderziektes voor lief te nemen, om toch maar altijd het nieuwste van het nieuwste te hebben. De ouderen onder hen hebben waarschijnlijk nog een bètamax videorecorder op zolder.

Aan het andere eind heb je de die-hards. Mensen die hun neus ophalen voor nieuwe technololgie. Beeldt u zich hierbij chief inspector Morse in. Deze groep heeft nu nog geen GSM, draait nog het liefst van al grammofoonplaten en verkiest pen en papier boven een tekstverwerker.

Leden van de early en de late majority liggen gezellig tussen de die-hards en de innovators in. Mij kan u bijvoorbeeld op de meeste vlakken tussen de early majority vinden.

Interessanter dan met producten is het om mensen op basis van hun ideeën onder die noemers te proberen plaatsen. Wie twintig jaar geleden al een hevig voorstander was van het homohuwelijk is dan duidelijk een innovator. Wie zich nu nog tegen ongehuwd samenwonen verzet, is dan onmiskenbaar een die-hard. Pakweg John Lennon in de jaren zestig tegenover de Paus nu.

Noch de ene, noch de andere groep heeft universeel gelijk, zo is mijn overtuiging. Ik denk bijvoorbeeld niet dat de zogeheten vrije liefde op LSD-trips veel goeds heeft aangericht. En ik ben er nogal zeker van dat het verketteren van voorbehoedsmiddelen een slechte zaak is.
Mijn sympathie neigt op het schemaatje dan wel een ietsje meer naar links. Ook kwa ideeën dus eerder early majority. Geen innovator.

En nu wij het dan toch over marketing hebben, een kleine enquête: Waar plaatst u uw opvattingen op het grafiekje?

Ergernis: je rijdt op drukke steenweg, met een rijvak voor elke richting. Plots staat er een onverklaarbare file. Zeven auto's voor je zie je twee Marokkanen met het raam open een babbeltje slaan.

Ergernis: zelfde steenweg, een paar dagen later. Je rijdt aan de toegelaten maximumtraagheid op de bewuste hoofdweg. Een auto nadert vanuit een zijstraat, jij rijdt gezapig verder, je hebt immers voorrang. De auto gooit zich met gevaar voor eigen koetswerk op de weg, je stampt op je rempedaal, het ABS klopt alarmerend. De adrenaline ook. Je flitst met de lichten. De bestuurder van de andere auto steekt zijn middelvinger in de lucht en stopt. Zet zich in achteruit. Wanneer hij uiteindelijk doorrijdt, en je staat aan de volgende verkeerslichten, kijkt de Marokkaanse bestuurder je vuil aan: stap uit die auto, ik maak je kapot.

Ergernis: je wandelt door de wijk waar je bent opgegroeid. Een dertigtal Marokkanen met sjaals tot onder de ogen en kappen van trainingspakken over het hoofd checken of je OK bent. Zij beslissen of je doormag. Wanneer zij uiteindelijk plaats maken, loopt er nog gauw eentje voor je voeten. Een schuine blik laat je maar beter. Opzij gaan doe je best niet.

Ja, hoor ik u nu denken, dat overdrijft die Frédéric natuurlijk weer. Hij ziet dat natuurlijk allemaal heel selectief. Dat doen autochtonen toch ook de hele tijd?

Wel, het spijt mij. Dat zie ik dus niet. In de bovenstaande voorbeelden ben ik dan nog heel voorzichtig, het zijn voorvalletjes die ik in Mechelen bijna wekelijks meemaak. Het zijn bewust geen zware incidenten. Ik zou u eerstehands kunnen verhalen over een sigarettenwinkeltje vlak in de buurt dat drie keer is overvallen door Marokkanen. Over een roofmoord in de buurt. Over vuurwapenbezit. Ik probeer die nog te zien als uitzonderingen.

En hetgeen mij minstens zoveel ergert als die attitude, is dat je in de zogenaamd progressieve kringen niet hardop mag zeggen dat er een probleem is zonder verdacht te worden van fascistische sympathieën. Zeggen dat er iets scheelt met de houding van de meeste Marokkaanse jongeren in Mechelen, staat gelijk met je outen als Vlaams Blokker. Ik ken waarschijnlijk meer Marokkanen dan de meesten van die progressieven. Een Marokkaanse vrouw vanuit de ouderlijke buurt noemt mij haar zoon.

Deze zoon zegt hier en nu: er is een probleem in Mechelen. Al jaren. En het wordt erger. Wie dat niet ziet, heeft progressieve oogkleppen op.

De laatste keer dat men hem vroeg om een bedrijf te gaan leiden stelde hij twee voorwaarden. "Een: u geeft mij een jaar de tijd waarin u geen enkele beslissing van mij in vraag stelt. Twee: mijn jaarsalaris zal vastgesteld worden op een (1) dollar."

Geen sprookje. De man is geen fictie, het bedrijf kent u allemaal. Zijn naam: Steve Jobs. Het bedrijf: Apple computers. Hij had het bedrijf in 1976 opgericht, had de Personal Computer wereld op zijn kop gezet met de legendarische Apple II: de eerste PC met een GUI! Klikken met de muis was al wat je moest kunnen om een computer te bedienen. Jobs verliet Apple. Richtte in 1986 Pixar Studio op. Zette met films als Toy Story en Monsters.inc comutergestuurde animatie een nieuwe standaard neer. Werd gesmeekt om terug aan het roer van het ondertussen noodlijdende Apple te komen. Lanceert de I-MAC en drie jaar erna zien de rapporten van Apple er zo gezond uit als het logo van het bedrijf.

Jobs staat nu nog steeds aan het hoofd van de twee bedrijven.

Wanneer geïnterviewd, heeft hij het zelden over technologie, tenzij filosofisch: "Technologie verandert de wereld niet. Sorry, maar het is waar. Wij worden geboren, leven een ogenblik, en dan sterven wij. Zo gaat het al lang."

Jobs heeft over alles een mening.

Over de televisienetwerken: "Wanneer je jong bent, kijk je TV en je denkt: er is een Samenzwering. De Netwerken Zweren Samen om ons dom te houden. Maar wanneer je een beetje ouder wordt, besef je dat dat niet waar is. De Netwerken bestaan om de mensen exact te geven wat zij willen. Dat is een veel deprimerendere gedachte. De Samenzweringstheorie is optimistisch! Je kan de smeerlappen neerschieten! Je kan een revolutie ontketenen!"

Over zijn salaris van een dollar bij Apple: "Na mijn eerste miljard (US dollar) heb ik besloten dat ik mij niet meer ging laten leiden door geld."

Over het web, in 1996: "Het web gaat heel belangrijk worden [...] Het web democratiseert enorm. Maar het gaat niet zo'n gebeurtenis zijn als een eerste televisie uitzending." Ter vergelijking: Gates dacht in datzelfde jaar nog dat hij het ging maken met zijn eigen netwerk, het Microsoft Network. Het Internet was voor nerds, en dat ging zo blijven.

Vandaag stelt Jobs de Mac online muziekwinkel iTunes ook open voor Windows gebruikers. Terwijl de platenfirma's zeuren over illegaal copiëren en downloaden, maakt Jobs er een business model van. En gaat Apple geld verdienen aan Windows gebruikers. Het idee maakt mij vrolijk.

Een man met meer visie dan Jobs moet in Sillicon Valley nog geboren worden.

Ik voelde de bui al hangen deze ochtend toen ik het nieuws hoorde. Bal misgeslagen. Zwaar. En sommige van mijn meest dierbare lezers sprongen meteen in het zadel om mij daarop te wijzen. Een première: Frédéric legt uit én verontschuldigt zich.

De feiten

De nieuwsfeiten zoals ik ze gisterennamiddag las op VRTNieuws.net, en later hoorde in Aktueel, rechtvaardigden gedeeltelijk mijn reactie. In beide bronnen liet men uitschijnen dat het ging om OCMW woningen die bestemd waren voor hulpbehoevenden die recht hebben op steun van het OCMW, sociale woningen dus. Het stukje vanop de VRT nieuwssite kan u nog steeds raadplegen, maar het is ondertusen wel geupdate; gisteren — de laatste keer dat ik het checkte was vlak voor de publicatie van mijn stukje — stonden de twee laatste paragrafen en het ondertiteltje er nog niet bij. Ook van de steun van Janssens was toen nog geen sprake. Wanneer u controleert, zal u zien dat de inhoud van de pagina gisterenavond gewijzigd werd om 23.54 uur. Ook in De Wandelgangen werden om zeven uur de feiten zoals ik ze op dat ogenblik kende, bevestigd. En voegde daar enkel aan toe dat Chantal Pauwels toch de steun van Janssens bleef behouden.

Polemiek

Wanneer de pen gescherpt wordt, is het om te steken. Punt — en hopelijk een gaatje. Politici zijn per definitie publieke figuren, en mogen mijns insziens ook hard aangepakt worden: zij vragen trouwens niet liever. Wanneer gevraagd of hij nooit te ver ging met zijn harde interviewstijl, zei Walter Zinzen ooit: "Ik ben blijkbaar niet hard genoeg. Er is nog geen enkele politicus die geweigerd heeft om bij mij in de studio te komen."
Daarnaast ben ik opgegroeid in sociale woningen. Ik verzeker u: mensen die onterecht aanspraak op zo'n woning, verdienen veel erger dan een snerend columnpje op een weblog.

Bovendien is het weinig interessant om die mensen aan te pakken waar u en ik allemaal van vinden dat zij verkeerd zitten. Aan de zoveelste Bush-bashing heb ik geen boodschap: de hele niet-amerikaanse wereld beseft stilaan dat hij het slechtste is dat de mensheid overkomen is sinds de zwarte builen pest. Zo vindt u hier ook geen stukjes over Meneer Dewinter. Kritisch zijn is naar mijn mening niet: zeggen dat Thatcher een paar honderdduizenden werklozen heeft gecreërd. Zij zou dat waarschijnlijk zelf zonder verpinken bevestigen. Kritisch zou in dat geval wel zijn: onderzoeken of de vakbonden zélf ook geen verantwoordelijkheid hebben gehad in die aantallen. Chez druppels trapt men geen open deuren in.

Vrouwen in de politiek

Ik geloof oprecht dat vrouwen in België evenveel kansen krijgen als mannen. Ik geloof ook dat discriminatie verkeerd is, en positieve discriminatie een contradictio in terminus. Minimumquota opleggen voor vrouwen op kieslijsten is zelfs fundamenteel ondemocratisch. Je zal maar mannelijk en competent zijn en opzij geschoven worden voor een vrouw, die erop moet voor het quotum.
Als ik verder zeg dat ik geen enkele competente vrouwelijke groene minister ken, meen ik dat. Wie daar een probleem mee heeft, hij noeme er mij een op. Dat ik vervolgens gisteren alle groene politica tout court incompetent noemde, is een brug te ver. Daarvoor verontschuldig ik mij. Bij deze.

Ik geloof bijvoorbeeld ook dat minister Daems zowat de minst begaafde minister van de naoorlogse Belgische geschiedenis is, maar daar is het moeilijker te veralgemenen: niet alle blauwe ministers zou ik onbekwaam durven noemen.

Excuses

Aan Chantal Pauwels hierbij mijn oprechte verontschuldigingen: mijn veroordeling was te snel, te agressief en gebaseerd op te weinig. Ik hoop dat zij de moed heeft om door te gaan na de zware aanvallen die zij gisteren heeft moeten verduren. Een steunbetuiging en een sorry van mijnentwege is mailsgewijs onderweg.

U, lezer

U heeft mij toch enigszins verrast, beste lezer. Soms denk ik dat het niet zoveel uitmaakt wat ik schrijf. U komt in behoorlijke getale naar hier, maar reageert maar met mondjesmaat. Op een koude winteravond denk ik wel eens dat u het vaak niet met mij eens bent, maar dat u het de moeite van het reageren niet waard vindt. U heeft mij een beetje van het tegendeel overtuigd: wij zijn het blijkbaar gewoon vaak eens. Een merkwaardige en niet onaangename vaststelling.

Daarvoor had ik u graag even bedankt.

Ooit schreef ik: Belg. Minister. Groen. Vrouw. Incompetenter dan die unieke combinatie word je niet. Dat is fout, ik betuig spijt. Het had moeten zijn: Belg. Politicus. Groen. Vrouw.

Met dank aan Chantal Pauwels voor het inzicht.

Het probleem is niet het gedachtengoed, daar is niet zoveel mis mee. Maar mijn wantrouwen tegenover mensen die hardop Grote Idealen voorstaan is groot: buiten Gandhi, Jezus C en Martin Luther K stellen ze altijd teleur. Mensen die Anders Gaan Leven voorstaan en ondertussen grof misbruik maken van sociale instellingen, het is erger dan ervoor uitkomen dat je voor het Vlaams Blok stemt. Het is trouwens de ziekte van de Antwerpse politiek: roepen dat je beter bent en er ondertussen alles aan doen om het tegendeel te bewijzen.

Als schepen in Antwerpen verdien je maandelijks 6508 € — exclusief extraatjes als onkosten voor kinderopvang etc.. In mijn sociale kringen heet zoiets een behoorlijk inkomen. Het OCMW is er voor de mensen die minder dan een behoorlijk inkomen hebben, mensen die het met ongeveer een tiende van zo'n inkomen moeten doen, grofweg het bestaansminimum. Mensen die een tikje meer hebben dan dat bestaansminimum, stuiten bij het OCMW meestal op een Njet.

Agalev schepen Chantal Pauwels kan bij het OCMW probleemloos een woning huren voor 140 € per maand. In een tijd dat er ellenlange wachtlijsten zijn voor sociale woningen. La Pauwels zelf heeft daar geen problemen mee, want er is geen wet die dat verbiedt. Nu heeft zij bedenktijd nodig om in overweging te nemen of zij zal opstappen. Als zij zal opstappen, is dat omdat de druk van haar partij te groot zal worden, niet omdat zijzelf gelooft dat dat nodig is.

Als Agalev voor progressief staat, doet u mij dan maar gerust een paar conservatieve zakken in het beleid.

Radiostilte hier? Het is de schuld van de pinguin! Uren, dagen, nachten van bloed, zweet en tranen heeft het ons gekost. Om een paar pinguins in huis te halen. Eentje resideert er nog op de tweede harde schijf, een blijvertje. En als alles goed gaat, wordt het volgende postje vanop het thuisfront uit een rode hoed getoverd.

Ik citeer even de VTM website:
"Sinds 1 september loopt op VTM een nieuw spraakmakend programma. In "Olivier de Rijke" worden vijftien vrouwelijke vrijgezellen tussen 20 en 30 jaar voorgesteld aan Olivier, een vrijgezel van 26 jaar. Aan de meisjes wordt verteld dat Olivier 32 miljoen Euro erfde, maar dat is een leugen."

Vat samen als: de beste televisie die ik in jaren gezien heb. Noemt u mij gerust een slecht karakter. Want groffer amusement dan dit moet dateren uit het tijdperk waarin men leeuwen met Christenen en ander gespuis placht te voeden.

Olivier, in het dagelijkse leven een eenvoudige wegenwerker in alle betekenissen van het woord, wordt in een kasteel aan de Loire gedropt. Dat is dan: zijn buitenverblijfje. Porsche voor de deur, butler erachter. Kers op de taart: vijftien paarrijpe dames waaruit hij zijn bruid dient te kiezen. U krijgt het beeld wel zo'n beetje.

Maar met dat beeld heeft u het geluid nog niet, en dat is de halve pret. Beeldt u zich hiervoor bijvoorbeeld Olivier in, gezeten in een restaurantje. In het Antwerps dat tegenwoordig alleen nog aan de Seefhoek gebezigd wordt: "Waajn, joa, goej vroâg, wa moete kik nâ gôn kieze? Der stôt ier zoeveujl oep die koart."
Waarop de ober hem beleefd de eetkaart uit handen neemt, en hem de wijnkaart overhandigt... Voor mij moeten ze dan even onderbreken met een reclameblok, want ik lig dan vijf minuten uit mijn zetel van het lachen. Bij de tafelgenotes van dat moment — een van de kandidaat-dames, haar moeder en haar zus — wekt zo'n scène geen argwaan.

Maar de nietsvermoedende wentelteefjes zijn al zo'n natuurtalenten als Olivier zelf. "Ja, dat geld is plezant natuurlijk, maar Olivier is daar toch heel gewoon onder gebleven." En: "Hij is toch wel knap, en sportief ook, dat vind ik echt belangrijk in een man." In de plaatselijke discotheek hadden ze een knappe, sportieve man van dat kaliber al tien keer wandelen gestuurd.
Een van die herten kon er vorige week niet bij dat iemand er graten in zag dat zij op het thuisfront nog een vriendje had achtergelaten. "Djiezus, waar gij een spel van maakt!"

Vandaag was de voorlaatste aflevering. Van de drie dames werden naaste familieleden uitgenodigd. Van ouderlijke wijsheid, laat staan een gezonde dosis argwaan, geen spoor, zelfs niet wanneer Olivier zo meteen en daarna ook niet kan zeggen in welk dorp zij zich nu bevinden. De moeder van een kippetje pleegt zelf een kwinkslag: "Zeg Olivier, ge weet toch waarom kabouterkes lachen wanneer ze in het gras staan te voetballen he? Awel, omdat dat gras kriebelt aan hun (sic) toverballekes." Op slag krijg ik dan toch een tikje medelijden met de dochter. Sociologen noemen dat 'nurture' dacht ik: je kan, meer dan een eeuw socialisme ten spijt, nog altijd in de verkeerde wieg geboren worden.

Volgende week is de grote finale. Olivier zal dan aan de laatste dame van zijn keuze moeten diets maken dat hij niet Olivier de Euromultimiljonair is, maar Olivier de Wegenwerker. Ons werd al een sneak gegund. Hij zal zijn betoog beginnen met: "Dan is er nog een klaajn dîngeske dâ maaj vàn et hart moet..."

Behoudens het uitbreken van Wereldoorlog III, treft u mij twee uur op voorhand en nog lang nadien achter de buis aan. Zelden zal ons zo'n blik gegund worden op het donkerste van de mens. En dat kan dus onwaarschijnlijk hilarisch zijn.

Arme, arme Olivier.

Tussen de verleidelijke lijnen van de nieuwe Da Vinci's en de verbale krachtpatserij door, zou ik graag nog eens fris voor de dag komen. Een beetje meer de titel van dit log eer aandoen. Verkwikken zo u wil. Het Fa-effect.

De druppels die hier nu doorsijpelen zijn het resultaat van krampachtig wringen aan een vuile dweil. Misschien hadden de Grieken gelijk toen ze plots Latijn gingen spreken: Mens sana in corpore sano, in welk geval ik er op dit ogenblik niet bijster rooskleurig voorsta.

Ondertussen wil ik u, bezoekers, wel bedanken voor het geduld dat u met mij opbrengt. U indachtig doen wij zoals onze Noorderburen, toen ook die het Latijn gingen ontdekken: Luctor et emergo, ofte: op genoeg druppels blijven wij nog wel even drijven.

Het is een ijzeren wet in autoland: pareltjes van design noem je concept cars, en de flauwste afkooksels daarvan breng je vier jaar later op de markt. Compromis tot in de kist: de dictatuur van de marketing. Benieuwd hoe ze deze briljante schoonheid weer gaan vermassacreren.

Iemand trouwens een ideetje welk juweeltje van Italiaanse renaissance hierboven prijkt?

Ooit al van Double U gehoord? Neen? Logisch: draak van een weblog, de inspanning van het klikken niet waard. Ware het niet dat het ettertje erachter er een bijzonder irritante gewoonte op nahoudt.

Copy. Paste.

Dat noemt hij dan: zijn weblog.

Natuurlijk lenen wij voortdurend bij mekaar. Soms stoot ik op een ander weblog ergens op een linkje waarvan ik denk: leuk voor een 'Fredscape van de dag'. Ik copieer de link, schrijf er mijn eigen tekstje bij, en vermeld waar ik de link gevonden heb. Thx zeggen we dan, of Via, dankuwel, en misschien krijgt jouw weblog dan ook nog wat bezoekers van mij erbij. Iedereen gelukkig.

Wat webloggers niet doen, is de hele tekst klakkeloos overnemen, geen dankjewel zeggen. Doen alsof zij het zelf geschreven hebben.

Niemand betaalt ons voor ons log. Integendeel: de meeste van ons investeren er een hoop tijd en energie in. Sommigen betalen dure providers om hun weblog in de ether te houden. Wij hopen dat u er wat aan heeft. Wij hopen enkel om een klein applausje op zijn tijd. En wij eisen dat u ons het krediet geeft dat ons toekomt.

Dubbel Ettertje vindt dus van niet. Copieert een volledig stukje van Joeri, zonder bronvermelding. Van Pol, idem dito. Van Bart Vandamme, van De Blonde Blogger, JNNK... (kijk bij de reacties onder het stukje plagiaat bij Joeri voor de links). Wanneer hij erop wordt gewezen in zijn reactietooltje, houdt meneer zich van de domme — kost hem waarschijnlijk niet eens zoveel moeite.

Double U. U - U: de schreeuw van de chimpansee. Het geluid van de naäper. Ligt ook al met de billen bloot, die aap: wat let u om hem de spanking te geven waar hij zo hard om vraagt? Dubbele portie graag, daar houdt het ettertje van.

Update: Ondertussen heeft het ettertje zijn reactiemogelijkheid van zijn website gehaald. Ook zijn emailadres. Laat het de pret niet bederven: u kan het etterig aapje nog steeds bereiken op info@wpvd.be.tf.

Update II: de naam van het ettertje is Dirk Vanoirbeek, woonachtig in Sint Truiden. GSM nr: 0476/64.14.94. Met dank aan speurneus Bart Vandamme.

Voorbeeldige dag. Vier (4!) sigaretten gerookt. Niet gedronken. Geen enkel verkeersreglement overtreden. Hooguit een keer of tien — op de hele dag — aan sex gedacht. Geen een conflict gehad.

Hadden we deze stunt verwezenlijkt zonder antibiotica, spierontspanners en een dijk van een griep, we zouden onverwijld gewag maken van een mirakel.