Ons kookboek

Byrge had er geen zin meer in. De dozen vulden zich maar traag. Zijn sinussen voelden alsof er breinaalden doorstaken. Hij nam een slok van de merkloze whiskey — Byrge had de fles gekocht nadat zij twee scheuten van zijn Glenndeveron had gebruikt om pannekoeken te flamberen.

Doelloos laadde hij verder in. Juwelen, kleren, pluche, boeken, CD's. Hij deed geen moeite om het te ordenen, Duran Duran belandde op een bordeaux bh. Een Grisham pocket tussen de oorbellen. Zij hadden verschillende smaken gehad, het had hem nooit gestoord.

Byrge dacht aan hun Eerste Keer en glimlachte. Hij zocht vruchteloos zijn geheugen af naar de Laatste Keer. Hij vulde de dozen verder. De breinaalden in zijn sinussen werden dolken. De dolken keuterden rond. De dolken stonden onder hoogspanning. Hij zocht naar Brufen. Vond alleen een onstekingswerend middel, slikte vijf pillen in een keer. En liet een handvol boeken vallen bij het vullen van de dozen.
Pagina 235 uit Ons Kookboek lag open. Het recept voor béarnaisesaus op de rechterbladzij. Een post it erbij geplakt: niet lekker, zwaar op de maag. Hij hield van die saus, maar was er nooit in geslaagd ze zelf te maken. Zij noemde hem een culinair barbaar, hij gaf haar gelijk.
Hun eerste jaar samen maakte ze de saus wekelijks voor hem. Dan sporadisch. Dan niet meer. Slagroom in bed had plaatsgemaakt voor het weekendnummertje zatderdagavond, het licht uit. Als hij niet teveel gedronken had en zij niet teveel gegeten.

Hij smeet Ons Kookboek in een witte kartonnen doos. Weg kookboek. Weg ons. Het vooruitzicht van een steak béarnaise kon hem niet opvrolijken.