In de waterval
Van druppels smelten stukjes
IJs op de rotsen
november 2003 Archieven
Zit je verlegen om een onderwerp, komt het zomaar binnengelopen via je reactietooltje. De Drieletterhype. Zen. De oplossing voor al onze problemen. U weet wel: mediteren, mantra's afratelen, koans kraken, leviteren: en hopla. Betaald zijn de rekeningen, weg het schuldgevoel, beantwoord de vragen.
Deuh-heuh.
Moe-hoe!
Zen is onthechting, hoor je wel 's. En Richard Gere, en Leonard Cohen, die zijn alletwee Zen, lees je wel 's. Richard heeft zowat alle vrouwen gehad die de moeite van het krijgen waard zijn en is miljardair. Matig acteur ook als u 't mij vraagt, maar kom, het kan erger, hij had Tom Cruise kunnen heten. En die is Scientology ofzo. Cohen scoort een ietsje minder in het vrouwendepartement dan Zenbroeder Richard, tenzijn Janis Joplin ook uw ding was, maar op de royalties voor Suzanne kunnen de kleinkinderen van Cohen's tuinman waarschijnlijk nog teren.
Excuseert u mij even wanneer ik die twee niet te hoog inschat wanneer het gaat om onthechting. Dat is alsof Roland Lommé even past voor de praline bij de koffie na een vijfentwintig gangen menu in de Comme chez Soi: That don't impresse me much.
Ik begrijp het natuurlijk allemaal niet, dat vraagt jàren intensieve studie. U weet wel: leeg worden vanbinnen en vol tegelijk. Je afvragen wat voor geluid het klappen van één hand maakt enzo (eenvoudig trouwens: als je 't snel genoeg uitvoert, geeft het een beetje windruis, als je 't doet met omstaanders erbij hoor je al na een paar minuten de sirene van de ambulance die je afzet bij het dichtstbijzijnde gekkenhuis. Een doorsnee Zen student merkt dan niet eens het verschil met zijn Zen school en komt er trouwens een hoop klasgenootjes tegen. Een gevorderd student ontsnapt levitatiegewijs.)
In een periode van zwakte heeft ook uw dienaar zich er even langs de zijlijn mee beziggehouden. En toen een pracht van een leerstelling meegekregen: "Als je echt wil weten wat Zen is," zo sprak mijn leermeester, "hou je er vanaf nu je mond over. Je leest er niet meer over, en je loopt hard weg van iedereen die er iets over te vertellen heeft."
Op dat precieze ogenblik was ik even verlicht. Vooral door het spotje aan zijn plafond. Sindsdien loop ik nog altijd weg van mensen die boven mij menen te staan. Het is er kil in hun schaduw.
Haar dag moest eigenlijk nog beginnen. Okee, zij had zich 's ochtends onder de douche wel nog snel drie keer klaargevingerd. Gestoeid met die kleine blondine van de human resources, met de voorbindlul, tijdens de middagpauze. Ze had zich discreet klaargereden op de ruwe bureaustoel tijdens de meeting — en een genant momentje gehad toen de financieel directeur naar het rapport met de halfjaarlijkse resultaten vroeg, precies op het ogenblik dat zij een marker anaal probeerde binnen te schuiven.
Allemaal voorgerechtjes. Nu wilde ze de hoofdschotel. En dessert erna.
Zij ontkleedde zich. Splitrok, witte blouse, halve cup behaatje en tangaslip in de wasmand: weg met het duffe kantoorspul. Zwarte lieslaarzen, een driekwart leren jasje en een halsband: dat moest volstaan als outfit.
Onderweg naar de parenclub verkrachtte ze een puber met vlechtjes en een plooirokje in een steegje. Een paar uur later — haar vuist tot aan de pols in een fragiele brunette terwijl een negerin de slagroom van haar tepels likte — kwam het als een oogverblindend inzicht tot haar: "Het leven is kut." En zo heel erg vond de lesbische nymfomane dat niet.
nvdr: Het bedenkelijke allooi van dit stukje kan niet in de schoenen van auteur dezes worden geschoven. De volledige verantwoordelijkheid ligt uiteraard bij de opdrachtgever voor de bovenstaande kop, zie ook hier.
Het is een weinig bekend en schromelijk onderschat probleem: de zwartkopjes. Maar wij kunnen er onze ogen niet langer voor sluiten! Druppels zegt: actie is nodig, hier, nu, heute, maintenant, tout de suite godverdomme!
's Lands meest vooraanstaande ornitologen waarschuwen al jaren voor hun onnatuurlijk snelle expansie. Wetenschappers maken gewag van de grootste verandering in het natuurlijk bestel sinds het uitsterven van de dinosaurussen.
"De zwartkopjes doen de klassieke en de moderne biologie op hun grondvesten daveren. Wanneer je er echt over nadenkt, moet je zelfs Darwin in vraag stellen!", vertrouwt ons een professor emeritus toe, die om begrijpelijke redenen anoniem wenst te blijven, uit angst voor represailles van het gevogelte. En hij waarschuwt nog:"Die zwartkopjes zijn niet eens te rangschikken: het is geen soort, geen ras, geen gevogelte, geen wat dan ook, en tegelijk een beetje alles van dat. Ik voor mij hou het op ongevogelte."
Tot voor kort werd er — voornamelijk uit de subversieve hoek van boswachters, wandelaars en andere extremisten — gewaarschuwd voor een tekort aan mussen. Werden zij misleid of zitten zij mee in het complot? Feit is dat de ondergrondse van de zwartkopjes nog nooit zo talrijk is geweest. "Lach niet!" verzekert ons een hoge ambtenaar van de staatsveiligheid, "Zij nestelen overal, tot in de hoogste politieke en juridische regionen van dit land! Wij houden een lijvig dossier bij van de locaties van hun nesten, en ik verzeker u: ik slaap met een dubbelloop naast mijn bed. Of zij op een staatsgreep broeden? Geen commentaar. Ik wil u wel vertellen dat de intelligentie die wij vergaard hebben een nieuw licht werpt op het dossier van de Bende van Nijvel en dat van de Roze Baletten!"
Net voor het ter perse gaan van dit stuk, meldt een insider van de gerechtelijke politie ons dit: de ambtenaar van de Staatsveiligheid is net onder verdachte omstandigheden overleden. De gerechtsdokter stelde ter plaatse vast dat het slachtoffer was gestikt door de 27 rauwe huismuseiëren (volgens insiders woedt er een ware bende-oorlog tussen de huismussen en de zwartkopjes) in zijn mond. Naast het lijk werden veren uit verschillende vachten aangetroffen, wat de gerechtelijke politie tot de overtuiging leidt dat het slachtoffer zich nog heeft verweerd alvorens te zijn bezweken tegenover een grote overmacht.
Op het politieke front wordt er op dit ogenblik stevig gedebatteerd achter gesloten deuren. Iedereen lijkt het erover eens dat uitwijzing geen optie meer is. Sinds een zelfmoordcommando zwartkopjes in ware kamikazestijl de helikopter van de kroonprins heeft aangevallen, kunnen zij op niet veel steun meer rekenen bij de publieke opinie. Alleen de broer van de kroonprins, die volgens paleiswatchers hartelijk om het helicoptervoorval moest lachen, zegt de zwartkopjes nog steeds zijn onvoorwaardelijke steun toe.
Experts ter zake zijn eensgezind: uitnijpen is de enige oplossing!
Dus eerst: en masse afslachten. Dan pluimen. Ingewanden eruit nijpen. Een uurtje braden met mosterd erover en serveren met béarnaise. Het is eten of gegeten worden!
"Als test van het door haar ogen geleverde bewijs duwde ze met haar gehandschoende hand tegen het witgeverfde hout."
Na zo'n woordenmoeras lijkt rituele boekenverbranding plots niet meer zo'n slecht idee. Uit Het veilige huis van het echtpaar Nicci French, vierde (!) zin. Je denkt: volhouden, 't is misschien de vertaler zijn schuld. Je sleept je met een bovenmenselijke inspanning naar hoofdstuk twee.
Daar lees je "Ik draaide de kaart om: ik zal wel een splitsing gemist hebben." Je haar rijst ten berge. Je gooit het boek in een hoek en besluit dat de laatste Potter in verhouding een meesterwerk is. Eigenlijk had je 't al moeten weten bij lezing van de omslag. Die omschrijft het gedrocht als Literaire thriller. Een literair boek, als om te waarschuwen dat je bij aankoop ervan geen multimediaal spektakel hoeft te verwachten. Er wordt mij overigens verteld dat Nicci French vooral populair is bij vrouwen. Zo'n seksistische uitspraak zult u van mij niet gauw horen.
P.S. Excuses aan Jurgen, voor het langdurig uitblijven van zijn stukje; het volgende literair maaksel alhier zal zijn kop voeren.
Oh ja, na lezing van vorige post vraagt u zich wellicht af: is het dat allemaal wel waard geweest? Klik op het onderstaande screenshot en overtuig uzelf. Bedenk dan dat de GUI er in luttele seconden hetzelfde kan uitzien als Windows XP. Of OS 9 zo u wil. Bedenk dat er naast de applicaties in de taakbalk nog een webserver op de achtergrond draait. Op een Pentium III alstublieft.
De waanzin nabij. Op de rand van een inzinking. Al een paar weken. S was haar valiezen al aan het pakken. Mijn beste vrienden begonnen mij te mijden, en zelfs de honden liepen aan de leiband met een air van: "Hey, dat is niet onze baas hoor, die psychopaat loopt hier gewoon toevallig aan het andere eind van de leiband, wij weten ook niet waar hij precies vandaan komt." Wie kon het hen kwalijk nemen?
Nogmaals de sympathieke pinguin als hoofdschuldige aanduiden geeft geen pas natuurlijk. Neen, dit keer moeten wij de hand in eigen boezem steken. Onkunde, gebrek aan geduld en een kutmodem natuurlijk. Neemt u het van mij aan: USB modem op Linux is een slecht idee. Die modem aansluiten is een huzarenstukje waar ik toch nog even voor moet passen.
Gelukkig herinnerde ik mij nog net voor ik de pc met de moker en een hakbijl te lijf ging, een mailtje. Van een lezer met een eigen weblog. Die Linux kende. Die Linux als beroep doet. En die zo'n modem al eens geïnstalleerd had. Mailtje naar de goeroe. Of hij 's langs kon komen.
Hij kon.
Hij zag. Hij typte. Hij Vimde. Hij configureerde, vloekte, toverde, bootte. E toen was er verbinding. Met tranen in de ogen zag ik de groene lampjes. Las ik: '8.35 succes!' Beeld u in wat ze in Kennedy Space Center voelden toen Armstrong zijn kleine pasjes ging zetten. Doe maal twee en u weet wat er door mij heen ging.
Daarom dit verzoek: als u mij een geweldig plezier wil doen, vereer Kristof dan even met een bezoekje. Laat iets in zijn comments achter, bedank hem ook even. Hij is ervoor verantwoordelijk dat uw dienaar zich terug onder de mensen kan begeven.
Hier!
http://kristof.willen.be
Zonder inspiratie zitten, denken: laat de lezers het halve werk doen, laat hun de koppen maar bedenken. Goed idee, denk je tevreden, leuke koppen bij de inzendingen. Eerste stukje schrijven: loopt lekker. Tweede stukje schrijven: als vanzelf.
De dag erna op je scherm zitten staren... met alleen maar een kop. Jezelf vervloeken dat je die titel eruitgepikt hebt. Er moeizaam een verhaaltje uitwringen over een kantoorklerk die de halve werkvloer uitmoordt. Het verhaaltje slecht vinden en weggooien. Terug op een blank scherm staren. Jezelf vervloeken met het achterlijke idee van die koppen, jezelf nog meer vervloeken om de deadlines. Iets anders gaan doen.
Ook de dagen erna andere dingen doen. Spijt hebben dat je dat slechte verhaaltje hebt weggegooid. Denken: webloggen is altijd spreken, ook als je niets te zeggen hebt. Een stukje van één zin schrijven. Ontdekken dat je meerdere zinnen nodig hebt.
Besluiten dat het niet lukt. Want ik schrijf mijn stukjes zoals niemand anders die schrijft. Soms goed, soms slecht, maar altijd met de druppels signatuur. Mijn persoonlijk stuk. En die persoonlijkheid laat zich niet op vakantie sturen, weet dat ik het geprobeerd heb de afgelopen dagen.
Penalties — sorry: strafschoppen — trappen kunnen ze niet. Een nationaal elftal opstellen dat als ploeg speelt, wil ook nooit lukken. Een bondscoach die het een paar jaar uithoudt moet nog geboren worden en zij spelen in de lelijkste kleur die de voetbalvelden wereldwijd bevolken: oranje. De kaaskoppen.
Zet die kaaskoppen bij Barcelona aan het werk, of bij Milan, of bij Manchester, en ze spelen de sterren van het firmanent. Pure klasse. Laat ze uitkomen voor hun vaderland en ze bakken er niks van. Dan wil het nog niet lukken vanop de elf meterstip.
Gebrek aan ploegzin, heet het vaak. Onzin natuurlijk. Zet er een pornoster bij, en die ploeg loopt als een trein. Edgar doet het op zijn hondjes terwijl Patrick hem er vooraan elegant inschuift. De De Boertjes nemen haar broederlijk in de sandwich. Stam toont zich zijn naam waardig terwijl Reiziger zijn beurt afwacht: "Na jou, Boudewijn."
Teamspirit, toch?
Onze Rode Duivels zie ik 't zo meteen niet doen. Bart Goor en Sandy Martens nemen in 't beste geval mekaar, Sonck doet een flikflak en een saltootje, De Boeck wil maar niet op snelheid komen en Verheyen mist het gat wanneer hij ervoor staat.
Nee, klasse en ploeggeest, daar ligt het 'm dus niet bij het kaaskoppige elftal. Het zit 'm in dat oranje: foute kleur. Past niet bij een beekscheet als Bergkamp. Vloekt met zo'n roetzwarte Seedorf. Wie wil er nou passen naar een roodverbrande wittekop in een oranje shirt? En wie het toch kan opbrengen, wordt geconfronteerd met het fenomeen van kleurenshift: felle kleuren die dicht bij mekaar liggen, verschuiven ten opzichte van mekaar: 't is teveel voor ons oog. Het oog corrigeert dat door de vlakken ten opzichte van mekaar te verschuiven: zo lijkt het alsof die rode koppen al een halve meter verder zweven dan hun lijven eronder. Probeer dan nog maar 's een voorzet op het hoofd te schilderen.
Maak Oranje Geel en 't probleem is opgelost. WK finale gegarandeerd. Waarom dan precies geel? Omdat groengespikkelde kaaskoppen hun beste tijd gehad hebben, toch?