De waanzin nabij. Op de rand van een inzinking. Al een paar weken. S was haar valiezen al aan het pakken. Mijn beste vrienden begonnen mij te mijden, en zelfs de honden liepen aan de leiband met een air van: "Hey, dat is niet onze baas hoor, die psychopaat loopt hier gewoon toevallig aan het andere eind van de leiband, wij weten ook niet waar hij precies vandaan komt." Wie kon het hen kwalijk nemen?
Nogmaals de sympathieke pinguin als hoofdschuldige aanduiden geeft geen pas natuurlijk. Neen, dit keer moeten wij de hand in eigen boezem steken. Onkunde, gebrek aan geduld en een kutmodem natuurlijk. Neemt u het van mij aan: USB modem op Linux is een slecht idee. Die modem aansluiten is een huzarenstukje waar ik toch nog even voor moet passen.
Gelukkig herinnerde ik mij nog net voor ik de pc met de moker en een hakbijl te lijf ging, een mailtje. Van een lezer met een eigen weblog. Die Linux kende. Die Linux als beroep doet. En die zo'n modem al eens geďnstalleerd had. Mailtje naar de goeroe. Of hij 's langs kon komen.
Hij kon.
Hij zag. Hij typte. Hij Vimde. Hij configureerde, vloekte, toverde, bootte. E toen was er verbinding. Met tranen in de ogen zag ik de groene lampjes. Las ik: '8.35 succes!' Beeld u in wat ze in Kennedy Space Center voelden toen Armstrong zijn kleine pasjes ging zetten. Doe maal twee en u weet wat er door mij heen ging.
Daarom dit verzoek: als u mij een geweldig plezier wil doen, vereer Kristof dan even met een bezoekje. Laat iets in zijn comments achter, bedank hem ook even. Hij is ervoor verantwoordelijk dat uw dienaar zich terug onder de mensen kan begeven.
Hier!
http://kristof.willen.be
Ja maar ja maar...: da's in 't Engels!