Persoonlijkheid op vakantie

Zonder inspiratie zitten, denken: laat de lezers het halve werk doen, laat hun de koppen maar bedenken. Goed idee, denk je tevreden, leuke koppen bij de inzendingen. Eerste stukje schrijven: loopt lekker. Tweede stukje schrijven: als vanzelf.

De dag erna op je scherm zitten staren... met alleen maar een kop. Jezelf vervloeken dat je die titel eruitgepikt hebt. Er moeizaam een verhaaltje uitwringen over een kantoorklerk die de halve werkvloer uitmoordt. Het verhaaltje slecht vinden en weggooien. Terug op een blank scherm staren. Jezelf vervloeken met het achterlijke idee van die koppen, jezelf nog meer vervloeken om de deadlines. Iets anders gaan doen.

Ook de dagen erna andere dingen doen. Spijt hebben dat je dat slechte verhaaltje hebt weggegooid. Denken: webloggen is altijd spreken, ook als je niets te zeggen hebt. Een stukje van één zin schrijven. Ontdekken dat je meerdere zinnen nodig hebt.

Besluiten dat het niet lukt. Want ik schrijf mijn stukjes zoals niemand anders die schrijft. Soms goed, soms slecht, maar altijd met de druppels signatuur. Mijn persoonlijk stuk. En die persoonlijkheid laat zich niet op vakantie sturen, weet dat ik het geprobeerd heb de afgelopen dagen.