No rules

Great Log

Disaproved of by His Majesty the King Albert II

Onbescheiden? Moi? Nope: reclame. Advertising! Publiciteit! Met een campagne die kan tellen kwa niche-marketing: een interactief multimediaal charme-offensief om de markt breder te penetreren en een hogere user-satisfaction te genereren. Voilà!

Wat u hierboven aanschouwt is het eerste luik van de campagne. Branding. Fluitje van een cent: dijk van een slogan en een visual die menigeen doet watertanden en klaar is de case.

Luik twee: netwerking. Deze campagne wordt doorgegeven aan een bevriend log. Dat log bezint zich over een eigen slogan, visual, flash-movie... alles mag. Wanneer dat log een campagne heeft, geeft het die op zijn beurt weer door aan een ander weblog. Op de homepage van druppels zal telkens een banner verschijnen van de campagne die op dat moment loopt.

Ten huize druppels besteden wij de opdracht nu uit aan Uren. Dagen. Nachten. en wel omdat wij Joeri er ernstig van verdenken:

1. in staat te zijn ons aangenaam te verrassen
2. hij fysiek tot nauwelijks meer in staat is dan het beroeren van toetsenbord en muis.

Rest ons nog, geheel onterzake, u een beter jaar te wensen dan het voorgaande. Bij deze, uit naam van het voltallige druppels promoteam.

Druppels? Jongen, jij was goed bezig, maar nu gaat het echt wel de verkeerde kant op. Jij kan maar beter watjes.be gaan registreren. Kerstlichtjes, troetelbeestjes, gedichtjes... je zou je godbetert op de online editie van de Flair wanen. En àls jij dan nog 's uit je krammen schiet, bied je nog geen twee dagen daarna uitgebreid excuses aan! Ik zeg: het is nog maar een kwestie van tijd eer jij je gaat outen ofzo. Beetje à la Brusselmans: 'eigenlijk ben ik de kwaadste nog niet, diep vanbinnen hunker ik naar u waaandacht.'

Bloed, De Vries, daarvoor komen wij! Hardcore sex! Màg met schattige hondjes als dat tegenwoordig jouw ding is. Zolang er in de strijd geschoten wordt, zeg ik altijd maar. Erin of erop of waarop: maakt niet uit! Dit is een ventenhoek jongen. Ram nog 's een politieker in mekaar — Berlusconi weet echt niet wat hij nog meer moet doen om een stukje te krijgen. Maar niks nada niente krijgt hij van meneer druppels! Een verzuipende labradorpup in plaats van een column van Bernard: nou vrààg ik je...

Dus: goed begrepen hè: tot na nieuwjaar! Als het dan niet gebeterd is, zet ik hier geen voet meer — wàt!? Dat ik ze vergeten vegen ben? Jongen: mietjes.be is ook nog vrij he!
Lul!

En zet godverdomme nog 's zo'n lekker wijf bij vrouwelijk schoon!

Twee zwarte ogen kijken u strak aan. Zij vragen: waarom was jij het niet? U kijkt terug in die ogen, blij dat zij leeft. Ellendig omdat het niet dankzij u is. U wil haar antwoorden dat u al vaak dom bent geweest, en arrogant, en onbezonnen. Maar laf?

U heeft de film al tientallen keren teruggespoeld en opnieuw voor ogen getoverd: het hondje dat ondergaat en u die bevroren staat. Gedachtenloos, haar eigenlijk al heeft opgegeven. De plons in het zwarte water, van de jongen naast u. Van uzelf die mechanisch de natte hond bij het nekvel aanpakt van de jongen.
U zegt duizend keren:
'Toen had ik moeten.'
'Dan had ik kunnen.'
'Ik zou direct erna.'

U streelt het beestje en koestert haar warmte in de zetel. Zij nestelt zich in uw armen en u heeft het gevoel dat zij zich onterecht veilig waant.

Uw ogen turen radeloos in de omtrek, op zoek naar hulp. Geen bootje, geen touw, geen mens in de omtrek. Huizen! U springt over een symbolisch muurtje en belt aan, de partner roept beurtelings naar de hond en naar uzelf. Na een eindeloze halve minuut opent een man van middelbare leeftijd in kamerjas de deur. U vraagt - ratelt om een schop - borstel - touw "want mijn hond is aan het verdrinken."

De man verdwijnt even in de deur, u loopt terug naar de waterkant. Probeert de hond gerust te stellen. "Kalm maar... rustig. Er komt hulp." U hoort uw partner iets zeggen, maar het dringt niet door.
Plots staat de man naast u, naast hem staat zijn zoon. "Te ver voor het touw," zegt vader bedaard.
De zoon bekijkt het, de hond drijft verder, spartelt merkbaar zachter — het bloed trekt weg uit uw gelaat, uw hart mist een paar slagen.

Cirkels tekenen zich af op het zwarte water...

Stel, u gaat 's avonds laat met uw partner en de twee honden wandelen. Honden aan de leiband, de partner mag los lopen. Buiten is het koud, donker en verlaten. U besluit even later dat de honden ook los mogen, er is toch geen kat op straat. U bent benieuwd wat de jonge hond gaat doen. U lacht samen met uw partner om de enthousiaste bokkensprongen van het beestje en u bent aangenaam verrast dat de pup kwispelend komt zodra u dat wil: een eenvoudig fluitsignaal volstaat. De kleine verliest sowieso de grote nooit uit het oog, en die luistert behoorlijk. Aan een drukkere weg legt u de honden terug aan de leiband.

U komt aan een kanaal en laat de honden weer los zodat zij zich kunnen verdiepen in het plaatselijke geurenpalet. U gaat er rustig vanuit dat de grote hond zich niet in het water waagt met deze temperaturen en dat logischerwijze de kleine dus ook droog zal blijven. Luttele seconden later maakt een plonsje u diets dat u zich misrekend heeft: de kleine spartelt in het water.

U fluit eerst eenvoudig, maar het beestje komt niet teruggezwommen. U commandeert haar terug, maar de pup komt nog steeds niet uit het water. Zij spartelt, maar raakt door de kou bevangen en gaat een paar keer kopje onder. Zij panikeert en spartelt nu wanhopig. Een visioen vanuit de donkerste ruimten van uw geheugen flitst voor uw ogen: de herinnering aan de eerste hond in het ouderlijk huis, jammerlijk verdronken toen hij door het ijs zakte. Uw adem stokt, de partner staat op het punt te gaan hyperventileren, het water is koud...

Stel dat alles dus, een eenvoudig vraagje, wat zou u gedaan hebben? Ja, u.

Morgen middag alhier het vervolg.

U heeft er geen idee van hoe boeiend het leven achter uw GUI kan zijn. Of, okee, u wist het misschien al, maar ik word er toch even stil van als ik mijn Apache CGI-scriptjes zie draaien die webpaginaatjes uit een MySQL databank opvissen.

Geek-to-be? Moi?

Dit bericht typ ik, zoals zovele, vanachter een raam langs een oude steenweg. In het postkantoor tweehonderd meter verderop, werden al 's mensen neergeschoten voor een paar honderd euro. Nog twintig meter verderop is een bakker die fantastische donuts maakt. In een huis aan de overkant woonde een oude man die zijn krant kwam halen met zijn hond — de hond nam dan altijd de krant aan en nam ze in zijn bek mee tot thuis. Een hoogbejaard koppel werd hierachter slachtoffer van een roofmoord. Regelmatig rijden hier auto's voorbij met de muziek onfatsoenlijk luid. Vanuit dit raam zie ik soms bij mijn overbuurvrouw binnen, een Aziatische schone. Yoko Tsuno, maar dan in drie dee.

Een seconde geleden in de geschiedenis, zijn mijn roots hier geboren. Een seconde daarvoor was dit een moerasland. Ik hou van dit raam.

Niet om mijn roots, niet om de bewogen geschiedenis van de steenweg. Zelfs niet voor Yoko.

Ik hou van dit raam om wat erachter zit. Het is een kleine doorkijk op de schatten in mijn leven. Gehaaste voorbijgangers zijn blind voor hun schittering en de snelle jongens overstemmen met hun zware bassen het gefluister dat alleen weerklinkt voor hen die het hebben leren horen: 'Ik heb jullie lief.'

Vandaag heeft een van die schatten, niet de minste, witgele kerstlichtjes aan de vensterbank van dit raam gehangen. Dat het zo ook voor anderen even een lichtpuntje in de duisternis kan betekenen, dit raam.

Zwijg vermoord – ongehoord
Spreek niet sluit uw ogen
Vervloekt uw onvermogen
Uw stem – droogweg gesmoord

Moederharten – diepe smarten
Een zoon teveel betreurd
Een hemd dieprood gekleurd
't Lot van hen die druppels tarten

Triest is 't einde van de anonieme reageur
Gespeend van elk scheppend talent ocharme
Driest want zonder naam, op 't graf posteur

Hier geen erbarmen voor de geestesarmen
Met de hulp van een staf sla ik ze uit de deur
Voor Luna wilde ik hem graag voorverwarmen

De staf van Sinterklaas is een initiatief van Ton en legde ondertussen volgend traject af:
Zijperspace
Cranium 's hersenspan
Suffie

... en Gij zult gehoord worden.

In de schoonmaak word ik steeds ontmoedigd. Zo ook vandaag: uitgerekend tijdens een opkuisbeurt van dit log besliste de server om er even tussenuit te knijpen. Een lege indexpagina was het gevolg. Van de nood een deugd gemaakt en de onvolprezen MovableType werd maar 's opgewaardeerd naar versie 2.64.

Enige vervelend gevolg is dat de reacties op de laatste twee stukjes met het kuiswater verzopen zijn. Als u zich geroepen voelt om uw spontane opwellingen opnieuw te posten, voel u vrij. Heer Suf ging er u al in voor.

De Heer Tuyttens alias Bernard hoeft zich door bovenstaande niet aangesproken te voelen. Teneinde het kwaliteitsniveau van dit log weer een beetje op te krikken, werd zijn verwarde geblaat systematisch verwijderd. Als we dan al eens opruimen, doen we het meteen goed.

[update: ondertussen blijkt dat

1. u toch nog even niet zal kunnen reageren, zélfs als uw naam dus niet Bernard is
2. ik niet de enige ben die tegen het euvel aanloopt
3. ik blijkbaar nog even zoet ga zijn met dit probleempje ...]