Geen held?

Stel, u gaat 's avonds laat met uw partner en de twee honden wandelen. Honden aan de leiband, de partner mag los lopen. Buiten is het koud, donker en verlaten. U besluit even later dat de honden ook los mogen, er is toch geen kat op straat. U bent benieuwd wat de jonge hond gaat doen. U lacht samen met uw partner om de enthousiaste bokkensprongen van het beestje en u bent aangenaam verrast dat de pup kwispelend komt zodra u dat wil: een eenvoudig fluitsignaal volstaat. De kleine verliest sowieso de grote nooit uit het oog, en die luistert behoorlijk. Aan een drukkere weg legt u de honden terug aan de leiband.

U komt aan een kanaal en laat de honden weer los zodat zij zich kunnen verdiepen in het plaatselijke geurenpalet. U gaat er rustig vanuit dat de grote hond zich niet in het water waagt met deze temperaturen en dat logischerwijze de kleine dus ook droog zal blijven. Luttele seconden later maakt een plonsje u diets dat u zich misrekend heeft: de kleine spartelt in het water.

U fluit eerst eenvoudig, maar het beestje komt niet teruggezwommen. U commandeert haar terug, maar de pup komt nog steeds niet uit het water. Zij spartelt, maar raakt door de kou bevangen en gaat een paar keer kopje onder. Zij panikeert en spartelt nu wanhopig. Een visioen vanuit de donkerste ruimten van uw geheugen flitst voor uw ogen: de herinnering aan de eerste hond in het ouderlijk huis, jammerlijk verdronken toen hij door het ijs zakte. Uw adem stokt, de partner staat op het punt te gaan hyperventileren, het water is koud...

Stel dat alles dus, een eenvoudig vraagje, wat zou u gedaan hebben? Ja, u.

Morgen middag alhier het vervolg.