Uw ogen turen radeloos in de omtrek, op zoek naar hulp. Geen bootje, geen touw, geen mens in de omtrek. Huizen! U springt over een symbolisch muurtje en belt aan, de partner roept beurtelings naar de hond en naar uzelf. Na een eindeloze halve minuut opent een man van middelbare leeftijd in kamerjas de deur. U vraagt - ratelt om een schop - borstel - touw "want mijn hond is aan het verdrinken."
De man verdwijnt even in de deur, u loopt terug naar de waterkant. Probeert de hond gerust te stellen. "Kalm maar... rustig. Er komt hulp." U hoort uw partner iets zeggen, maar het dringt niet door.
Plots staat de man naast u, naast hem staat zijn zoon. "Te ver voor het touw," zegt vader bedaard.
De zoon bekijkt het, de hond drijft verder, spartelt merkbaar zachter — het bloed trekt weg uit uw gelaat, uw hart mist een paar slagen.
Cirkels tekenen zich af op het zwarte water...
Ik zou niet weten wat ik gedaan zou hebben. Ik denk er in springen.
Overigens blij dat dit verhaal niet over mij gaat.
*slik*
Er komt geen deel 3, ben ik bang?
@mIKe: zčg dat niet! *bibber*
Ik kom hier nu al een paar keer terug in de hoop het vervolg te lezen. Quod non. Nu ben ik niet onmiddellijk een Dierenvriend, maar hier word ik heel stil van.
Ik mag toch niet hopen dat het je overkomen is.... vreselijk!
Rustig maar, hij voert alleen maar de spanning op tot schier ondraaglijke hoogte om zijn aanstaande heldenrol des te prominenter te laten uitkomen. ;-)
Of daar verderop zit een visser met een schepnetje...