Mijn raam

Dit bericht typ ik, zoals zovele, vanachter een raam langs een oude steenweg. In het postkantoor tweehonderd meter verderop, werden al 's mensen neergeschoten voor een paar honderd euro. Nog twintig meter verderop is een bakker die fantastische donuts maakt. In een huis aan de overkant woonde een oude man die zijn krant kwam halen met zijn hond — de hond nam dan altijd de krant aan en nam ze in zijn bek mee tot thuis. Een hoogbejaard koppel werd hierachter slachtoffer van een roofmoord. Regelmatig rijden hier auto's voorbij met de muziek onfatsoenlijk luid. Vanuit dit raam zie ik soms bij mijn overbuurvrouw binnen, een Aziatische schone. Yoko Tsuno, maar dan in drie dee.

Een seconde geleden in de geschiedenis, zijn mijn roots hier geboren. Een seconde daarvoor was dit een moerasland. Ik hou van dit raam.

Niet om mijn roots, niet om de bewogen geschiedenis van de steenweg. Zelfs niet voor Yoko.

Ik hou van dit raam om wat erachter zit. Het is een kleine doorkijk op de schatten in mijn leven. Gehaaste voorbijgangers zijn blind voor hun schittering en de snelle jongens overstemmen met hun zware bassen het gefluister dat alleen weerklinkt voor hen die het hebben leren horen: 'Ik heb jullie lief.'

Vandaag heeft een van die schatten, niet de minste, witgele kerstlichtjes aan de vensterbank van dit raam gehangen. Dat het zo ook voor anderen even een lichtpuntje in de duisternis kan betekenen, dit raam.