Van de bunnies ben ik zeker: hun netkousen, wipstaartjes en konijnenoren staan in het geheugen gegrift om daar te blijven. Net als de figuurtjes in die outfit, van Aziatische, Afrikaanse en Kaukasische origine. (Of, minder politiek correct: twee negerinnetjes, een thaise en twee blanke stukken.)
En er was drinkbare rode wijn geweest, eerst bij het eten, dan bij de bunnies. De band was uitstekend, de gitarist uitzonderlijk. De deejay speelde muziek waar ik nog namen op kon plakken. Een vriend deed iets onbehoorlijks met een snoepje en mijn zus en de fotograaf van dienst legde het vast. Boterhammen met spek werden uitgedeeld. Ik danste op Michael Jackson — in het licht van recente gebeurtenissen ook al niet politiek correct.
Tot zover de onweerlegbare feiten.
Deductie leert ons de rest. Dat ik alleen naar huis ben gegaan stond bij het ontwaken als een paal boven water. Dat er teveel wijn was geweest, mag ik afleiden uit het gewicht van de massa die nu tussen mijn schouders rust en de hoeveelheid typfouten die ik hier op mijn toetsenbord sla. Dat ik mij aangesteld heb, is kwestie van een en twee en vijf bunnies op te tellen.
Maar waar die roos op mijn salontafel vandaan komt, daar kom ik met die Valentijnskater zo meteen niet uit.
Hihihi....
Als die roos van Inge V. komt, dan hebben we meteen een politieke primeur...
Wij hopen dat ge u beter zult gedragen op het volgende trouwfestijn, op zijn minst ons gezelschap waardig.