Zeven uur had op de uitnodiging gestaan. Wanneer ik om acht uur aankom, ben ik nog veel te vroeg: de obers zijn nog niet begonnen, en de genodigden beginnen nog maar met mondjesmaat te arriveren. Enkel onze tafel en die van daarnaast zijn al voltallig, het zijn de 'autochtone tafels'.
"Hopen dat het goed gaat deze avond," zegt Mohad met een grijns, "het is een beetje warm geweest tussen de twee families." Het is het feest van zijn broer Sohaib en diens kersverse echtgenote, een Iraanse. Even vraag ik me af of de cameraman een Uzi verbergt onder de lange regenjas — hij wil hem maar niet uitdoen.
De muziek is wat ik mij inbeeld dat er in de discotheken van Casablanca gedraaid wordt: denk Khaled, plak er een beat onder. Het blijken hits te zijn, de Marokkanen en de Iranezen dansen er voortdurend op, zingen zelfs mee met sommige nummers. De vrouwen zijn anders dan onze vrouwen: zij dansen gracieuzer, zijn feller opgemaakt, dragen splitrokken en stilettohakken. Ik geniet en J zegt: "Nu begrijp ik waarom ze die hoofddoeken opzetten, een vent zou van minder gek worden."
Ettelijke keren word ik aangesproken door mannen en vrouwen, jong en oud, op de dansvloer, op het toilet, aan de bar. "Ben jij de zoon van?" Dat ben ik — het zal mij blijven verbazen hoe ver de reputatie van mijn moeder strekt onder deze mensen. Later zal Sohaib tijdens een ritueel Henna op mijn hand wrijven: ik hoor erbij.
Rabbia, de moeder van Sohaib, vraagt in haar eigen unieke frans:
— Quand toi te marier?
— Moi jamais me marier.
— C'est pas bon, Frédéric! Un homme doit marier pour être sérieux.
Zij schudt haar hoofd naar mijn moeder: met mij zal het nooit goed komen.
Er wordt alcohol geschonken, maar de meesten onder hen drinken er geen druppel van. Ergens in de zaal wordt een joint gerookt, niemand neemt er aanstoot aan. Mijn buurman merkt op: "En je moet 's kijken hoe ze zich amuseren!"
Hij heeft gelijk. Dit huwelijk is een feest. Een feest zoals ik het daarvoor alleen nog maar had meegemaakt bij Sicilianen. Met evenveel mooie vrouwen maar zonder Chianti.
Moi jamais me marier, denk ik, wanneer ik naar huis ga. Maar als het toch ooit gebeurt, dan zal het zo zijn. Met een feest, stiletto's en splitrokken — en met sloten Chianti.
Je hebt me nieuwsgierig gemaakt naar de rol van je moeder...
(Of is dat onbeleefd om te vragen)
ach, waarom zou het nooit gebeuren?
Ander voorval, gelijktijdig. Een vriendin neemt deel an een huwelijksfeest in Bethlehem. Imagine. Heeft die daar iets meegemaakt. O a drie keer grondig gefouilleerd en nog van dat moois.
By the way het is "marier", één r in plaats van twee. Weet ik omdat ik gisteren net dezelfde fout heb gemaakt. Un mari = echtgenoot, marri = bedroefd.
Tja.
@CasaSpider: mail je adres even door en ik beantwoord je vraag
@Bernard: merci, we corrigeren het meteen.
Euh, wat Casa ook al vroeg ... Wij zijn weer eens nieuwsgierig!
Waarom zou je moeten trouwen voor een goed feest? Een "wij wonen samen"-feest of een "ik ben lekker vrijgezel"-feest moet toch ook kunnen?
Feest - vieren dat je gelukkig bent (in elk geval op dat moment :-)), daar hoef je toch niet voor te trouwen?
[Zou ik *bijna* beloven om een "Hoera, vier jaar vrijgezel!"-feest te organiseren :-)]
Sorry dat ik hier even kom zeuren, noem het gerust beroepsmisvorming, maar het ontsiert een voor de rest heel leuk geschreven stukje: "Iranees" bestaat niet, "Irakees" wel. Iemand uit Iran is "Iraniër" of "Iraans". En dat geldt ook voor jou, J!
Perzisch, dus.
een vriendin van me is al 4 jaar samen met haar Perzische vriend... ik hoop dat ze ook zo'n feest geven moesten ze ooit trouwen.
@ Eva: gecorrigeerd
mooi en leuk
hela ,
Ik vindt dat dat voor mij ook ni allemaal moet diene cinema van henna , enzo voort...
gewoon vrouw van bled naar hier en dan REBey (opvoeding).
na de opvoeding.
ma das alleen mijn gedacht.
en voor die MARTI -->Ge zijt een Kommaneuker