Klucht De Gucht

U mag mij niet verdenken van veel sympathie richting kersvers ex-VLD voorzitter Karel De Gucht. Mij doet hij daarvoor teveel denken aan de apparatsjiks van een ondertussen teloor gegaan regime. Het ontbreekt hem voornamelijk aan de bontmuts om dat plaatje af te maken.

Maar dat mag u mij meer aanrekenen dan Karel: hij kan er ook niets aan doen dat rare verbanden zich op gezette tijden aan mij opdringen.

Inhoudelijk is het dan weer wel allemaal zijn schuld: de regularisering van de zonevreemde woningen, de fiscale amnestie, en als klap opde vuurpijl — of in zijn geval: als kapmes op het blok — zijn onverbiddelijk verzet tegen het migrantenstemrecht.

De Gucht heeft de afgelopen legislatuur dus voornamelijk gezegd: wij knijpen wel een oogje dicht voor wie de regels jaren geleden aan zijn laars heeft gelapt. Een villaatje met haar veranda op landbouwgrond, ach, wie kraait er naar? Een half miljoen nooit aangegeven euro's op een rekening bij de KB Lux? Kom, de fiscus ziet dat graag door de vingers.

Maar migranten laten stemmen? Daar maken ze een breekpunt van. Want wie weet respecteren die onze regeltjes niet. Dus hop, eerst Belg worden. En dan meteen een echte: zonevreemd woninkje optrekken. Geld op een rekening in het oorspronkelijke vaderland laten staan. Vooral niet angeven. Dat principe heet integratie. En dan mag je stemmen, geen seconde eerder.

Dat is de boodschap die Karel De Gucht met veel verve de wereld heeft ingestuurd. En aan zo'n boodschap heb ik er dus geen.

Maar wat nu gebeurd is, heeft De Gucht niet verdiend.

Verraden worden door de machtigste man binnen je partij omdat je doet wat je is opgedragen: het standpunt van de partij verdedigen. Verraden worden door je eigen premier, die je door dik en dun hebt gesteund, is walgelijk. En je mag zeggen wat je wil, je kan De Gucht niet verdenken van een persoonlijke agenda in deze hetze. Het migrantenstemrecht lag zwaar op de maag van de VLD jongeren, die er een heuse petitie tegen organiseerden. En er was de afscheuring van Beysen. Later de ruzie met Coveliers.

De Gucht voerde naar beste vermogen uit wat zijn partij hem had opgedragen. Niet meer en niet minder. Dat daardoor het werk van Verhofstadt bemoeilijkt wordt, spreekt voor zich. Een staatsman manoevreert zich daar uit. Verhofstadt pleegt daarvoor broedermoord. En zoiets schokt het vertrouwen in de politiek meer dan een uit de bokshandschoen gelopen randfenomeen als het Vlaams Blok.
Het besef dat de zogenaamd democratische partijen met al hun prachtige beginselen in de eerste plaats geregeerd worden door veelal mensen met een paar heel kleine kantjes. Met ego's als zonevreemde huizen zo groot.

En ik beeld mij een eenzaam skiër in die langs een witte helling naar beneden slalomt. Met zo'n rare bontmuts op zijn hoofd. De laatste apparatsjik, een VLD-er. En als hij valt, vervloekt hij even heel hard Da joenk, en kijkt hij vlug even rond om zich ervan te vergewissen dat niemand hem gehoord heeft.