Roos bloed

Na vijftien jaar trouwe dienst als donor was het bloed van nonkel A van de ene dag op de andere niet goed genoeg meer voor het Rode Kruis. Want nonkel A is homo. Dat hij al meer dan vijfentwintig jaar een monogame relatie heeft — zowel binnen het homomilieu als in de naaste familie zondermeer een wapenfeit — maakt voor het Rode Kruis geen verschil.

De regel werd in de meeste Europese landen ergens begin jaren negentig ingevoerd. Aanleiding waren een paar gigantische schadeclaims van mensen die met HIV besmet werden door een bloedtransfusie.
Een normaal mens zou dan twee dingen denken. Een: jezus, je zal maar pech hebben. Ga je niet dood aan dat zware auto-ongeval, maar crepeer je even later wel aan AIDS. Daarna ga je er maar rustig van uit dat donorbloed sindsdien grondig getest wordt. Toch?

Het Rode Kruis elimineerde toen dus de risicogroepen. En dan vraag ik mij af: wie zijn dat, buiten homo's? Pedofiele priesters? Overspelige echtgenotes? Hun minnaars? Hormonaal hyperaktieve pubers? Latino lovers? Gelegenhdeidsheroïnespuiters? Zwarten?

Schiet er dan eigenlijk nog iemand over die niet tot de een of andere risicogroep behoort?

Of worden er statistische verbindingen gemaakt: zwarte pubers die iets hebben met een getrouwde vrouw en het doopsel mochten ontvangen van een katholiek priester? Wij hebben er, en met ons alle nonkel A's, het raden naar.

[Of: zelfs minister Demotte baart af en toe een zinnig idee.]