Verkeerde wieg

S riep ons van de andere kant van de straat, en hij kwam op ons afgereden met een fiets waar je spontaan het woord scharminkel bij dacht. Wij hadden pas nieuwe fietsen gekregen, voor onze eerste communie. S was raar. S was gek. En S reed altijd met de oudste fiets.
— Zeg, wedden dat ik de straat op mijn hardste uitrij zonder te remmen als er een auto afkomt?
Wij wedden, ook al omdat S nooit om een tegenprestatie vroeg als hij won.
S vertrok en trapte als wat hij was: gek. Bezeten. Gestoord.

Er kwam een auto aangereden. Wij hielden onze adem in. De auto remde niet. Een knal.

S had zijn stuur omgegooid en was overkop gegaan. Of preciezer: op zijn hoofd gevallen en doorgerold. De auto was doorgereden. S was opgestaan en er kwam bloed uit zijn hoofd. Hij was blij.
— Zie je dat ik niet geremd heb!

Het was ook in die dagen dat mijn moeder hem in de gietende regen had gezien. Op blote voeten en in niets anders dan zijn pyama. Wenend en alleen op straat, en S weende niet gauw. Hij mocht niet binnen, zijn vader en zijn zus waren toen alleen thuis. Later zagen we hem een hele tijd niet meer.

In de hoogdagen van onze puberteit kwamen wij mekaar terug tegen. Hij was ober in een café dat hoofdzakelijk bevolkt werd door leden van de lokale kickboksclub. Hij was aktief lid van de club en hij speelde ook nog mee in een TV- serie die toen vrij populair was.
De vrienden op school hadden voor een keer spijt dat zij ook niet waren opgegroeid in mijn wijk, want ik kende S, hij gaf mij zelfs een hand. In het kickbokscafé. Mijn status groeide in die dagen tot ongeziene hoogtes.

De schoolvrienden en ik geraakten uitgekeken op het kickbokscafé en ik zag S nog zelden. Links en rechts hoorde ik een verhaal. Dat hij zijn talenten nog maar 's buiten de ring had gedemonstreerd en dat er ziekenhuis aan te pas was gekomen. Dat hij in een snookerzaal werkte. Dat hij zelf een café had overgenomen. Dat hij een fitnesszaak had geopend. En een discotheek. En nog 's een straatgevecht. En nog een fitnesszaak. En af en toe zag ik hem rijden, eerst in een MRII, dan in een M3 cabrio. In onze wijk heette zoiets een succesverhaal.

Of ik het niet in de krant gelezen had, vroeg de serveuse gisteren. Van S. In Denemarken dacht zij, iets met een ontvoering of een gijzeling of toch zo-iets. Dat hij dus vast zat.
Dat het mij niet verbaasde. Maar dat het mij wel speet. Niet in het minst voor het succesverhaal, wel voor het wenende jongetje in zijn pyama in de regen.