maart 2004 Archieven

Twee en een half jaar oud en verontwaardigd tot in elke vezel van zijn lijfje.
"Jandej niet spelen!" roept hij, "Jandej werken!"
Sinds hij Bob De Bouwer kijkt, heeft spelen volledig afgedaan, alles staat nu in het teken van de bouw en de afbraak. Hij pakt zijn hamertje en gaat een houtblokje te lijf. De routine: twee keer kloppen en dan kijken of het blokje veranderd is. Fronsen, twee keer harder kloppen en opnieuw kijken. Lippen hierbij stijf op mekaar geperst. Op het gelaat van deze jonge bouwheer is er nu geen plaats voor een lachje.

Iedereen staat rond de jongste telg van de familie. Dat hij al zoveel woordjes meer kan zeggen dan de laatste keer. Dat je hem ziet groeien terwijl je erbij staat. De grootouders zijn zoals steeds het ergst. In voortdurende extase, want hij is beslist de mooiste, de slimste, de beste. En dat zij 't niet makkelijk zal hebben, de mama, als hij groot wordt.
"Zo'n willetje dat hij heeft!"

Na het eten rook ik in de tuin een sigaret. Een vliegtuig klimt machtig omhoog. Hij heeft het ook gezien en wijst.
"Papa daar!" roept hij onzeker en hij kijkt mij met grote ogen aan: ik moet het bevestigen.
Ik kijk naar boven, waar het vliegtuig net tussen de wolken verdwijnt.
"Papa daar," zeg ik.

Alles is relatief, en ten huize druppels nog meer dan elders. Zelfs de aanduiding morgen is hier rekbaar. Ee is em-cee-kwadraat betekent nooit te laat komen.

Dit gezegd, gooien wij het stokje waarvan gisteren sprake naar deze woord- en beeldvirtuoos teneinde volgende vragen op hem los te laten:

1. Welke invloed heeft de ingang van het zomeruur op 11:47?
2. Liever blind of toch maar doof?
3. Potlood op papier of Wacom op Intel?

Als we de vrouwenblaadjes mogen geloven, heeft elke ietofwat bijdetijdse vrouw minstens een Tarzan in het nachkastje, twee dildo's in de afwasmachine en drie minnaars in de kast. Een beetje huisvrouw komt gemiddeld vijf keer per dag tot een orgasme waarnaast dat van Meg Ryan in de rol van Sally verbleekt.

Een vrouw die niet zo'n ongebreideld sexleven heeft, is niet mee. Maar niet getreurd: zo'n seksleven ligt in het bereik van elke vrouw natuurlijk. Want goeie sex, dat is een kwestie van er open over te praten met je partner. Voeg daarbij de kneepjes die exclusief in de middenkatern onthuld worden, en u begrijpt: het kan helemaal niet meer stuk.

Not in my book.

Sex is maatwerk. Handleidingen bestaan niet. A loopt al warm bij een blik, B vertoont hints van ontdooingsymptomen na drie uur voorspel. C houdt van de rechttoe-rechtaan aanpak, D geniet van plagerige welles-nietes spelletjes. E is 's morgens als A, en 's avonds als D. F valt niet te rangschikken en G heeft een gevoelige spot. H wil voortdurend praten, I heb je zo doodgeluld.
Bij vrouwen vergeet je een week per maand alle voorheen ontdekte regeltjes. Bij mannen dienen de voetbaluitslagen in rekening gebracht. Wie daar wetmatigheden op kan plakken, heeft minstens een doctoraat in de metafysica op zak.

Of: in bed stuntelen wij allemaal als wij niet Brad Pitt of Salma Hayek heten. En heel af en toe raken wij per ongeluk het juiste plekje, laten wij het juiste woord vallen op het enige exacte moment. En doet zij dat ook. Dat is dan dansen. Dat is dan de hemel.

De rest is routine. De rest is Flairsex.

Stokjes zijn zooo 2002 voor de doorwinterde weblogger dat het bon ton is om er vies van te zijn. Niet hier, laat ik er eerlijk in wezen: ik ben een sucker voor de causa non grata van het weblog. Ook zo voor stokje van weblogjunk Inge.

Inge stelde mij geheel conform de opdracht aan het stokje drie vragen. Gelegenheidsadres: chez Zeekomkommer.

Inge (in onvervalste Maurice De Wilde stijl): Wat had u als ontbijt?
Ik ben een man van tradities en strikte regelmaat, op het autistische af. Een Marlboro, een beker tandspoelwater en een kop Illy espresso vormen het onontbeerlijke ontbijt ten huize De Vries. Vandaag was niet anders.

Inge (metamorfoseert voor mijn ogen tot Dokter Mengele): Heeft een log een houdbaarheidsdatum?
Beslist, maar het is met logs zoals met eten: persoonlijk sta ik bijvoorbeeld nogal weigerachtig tegenover voedsel dat autonoom beweegt, terwijl Bernard dat schijnt te verkiezen boven zijn hondebrokken.

Inge (Mengele heeft ondertussen plaatsgemaakt voor de Hertog van Alva): Wat wou u als kind worden als u groot zou zijn?
Voor zover ik me kan herinneren wilde ik vooral blijven spelen met de (technic) lego en trouwen met de juffrouw van de derde kleuterklas. Nu wil ik vooral piloot en voetballer en saxofonist worden als ik groot ben.

Inge (transformeert weer tot haar charmante zelf, rookt wel nog even na): Bedankt voor dit gesprek, heer Druppels!

(Morgen leest u wie het stokje mocht ontvangen en welke drie antwoorden wij graag van hem of haar hadden vernomen.)

— Erfelijke kwalen in de familie? Hartkwalen? Suiker? Zweem van krankzinnigheid zegt u? Ach, het is u niet aan te zien.
Kan u uw linkerbeen even opheffen alstublieft? Prima! Rechter ook. Ja, dankuwel. En als u nu even het bekertje wil gaan vullen hiernaast? Zal dat lukken denkt u? En nu nog even op de weegschaal graag. Hoeveel zegt u? Okee, kruipt u nu maar even onder de lat. Zo, dat weten wij dan ook al weer.
Niet slecht voor een computeraar, meneer De Vries! En ook niet voor uw leeftijd, waar wij, och-hoe-toevallig! morgen alweer een jaartje mogen bijtellen zie ik! Proficiat!

Zo sprak de dokteres gisteren na de medische arbeidscontrole. U bent blijkbaar nog niet meteen van ons verlost.

Uit het raam ging de zon onder wanneer L en ik meezongen met "The River" van Bruce Springsteen. Nooit was ik heerlijker triest dan toen in de armen van L, zij de enige die begreep hoe getormenteerd mijn vijftienjarige leven was. Zelden heb ik iemand meer om iets benijd dan L toen om haar live-album van Springsteen — drie elpees!
"En nu nog 's No Surrender!" smeekte ik haar. Voor dat ene zinnetje: "We learned more from a three minute record baby, than we ever learned at school:" Bruce snapte mij ook wel.

L legde Mink Deville op. Italian Shoes.
Ik had het belachelijk gevonden: een nummer over schoenen. Zij was het mooi blijven vinden en ik was er niet meer zo zeker van of zij wel ten volle het gewicht kon beseffen van de last die ik dagelijks diende te torsen.
Een paar weken later had ik het uitgemaakt.

Jaren later had ik haar nog 's gezien. En een lauw excuus verzonnen om nog 's bij haar langs te gaan. Wij hadden terug aan het raam gezeten boven, en hadden naar Janis Joplin geluisterd. Zij praatte en vulde de leegte van de jaren terug op. Vertelde over haar vriend. Onderweg naar huis had ik haar vriend en mezelf vervloekt. Nooit ben ik romantischer geweest dan in de brieven die ik haar toen schreef, en die zij even bleef beantwoorden.

Nu ook al even geleden wil een vriendin mij absoluut een geboortekaartje tonen, het mooiste dat je ooit gezien zal hebben. Ik bekijk het kaartje dat een opgerolde A4 blijkt te zijn. Het is een strip, en hij is goed getekend. Ik zoek naar de naam van de tekenaar en lees die van L, de moeder. Bij de naam van de vader die van haar vervloekte vriend.

Melancholisch word ik nooit. Tenzij Italian Shoes van Mink Deville door de boksen schalt.

Van het paard dat gisteren plots voor de deur van het café stond, net voor sluitingstijd. Van de man die de ochtend daarop in de krantenwinkel een betoog afstak tegen de ouders en de advokaten van de vermoorde en ontvoerde kinderen, dat die verdomme veel praat hebben. Van die wilde en roekeloze nacht, laatst. Over die ontroerende film. De charmante etentjes, de meeslepende boeken.

Anekdotes. Verhaaltjes.
De vrienden, zij kennen ze. Waren erbij soms. De familie, zij wordt sporadisch ingelicht. In het ongewisse staat de lezer. Druppels lezen doet u op een need-to-know basis. Met af en toe een blik door het sleutelgat. Maak er niet meer van dan het is: ik schrijf hier niet mijn eigen Big Brother neer.

Eenmaal dat eenzijdig afgesproken is, kan ik u nog wel meegeven dat dat paard van in de eerste zin door de politie werd opgehaald; toen wij ervandoor gingen, waren de agenten van dienst al tot de conclusie waren gekomen dat het niet paste in de combi.

U wordt hier niets wijzer, zoveel moge duidelijk zijn.

De nieuwe mama doet het met breedband. Daarom is de nieuwe mama de e-mama. En e-mama's, die combineren een steile carričre met een harmonieus gezin. Als een e-mama bevalt, schrijft zij een boek over hoe je dat allemaal moet doen, want na een paar weken is zo'n e-mama al meteen een experpt-mama.

Kyoto? Natuurlijk allemaal heel mooi en ja, wij hebben dat natuurlijk mee ondertekend, maar dat was in het pré-e-mama tijdperk. Misschien staat dat de groei van de economie wel een beetje in de weg, en wat moet er dan worden van de toekomst van het e-kindje? Een beetje e-mama gaat dan even dwars liggen.

Wapenleveringen? Geen probleem, als het maar ver genoeg van het e-wiegje staat. Controle daarop? Kan, maar dan wel met een afgeslankt rapport. Eentje zonder teveel cijfers, hebben ze in het Vlaams Parlement niet teveel werk, en rest de mama nog tijd om zelf de e-fles (de e-borst is naar verluidt weinig soeps) in de mond van de kleine te proppen. En owee als een bende pacifistisch tuig die cijfertjes toch beschikbaar maakt, want zo brengen die onverlaten natuurlijk de hele economie in gevaar.

Eigen roedel eerst, dat is het motto van de e-mama. Zij heeft geen last van lange termijn visie. Daarop is het waarschijnlijk wachten tot het eerste e-kleinkind geworpen wordt.

Met een licht bezwaard gemoed stapte de Ridder op de zaalwachters af. Nog enigszins beneveld door de wijn die hij de voorgaande nacht overvloedig tot zich had genomen in De Lustige Waardin, ging de Ridder ervan uit dat de wachters hem gezwind toegang tot de troonzaal zouden verlenen. De gekruiste lansen van de wachters gaven hem ongelijk.

"Halt ende Sta!" schreewden de twee wapendienders hem in koor toe, "Naam en reden van uw bezoek!" De trommelvliezen van de Ridder teisterden zijn zere hoofd hierbij dermate dat hij besloot meteen een einde te maken aan de administratieve plichtplegingen. Een welgemikte kniestoot en een snelle uithaal met zijn dolk ontnamen de ambtenaren elke lust tot verdere formaliteiten. Geďrriteerd werd hij een ongewone weerstand gewaar toen hij zijn handwapen terug in de schede wilde laten glijden; pas wanneer hij de oogbol van het mes had verwijderd, lukte het meteen. In de weerkaatsing van het schild van een der wachters controleerde hij nog even zijn snit — hij monsterde fier het nieuwe gewaad dat hij voor deze gelegenheid had gekocht — en drukte tevreden met zijn knappe verschijning een verschoven lok terug op haar plaats. Met de vingertoppen duwde hij de lansen uit mekaar en verschafte zich zo toegang tot de zaal.

Het rumoer onder de aanwezige edelen verstomde meteen. De glimlach van de vorst was onpeilbaar.
"Ridder," zo stak deze meteen van wal, "hebt gij enig idee waarom ik u hier ontboden heb?"
"Sire," zo pareerde de Ridder terwijl hij een elegante knieval ten beste gaf, "ik had er werkelijk geen idee van dat die vurige hofdame een uwer dochters betrof. En haar leeftijd..."
"Ridder," zo onderbrak de vorst hem royaal, "zand daarover. Het huwelijk van dat wicht heeft Bourgondië aan mijn rijk toegevoegd en Syfillis aan dat van haar gemaal. Neen, de reden van uw bezoek hier is van een veel gewichtiger aard."
Onrust maakte zich bij deze woorden van de Ridder meester. Zou de vorst het dan toch ontdekt hebben van hem en zijn gemalin? Hij had de koningin eigenlijk per ongeluk tot zich genomen toen hij zich vergist had van kamer (die van de koningin grensde aan het vertrek van haar dochter).
"... ten Noorden van de Rijn?"
De Ridder schork op uit zijn overpeinzingen en merkte tot zijn ontsteltenis dat de koning een antwoord van hem verwachtte op een vraag die hij niet had gehoord.
"Jawel, sire!" sprak hij, met in het achterhoofd de wetenschap dat een neen al enkele van zijn vrienden het volledige hoofd had gekost.
"Dan benoem ik u hierbij tot Graaf, Ridder. Graaf van Bavaria!"

Bij de feestelijkheden die hierna ontstaken, had de Ridder annex Graaf zich discreet verwijderd teneinde de kroon ten tweeden male van hoornen te voorzien. Zij was pas bevredigd geweest nadat de kroon zich van een volledig gewei verzekerd wist.

Toen hij zijn ros de sporen gaf, besloot hij bij De Lustige Waardin langs te gaan om de weg naar Bavaria en Syfillis te vragen.

"Chemie is passé. Zó twintigste-eeuws." Zijn stem en gelaat vertrekken van weerzin, alsof hij 't over de middeleeuwen heeft. "De eenentwintigste eeuw wordt die van de fysica." Hij glundert.
De dokter heeft me net verteld dat hij machteloos staat tegenover mijn probleem, maar dat doet er even niet toe: zijn betoog is spectaculair. De rekening is dat ook: zesentwintig euro om vast te stellen dat zijn behandeling niet geholpen heeft en om mij door te verwijzen naar een specialist.

Het is dus de schuld van de dokter dat ik te laat kom bij vriend S. Hij heeft een etentje georganiseerd, "nu het nog kan in dit huis." Terwijl hij mijn portie opwarmt, doe ik of ik luister naar de enige vrouw aan tafel, mijn alibi om haar onbeschaamd aan te staren. Zij is mooi en zij heeft haar oog laten vallen op vriend S, weet ik. Hij luistert wel naar haar en heeft er geen zin in.

"Waarom niet?" vraag ik.
"Fuck it" mompelt hij.
"Fuck her" poog ik.
"Geen chemie" zucht hij.
"Deze eeuw is aan de fysica" papegaai ik.

Ik laat hen achter, nu het nog kan in dat huis. Onderweg doe ik de snelheidsbeperkingen af als relatief en hoop vurig dat de wet van de aantrekkingskracht het zal winnen op die van de traagheid.

Vorige week was er de hysterie over de fotografen van Het Laatste Nieuws die uit de rechtszaal werden verbannen. Zij hadden het verbod van de rechter om Dutroux te fotograferen naast zich neergelegd. De media — zoals zij zichzelf graag noemen — verontwaardigd: beperking van de persvrijheid! Boehoe!

Vandaag weer opschudding, want: "Dutroux laat zich nu toch fotograferen" en "Dutroux geeft de media een veeg uit de pan." Hoofdpunt, op radio en TV, openbaar en commercieel. Totale duur van die fameuze interventie van Dutroux: hooguit twee minuten.

De rest van de dag legde onderzoeksrechter Langlois uit wat de hoofdbeklaagden op hun kerfstok hadden voor zij de feiten pleegden waar zij nu voor terecht staan: ondermeer een paar verkrachtingen. De onderzoeksrechter probeerde ook de populaire these te weerleggen dat er netwerken in het spel zijn. "Dutroux is een eenzaam pervert," aldus Langlois. Dŕt wordt op TV even in de marge vermeld.

Fraai staaltje van verslaggeving, vooral als je bedenkt dat het op die manier Dutroux zelf is die de agenda van de media bepaalt. Al wat hij daarvoor moet doen is een fotootje van zichzelf laten maken en in een zinnetje sneren naar diezelfde media.

Misschien tijd dat de vierde macht zichzelf even onderzoekt. Vooral de items navelstaren en lange tenen verdienen enige aandacht.

... als hij de laatste schroef heeft aangedraaid.

De romantiek van het vrijgezellenbestaan: om half vijf 's nachts heeft uw dienaar net de laatste hand gelegd aan EXPEDIT en HACKĹS (twee stuks) en zal zich morgen na het ontbijt toeleggen op MOMENT en BONDE.

Vandaar naar het kluizenaarsbestaan is nog maar een luttele stap natuurlijk. Voor meteen na de houswarming party.