Uit het raam ging de zon onder wanneer L en ik meezongen met "The River" van Bruce Springsteen. Nooit was ik heerlijker triest dan toen in de armen van L, zij de enige die begreep hoe getormenteerd mijn vijftienjarige leven was. Zelden heb ik iemand meer om iets benijd dan L toen om haar live-album van Springsteen — drie elpees!
"En nu nog 's No Surrender!" smeekte ik haar. Voor dat ene zinnetje: "We learned more from a three minute record baby, than we ever learned at school:" Bruce snapte mij ook wel.
L legde Mink Deville op. Italian Shoes.
Ik had het belachelijk gevonden: een nummer over schoenen. Zij was het mooi blijven vinden en ik was er niet meer zo zeker van of zij wel ten volle het gewicht kon beseffen van de last die ik dagelijks diende te torsen.
Een paar weken later had ik het uitgemaakt.
Jaren later had ik haar nog 's gezien. En een lauw excuus verzonnen om nog 's bij haar langs te gaan. Wij hadden terug aan het raam gezeten boven, en hadden naar Janis Joplin geluisterd. Zij praatte en vulde de leegte van de jaren terug op. Vertelde over haar vriend. Onderweg naar huis had ik haar vriend en mezelf vervloekt. Nooit ben ik romantischer geweest dan in de brieven die ik haar toen schreef, en die zij even bleef beantwoorden.
Nu ook al even geleden wil een vriendin mij absoluut een geboortekaartje tonen, het mooiste dat je ooit gezien zal hebben. Ik bekijk het kaartje dat een opgerolde A4 blijkt te zijn. Het is een strip, en hij is goed getekend. Ik zoek naar de naam van de tekenaar en lees die van L, de moeder. Bij de naam van de vader die van haar vervloekte vriend.
Melancholisch word ik nooit. Tenzij Italian Shoes van Mink Deville door de boksen schalt.
De melancholie druipt laatstentijds heel af en toe weleens meer van Uw stukjes af, frédéric. Dat U behalve bij Mink Deville nooit melancholisch wordt neem ik natuurlijk met een bescheiden korrel zout.
kans verkeken, heet zoiets. Gelukkig krijgt een mens veel kansen...