Stokjes zijn zooo 2002 voor de doorwinterde weblogger dat het bon ton is om er vies van te zijn. Niet hier, laat ik er eerlijk in wezen: ik ben een sucker voor de causa non grata van het weblog. Ook zo voor stokje van weblogjunk Inge.
Inge stelde mij geheel conform de opdracht aan het stokje drie vragen. Gelegenheidsadres: chez Zeekomkommer.
Inge (in onvervalste Maurice De Wilde stijl): Wat had u als ontbijt?
Ik ben een man van tradities en strikte regelmaat, op het autistische af. Een Marlboro, een beker tandspoelwater en een kop Illy espresso vormen het onontbeerlijke ontbijt ten huize De Vries. Vandaag was niet anders.
Inge (metamorfoseert voor mijn ogen tot Dokter Mengele): Heeft een log een houdbaarheidsdatum?
Beslist, maar het is met logs zoals met eten: persoonlijk sta ik bijvoorbeeld nogal weigerachtig tegenover voedsel dat autonoom beweegt, terwijl Bernard dat schijnt te verkiezen boven zijn hondebrokken.
Inge (Mengele heeft ondertussen plaatsgemaakt voor de Hertog van Alva): Wat wou u als kind worden als u groot zou zijn?
Voor zover ik me kan herinneren wilde ik vooral blijven spelen met de (technic) lego en trouwen met de juffrouw van de derde kleuterklas. Nu wil ik vooral piloot en voetballer en saxofonist worden als ik groot ben.
Inge (transformeert weer tot haar charmante zelf, rookt wel nog even na): Bedankt voor dit gesprek, heer Druppels!
(Morgen leest u wie het stokje mocht ontvangen en welke drie antwoorden wij graag van hem of haar hadden vernomen.)
U neemt me de woorden uit de mond!
*onderdrukt neiging om teruggebrachte stokje wederom weg te gooien*