april 2004 Archieven

Natuulijk is een amoebe kwa verstandelijk vermogen superieur aan iemand die het bestaan van concentratiekampen ontkent. En het is een publiek geheim dat Filip Dewinter zelf de missing link vormt tussen een voorloper van de berggorilla en de homo erectus — met excuses aan de gorilla.
Zeggen dat het Vlaams Blok racistisch is, is ongeveer hetzelfde als zeggen dat water vochtig is.

Maar die partij daarom verbieden? Nah.

Je gelooft in vrijheid van meningsuiting of je doet dat niet. En die vrijheid betekent niet: iedereen mag zeggen wat hij wil, zolang het algemeen aanvaard is. Dan ben je Galilei terug aan het veroordelen. Of: in de logica die met de veroordeling van het Blok gehanteerd wordt, zou je de mensenrechtenaktivisten die in de jaren zestig pleitten voor een gelijke behandeling van de zwarten in het Zuiden van de VS ook kunnen veroordelen. Want ook zij verdedigden toen een mening die niet algemeen aanvaard was.

Ideeën bestrijd je met betere ideeën. Niet met veroordelingen.

En de politici die nu ook roepen dat die veroordeling niet opportuun is: het gerecht heeft enkel een wet toegepast die politici ontworpen en gestemd hebben. Politici die ongetwijfeld zeker wisten dat zij de moraal in pacht hadden. Een fout waarop je een amoebe nooit zal betrappen.

(In de supermarkt, deel I)

Mantra: sigaretten, espresso, koekjes, wijn misschien. Schuifdeuren gaan open en ik loop gehaast naar binnen. Sigaretten, espresso, koekjes, wijn. Oogkleppen op, niet toegeven aan de verleiding om links te kijken bij het binnenkomen. Met mijn hand nonchalant maar beslist langs mijn linkerslaap loop ik de rekken met de DVD's en de strips voorbij. SIGARETTEN, ESPRESSO, KOEKJES, WIJN MISSCHIEN!

Het is vanuit die blinde hoek dat zij op mij botst.
Vuur schiet uit de donkere ogen terwijl zij langs haar knie wrijft. Of ik niet even uit mijn doppen kan kijken?
Onhandig stamel ik dat zij van links kwam.
Stomverbaasd kijkt zij mij aan, even ben ik bang dat zij de beveiliging gaat roepen.
Dan lacht zij plots, zegt: "Ja, maar ik liep op de voorrangsweg."

Het duurt even voor ik 'm heb.

"Natuurlijk," ga ik met haar mee, "de derde links heeft altijd voorrang. Stom van me." En ik sla mezelf voor het hoofd.
Haar lach wordt breder en ik verliefd.

Thuisgekomen masseer ik de blauwe plek op haar knie en frons even bij de schrammen op haar been.
Dat ze geen poppemieke is, zegt zij.
Dat dat goed is, zeg ik.

Want dat ze de nacht zal moeten overleven op sigaretten, espresso, koekjes en wijn.

Pijn in ganse spiergroepen waarvan ik het bestaan nog niet had vermoed. Het aanslaan van deze toetsen als ultieme en laatste inspanning van de dag. Zelfs het eenvoudig blijven staan onder de douche erna was een moordende inspanning.

Precies zes maanden was het geleden. Op de kop af een half jaar heb ik niet kunnen sporten door een stom fysiek ongemak. Niet, als in: nog geen vijfhonderd meter kunnen lopen.

Om dan na die zes maanden maar meteen een partijtje te gaan voetballen met jongens die net een seizoen hebben afgewerkt, mag u rangschikken onder de categorie Slechte Ideeën. Of om het met de Grieken te zeggen: een zieke geest kan je maar beter huisvesten in een gezond lichaam.

Met bevende handen typ ik dit stukje, want ik ben bang dat u geen begrip gaat tonen voor wat ik u te vertellen heb. Hoe zou ik het ook van u kunnen verlangen? Ik heb er zelf nog maar net vrede mee. En dat heeft mij jaren van bloed, zweet en tranen gekost — veel tranen.

Jaren heb ik fortuinen uitgegeven aan psychologen, sterrenwichelaars, handopleggers, exorcisten en tantra-goeroes. Om te horen dat het anders was, dat het niet was wat ik vermoedde. Ik hoorde het nooit. Zelfkastijding en onmenselijke ontberingen zetten geen ene zode aan de dijk, en pas op het dieptepunt van de put in het dal van een depressie, kon ik het toegeven voor mezelf. En nu ben ik klaar om het aan u te vertellen, het kan en mag niet anders. Veroordeel mij alsjeblieft niet te hard, lieve lezer, maar ik moet het van de daken schreeuwen. Hou u vast.

"Ik ben een sucker voor vrouwen met hersens"

Oordeel mij niet te hard.

Voor u weer gaat schreeuwen dat het hier censuur is wat de klok slaat: de Berkely DB van MovableType is omgezet naar MySQL. En in het proces zijn de reacties — naar ik hoop voorlopig — verloren gegaan. Wij houden u op de hoogte.

Wie zich echt niet kan inhouden, staat het vrij om zijn reacties gewoon opnieuw te plaatsen, natuurlijk.

Update: Met enig kunst- en vliegwerk is druppels inhoudelijk weer helemaal de oude: al uw reacties zijn terug zichtbaar.

Voor de verschijning van George Michael in het videoclipje van Last Christmas is het woord strandjeannet uitgevonden. Geföhnd én in strepen geblondeerd haar, een zeer foute lange jas — ook al in de tijd dat het clipje werd opgenomen, vergis u niet — en met gebaartjes waarvan je denkt: eigenlijk hoort die pink nog omhoog. Veel wazig licht en stervormige vertekening van weerkaatsende schittering. Verdienste van de clip: hij ondersteunt het nummer perfect.

Wham is een onverwerkt jeugdtrauma.

Nu vullen de noten van Songs from the Last Century deze ruimte. George Michael solo, met covers. De eerste keer dat ik de CD hoorde, duizelde het even: juweeltje na pareltje na briljantje en weer terug. De stroop van Wham had plaats gemaakt voor een Bourbon op leeftijd. Altijd aan de goeie kant van het slap koord tussen fragiel en aanstellerig. Zijn versie van You've Changed heeft evenveel soul als die van Sarah Vaughn of Billy Holiday. Van die strandjeannet van Wham.

Van sex-symbool voor tienermeisjes over verschopte nicht die zich in een goor toilet laat pijpen tot een van de beste soulzangers die vrede heeft met zijn geaardheid: evolutie laat zich niet beter illustreren. En als ik mag afgaan op de fotootjes op het CD-hoesje is het met de look van George ook nog wel goed gekomen: kort haar en leren jekker.

En dan wil ik wel 's denken dat George Michael nu nooit zo'n muziek zou maken als hij niet eerst strandjeannet was geweest. En als hij zich dan ook niet nog 's had laten betrappen met de broek op de enkels, hij had het niet gekund.
Zeker weten.