Met bevende handen typ ik dit stukje, want ik ben bang dat u geen begrip gaat tonen voor wat ik u te vertellen heb. Hoe zou ik het ook van u kunnen verlangen? Ik heb er zelf nog maar net vrede mee. En dat heeft mij jaren van bloed, zweet en tranen gekost — veel tranen.
Jaren heb ik fortuinen uitgegeven aan psychologen, sterrenwichelaars, handopleggers, exorcisten en tantra-goeroes. Om te horen dat het anders was, dat het niet was wat ik vermoedde. Ik hoorde het nooit. Zelfkastijding en onmenselijke ontberingen zetten geen ene zode aan de dijk, en pas op het dieptepunt van de put in het dal van een depressie, kon ik het toegeven voor mezelf. En nu ben ik klaar om het aan u te vertellen, het kan en mag niet anders. Veroordeel mij alsjeblieft niet te hard, lieve lezer, maar ik moet het van de daken schreeuwen. Hou u vast.
"Ik ben een sucker voor vrouwen met hersens"
Oordeel mij niet te hard.
Damn! Ik heb toch al van heel wat afwijkingen gehoord...!! ;-)
Oei, ik zit met de zelfde ellende; ik leef met je mee!
Dat pleit alleen maar voor u.
Vond je inderdaad nooit erg handig
:)
Je eerlijkheid siert je.
Mocht dit werkelijk het geval zijn, dan verdient het aanbeveling :
(1) zéér goed te luisteren.
(2) vervolgens er je eigen, bredere conclusies uit te distilleren.
Vrijgezel zeker?
blauwtje gelopen?
ofwel: ik hou van alle vrouwen, mijn hart is veel te groot...